Βιολογία

18 ώρες

2011-10-29T08:00:00.000-07:00

Τώρα έχω ένα σπίτι. Μια στοίβα άπλυτα στο νεροχύτη μου. Απλωμένα ρούχα στο σαλόνι μου. Μια βιβλιοθήκη ολοδική μου που σιγά σιγά γεμίζει με βιβλία.

Μπορώ να βγαίνω τα μεσάνυχτα και να γυρίζω το πρωί. Μπορώ να τρώω επί μέρες μπαγιάτικο κέικ και να ζω με coca cola. Μπορώ να μαλώνω στις δημόσιες υπηρεσίες, να μαζεύω δικαιολογητικά και αποδείξεις και να ξεχνάω απλήρωτο το νερό.

Τώρα έχω μιαθέση σε αμφιθέατρο. Τώρα μπορώ να κόβομαι στις εξετάσεις μου και μετά να πηγαίνω για καφέ, χαλαρά. Η τρίτη λυκείου τελείωσε, μωρό μου, τελείωσε ο εφιάλτης που πρέπει να περάσεις για να σιχαθείς την ώρα και τη στιγμή που έπιασες πρώτη φορά στιλό και έγραψες στον τοίχο του σπιτιού σου. Τελείωσε η παλιά παράνοια, ετοιμάσου ρε συ για καινούργια. Τελείωσε, για μένα καλά.

Τι ασυνάρτητη βλακεία, τι τρομερά ΗΛΙΘΙΑ χρονιά.

Δεν το αναλύω, δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

Κι όσοι λένε «για μένα ήταν οκ η χρονιά, αν για σένα δεν ήταν κάτι θα έκανες λάθος»

«έλα μωρέ, υπερβάλλεις»

Και τα λοιπά…

Ας θυμηθούν απλά πόσες φορές βάλανε τα κλάματα το βράδυ, για κείνο το γαμημένο το κομματάκι που δεν μπορούσαν να πουν κατά λέξη.

Και ας σκεφτούνε καλά: ΤΟ ΑΞΙΖΕ;;

Το ξυπνητήρι μου έχει καιρό να ρυθμιστεί για τις τέσσερεις το πρωί.

Κι ας ήταν περίεργο που δεν είχα μάθημα την 28^η φέτος.

Σιγά σιγά αρχίζω να περνώ στο παρακάτω.
Και με τρομάζει λίγο που αρχίζω και αναπολώ

… καταλαβαίνω εκ των υστέρων την επίδραση του παράγοντα «ΤΥΧΗ»

Γιατί όλα στη ζωή είναι έτσι,

ένα πολλαπλής που έκανες λάθος,

μια δύσκολη άσκηση που έλυσες σωστά.

Βγαίνει ένα νούμερο και λες: εγώ είμαι! Ο κύριος 16.208 ή η κυρία 18.888.

Νομίζεις ότι αντικατοπτρίζεσαι σε 6Χ3=18 ώρες εξετάσεων; Γελοίε.

Πόσο ενήλικος μου μοιάζεις!

Η ιστορία που ξέβαψε

2011-08-10T20:38:00.000-07:00

Η απόφαση του κυρίου Μαξφλιντ ήταν πια γνωστή σε όλους. Κι εκείνος, με την αστεία πορτοκαλί φόρμα του και τις ψηλές του γαλότσες ούτε σε θέση ήταν ούτε κι είχε καμιά διάθεση να μην συμμορφωθεί. Οι υπάλληλοι στο τμήμα ελέγχου έπρεπε πλέον να βρίσκονται στα πόστα τους στις εννέα ακριβώς. Θα έπρεπε να δουλεύουν συνεχώς ως τις ένδεκα’ μετά ακολουθούσε το μεγάλο διάλειμμα των επτά ολόκληρων λεπτών. Ύστερα έπρεπε να συνεχίσουν απερίσπαστοι έως τις δώδεκα και μετά μπορούσαν να σταματήσουν για πέντε λεπτά κάθε ώρα, αλλά όχι πάνω από τρεις φορές τη μέρα, έως τις πέντε που τελείωναν. Ήταν απλό και όπως φρόντιζε να τους υπενθυμίζει ο ίδιος ο κύριος Μαξφλιντ στις Γενικές Συνελεύσεις ήταν «ένα σύστημα αποδοτικό με σεβασμό στα δικαιώματα του εργαζόμενου».

Οι Γενικές Συνελεύσεις. Εκείνη η γελοία αν όχι τραγική «νίκη του συνδικάτου Εργαζομένων Στο Τμήμα Ελέγχου». Γινόταν μια φορά το μήνα παρουσία όλων των εργαζομένων του τμήματος, εκπροσώπων της μισθοδοσίας και –φυσικά- των συνδικάτων, κρατούσε περίπου δέκα λεπτά και στην ουσία ήταν απλώς ένας τρόπος να ενημερώνονται όλοι για τις αποφάσεις του κυρίου Μαξφλιντ. Συνήθως ερχόταν καθυστερημένος, μαζί με τον γενικό γραμματέα του συνδικάτου, διάβαζε βιαστικά μέσα από τα δόντια του δεκαπέντε, είκοσι σειρές γεμάτες παρατονισμούς και παραλείποντας λέξεις και ύστερα, πριν προλάβουν να καταλάβουν τι ακριβώς τους έχει ανακοινώσει, έκανε μια γρήγορη αναφορά στο σεβασμό και τη φροντίδα με την οποία το εργοστάσιο αντιμετώπιζε τους εργαζόμενους, ακριβώς έλεγε όπως όφειλαν κι εκείνοι να αντιμετωπίζουν το εργοστάσιο.

Όταν διαλύονταν η συνέλευση, κι οι Πρόεδροι και οι Διευθυντές άφηναν βαθιές χαραγματιές στο χωματόδρομο με τα ακριβά τους αυτοκίνητα, εκείνος επέστρεφε σπίτι ακολουθώντας τα στενοσόκαγα της οδού Λεόντ, με τα χέρια στις τσέπες και τα κορδόνια λυτά. Πέταγε τα μακαρόνια σε λίγο νερό, τα παρατηρούσε να βράζουν, έκανε ένα πρόχειρο, χλιαρό μπάνιο, έβλεπε τηλεόραση. Σημείωνε στο μπλοκάκι που χε κολλημένο στο ντουλαπάκι της κουζίνας να μην ξεχάσει τα ψώνια που ούτως ή άλλως δε θα έμπαινε ποτέ στον κόπο να αγοράσει. Κοιμόταν, με το ένα πόδι του να αρνείται να μπει κάτω απ’ την κουβέρτα και το άλλο να εξέχει, να πατά για σιγουριά το δάπεδο.

Μια Τρίτη, δούλευε σε βάρδια βραδινή. Δεν το πολυήθελε να δουλεύει αργά και αν ήταν να διαλέξει θα δούλευε όσο γίνεται πιο πρωί. Όμως το πόστο του δεν ήτανε να φτιάχνει τα προγράμματα, ούτε να καθορίζει τις βάρδιες, ούτε και φυσικά να έχει άποψη. Το πόστο του, για καλή του τύχη, ήταν αρκετά πιο απλό: έπρεπε να πιάνει ένα-ένα τα κομμάτια που περνούσαν μπροστά του, να τα επεξεργάζεται κόντρα στο φως, να τα τεντώνει, να τα τσαλακώνει κι αν πια δεν έφερναν κανένα ορατό ελάττωμα να τα δοκιμάζει, ανάλογα με το μέγεθος, στο κατάλληλο πρόπλασμα που είχε μπροστά του. Αν πάλι έφεραν κάποιου είδους σφάλμα κατασκευαστικό, έπρεπε να τα στέλνει πάλι πίσω, στο τμήμα «Επιδιόρθωσης και Διαχείρισης Ελαττωματικών Προϊόντων» στο δεύτερο τομέα, στον τρίτο όροφο.

Δεν ήταν όλα τα κομμάτια, αλλοίμονο, σωστά. Άλλα είχανε σκισμένα πλαϊνά, άλλα είχαν ταξινομηθεί σε λάθος νούμερο, σε άλλα είχανε φύγει τα κουμπώματα. Κάποια ήθελαν απλώς ένα μερεμετάκι, ένα γαζί εδώ, μια σταυροβελονιά και σε λίγο ξαναέφταναν στα χέρια του, σαν καινούργια. Κάποια άλλα ήθελαν περισσότερη δουλειά, κάποια ίσως πετιόταν κατευθείαν’ και οι μηχανές ακόμη δεν μπορούσαν να διορθώσουνε κάθε κακοτεχνία. Μερικά κομμάτια ήτανε γραφτό να έχουνε άδοξη κατάληξη, να μη στολίσουνε καμιά ιστορία.

Έπιασε με το χέρι του το επόμενο. Το κοίταξε –όπως έπρεπε- προσεκτικά στο φως. Περιεργάστηκε τις άκρες του, το ζωντανό του χρώμα. Το δοκίμασε στο πρόπλασμα. Ήταν καλό. Το άφησε πάνω στον ιμάντα. Άκουσε ένα θόρυβο, τινάχτηκε, θυμήθηκε ότι είναι κι άλλοι στο εργοστάσιο, θα τον φώναζαν αν ήταν κάτι σοβαρό, προσπάθησε να ηρεμίσει, συνέχισε. Ήξερε ότι το πόσα κομμάτια θα περνούσαν σε μια βάρδια από τα χέρια του, πρώτα θα το μάθαινε το εργοστάσιο και ο κύριος Μαξφλιντ και μετά αυτός. Επιτάχυνε λίγο- έπρεπε να κρατά το ρυθμό. Το μεγάλο διάλλειμα των επτά λεπτών δεν αργούσε άλλωστε πολύ.

Έκανε υπομονή, η ώρα περνούσε αργότερα του φαίνονταν τα βράδια. Εκμεταλλεύτηκε πέντε λεπτά στο τέλος μιας ώρας για να τον χτυπήσει λίγο ο αέρας. Ξαναγύρισε χωρίς να βιάζεται, ένιωθε λίγο πιεσμένος σήμερα, λίγο αργός, λίγο σαν άρρωστος.

Δεν ήθελε πολύ ακόμη για να τελειώσει τη βάρδια του: αναστέναξε ένα μασημένο «επιτέλους». Πήρε στα χέρια του το τελευταίο κομμάτι. Ήταν ελαττωματικό: το χρώμα του ήταν πολύ πιο ανοιχτό από το επιθυμητό πορφυρό. Το πέταξε αμέσως στο κουτί με τα υπόλοιπα. Μόλις το ρολόι στον απέναντι του τοίχο έδειξε ακριβώς, πήρε το χαρτόκουτο αγκαλιά και έκανε να φύγει. Έπρεπε να το παραδώσει πρώτα στον τρίτο όροφο, στο κατάλληλο τμήμα. Μετά θα ήταν ελεύθερος να πάει σπίτι.

Καθώς έψαχνε ήδη την πόρτα, με την άκρη του ματιού του είδε μια ξεβαμμένη γωνίτσα να εξέχει κάτω από τον πάγκο που δούλευε. Άφησε κάτω το κουτί και πήγε να το μαζέψει, βρίζοντας για τη βιασύνη του. Το ελαττωματικό κομμάτι του χε γλιστρήσει ίσως από τα χέρια, χωρίς ποτέ να μπει στο κουτί. Το είδε εκεί κάτω, μέσα στα τόσα βρώμικα ρετάλια. Του φάνηκε όμορφη η εικόνα. Είχε καιρό να δει κάτι όμορφο.

Έκανε να το βάλει στο κουτί, μα δεν του πήγαινε η καρδιά. Σκέφτηκε να το θάψει μέσα στα ρετάλια, πίσω από τη μηχανή ή τις κούκλες δοκιμών, τα «προπλάσματα» όπως επέμενε ο κύριος Μαξφλιντ. Θα το έβλεπε κάθε πρωί, να του φτιάχνει τη μέρα –λες και περνούσαν λίγα από τα χέρια του-. Αλλά αφού λίγα δεν περνούσαν, και μάλιστα σωστά βαμμένα και διόλου ελαττωματικά, μήπως θα έλλειπε αυτό, το ξεβαμμένο σε κανέναν αν…;

Κοίταξε γύρω του καλά, το ΄ξερε πως δεν ερχόταν κανείς, αλλά έτσι ένιωθε πως έπρεπε να κάνει και ύστερα, το δίπλωσε καλά και το ΄χωσε όπως όπως κάτω από την πορτοκαλί του φόρμα. Γύρισε, πήρε το κουτί, το πήγε όπου έπρεπε να το πάει, έφυγε, πέρασε την οδό Λεόντ και έφτασε, επιτέλους, στο σπίτι του. Σκέφτηκε λίγο τι θα γινόταν αν τον έπιαναν αν τάχα ήταν δηλωμένα σε καμιά καταμέτρηση –τις φωνές του κυρίου Μαξφλιντ, τα κακόβουλα σχόλια των συναδέρφων του, τη ντροπή. Δεν είχε όρεξη να φάει, δεν έβαλε καν να βράσει τα μακαρόνια. Άνοιξε λίγο την τηλεόραση, αλλά δεν τα κατάφερε να ξεχαστεί.

Φορούσε ακόμη τη φόρμα. Γλίστρησε το χέρι του, σα να ‘καιγε το ύφασμα. Το βρήκε, το ξεδίπλωσε σχεδόν λατρευτικά. Χάιδεψε λιγάκι τις σατέν λεπτομέρειες. Ύστερα, άρπαξε ένα μαξιλάρι, τ’ ακούμπησε στα γόνατα. Με τα χέρια του, τα σταθερά του χέρια, τώρα να τρέμουν σαν άγουρου εφήβου, πήρε να κουμπώσει πάνω σ’ αυτό το ροζ σουτιέν. Το μαξιλάρι του ήταν εκατό τοις εκατό βαμβακερό, θα κρατούσε το δίχως άλλο, χωρίς να φθείρεται, για χρόνια. Του φάνηκε όμορφη εικόνα.

Una lucertola con la pelle di donna

2011-07-26T07:29:00.000-07:00

Η νύχτα στέκει μουσκεμένη μέσα στου ποταμιού τις όχθες

Μπαίνει μες το σπίτι και είναι κατακόκκινη, κοιτά σα να χει χαθεί. «Τι έχεις για πλύσιμο;» μου απευθύνεται. «Εμ, δεν ξέρω, δες». Δεν αρκεί. Πιάνει την πιατοθήκη, μου πετάει τα πιάτα στο νεροχύτη βιαστικά και δεν τολμώ να πω κουβέντα. «Μαλάκες!» φωνάζει καθώς τρίβει με ένα σκισμένο βετέξ το ξεβαμμένο μέταλλο. «Μαλάκες» και την πιάνουν τα κλάματα, συμφωνώ σιωπηλά και το βουλώνω.

και στα στήθια της Λολίτας από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά

«Τι τους ενοχλεί;» λέει, κλαίει και τρίβει ταυτόχρονα. Είναι σουρεαλιστικό αν το δεις καθαρά. Βουλιάζω στην πρώτη καρέκλα που βρήκα.
«Έγινε κάτι; Τι σου είπαν;» χαζές εισαγωγές και άσκοπα ερωτηματικά. Δεν απαντά και το περίμενα. Το Δεύτερο παίζει Λόρκα, έξω έχει ένα μεγάλο ήλιο, στο μέσα δωμάτιο είναι όλοι μαζεμένοι πάνω από ένα ανούσιο επιτραπέζιο. Τα στήθια της ανεβοκατεβαίνουν γρήγορα. Το σφουγγάρι χτυπά δυνατά στον τοίχο.
«Έχω κάνει πολλά… και τα πληρώνω μόνη μου. Τολμάν και μιλάνε! Λένε: βγήκε. Γιατί βγήκε; Πουτάνα! Δε βγήκε; Γιατί δε βγήκε; Τι, δεν καταδέχεται; Να σου πω κάτι; Καλύτερα να πηδιόμουνα με ό,τι κινείται, κολυμπάει, σέρνεται! Τότε θα το καταλάβαιναν! Τότε θα ‘μουν περίπτωση απλή! Αλλά τώρα πηδιέμαι επιλεκτικά! Μεγάλο πρόβλημα αυτό.» Στο ράδιο, η φωνή φώναζε για κάτι κλαριά που έσπαγαν από έρωτα και κείνη μου ζητούσε λίγη χλωρίνη και έμπαινε με φόρα στο μπάνιο.

Γυμνή η νύχτα τραγουδάει πάνω στου Μάρτη τα γιοφύρια

Η μυρωδιά της χλωρίνης φτάνει στα ρουθούνια μου και αρχίζω να ρουφάω βαθιά, να νιώθω την τοξική της κολόνια να μου χαλάει το στομάχι. «Έμενα ας έρθουν να μου πουν… να πουν ό,τι θέλουν… εμένα ας μου ‘πουνε, να πουν και κακό. Από το παιδί όμως μακριά! Μακριά. Γίνομαι σκύλα. Σκύλα, για τον μικρό!». Ο Νίκος πάει να περάσει μπροστά της. Τσατίζεται, του φωνάζει. Βρίζει μέσα στην αρσενική του υπόσταση τα κακώς κείμενα ενός ολόκληρου κόσμου.

Λούζει η Λολίτα το κορμί της με νάρδους και γλυφό νερό

Ένα ανυπόταχτο ποτήρι γλιστρά απότομα και τη γεμίζει νερά. «Στο διάολο και συ και η Λολίτα σου, μαλάκα!». Πάνω που είχε μαλακώσει, μου ξαναβάζει τα κλάματα. Αχ, βρε Λόρκα και συ και τα κλαριά σου!

Η νύχτα, από πιοτό και ασήμι λάμπει ανάμεσ' απ' τις στέγες

«Ρε, ρε συ, το μεγάλωσα με αξιοπρέπεια το μικρό…» Μερικές φορές οι στέγες που το φεγγάρι λάμπει ανάμεσα τους τα βράδια του χειμώνα, ο αέρας που ξεχαρβαλώνει τον τσίγκο της σκεπής, το δέντρο που φυτρώνει στο σαλόνι σου, κάνουν την αξιοπρέπεια να ακούγεται ανέκδοτο, ιδιαίτερα κρύο σαν πιάνουν οι βοριάδες του Δεκέμβρη.

Ασήμι από ρυάκια και καθρέφτες απ' τ' άσπρα πόδια σου πιοτό

«Τελικά ο κόσμος ρε συ είναι πολύ κακός…» Επιλεκτικά πηδήματα, άσπρα πόδια, μαύροι άνθρωποι και μπερδεμένες ιστορίες.
«Πολύ κακός!»

«Μήπως έχεις κάτι άλλο για καθάρισμα;»

Υ.γ. Στην εδώ-μέσα ζωή πολλά πράγματα έρχονται εύκολα. Η επικοινωνία, η ανταλλαγή ιδεών, οι παράνομα «κατεβασμένες» ταινίες, η μουσική, ο έρωτας, το έγκλημα, η διαστροφή. Στην εκεί-όμως-έξω-ζωή συνήθως η χαρά έρχεται με διαλείμματα και οι μαλακίες πληρώνονται γρήγορα –και καμιά φορά με αίμα.
Γι’ αυτό, στην εκεί-έξω-ζωή τις ανύπαντρες μητέρες να τις αγαπάτε και λίγο. Στην τελική, αν δεν μπορείτε να βοηθήσετε, τουλάχιστον κρατήστε το στόμα σας κλειστό.

Κι από όσα ακούσανε τα αυτιά μου κι όσα θάφτηκαν στο χρόνο
την τελευταία εικόνα εγώ κρατάω μόνο
περίσσια τώρα η αντοχή μπορώ και την κερνάω
Και πίσω δε γυρνάω.

Καλοκαίρι

2011-07-09T17:21:00.000-07:00

Σκέψεις, μπερδεμένα μου νήματα.

Λεωφορεία, εισιτήρια, αγκαλιές ξενυχτισμένες στους σταθμούς

Με κοντομάνικα και με καπέλα με γείσο, ψαθάκι, με ροζ κορδελίτσα τριγύρω

Ξύδια, αντηλιακά. Ηλιοκαμένα συναισθήματα. Περιοδικά στις παραλίες να αναλύουν τις τάσεις της μόδας.

Βιβλία με άμμο ενδιάμεσα στα γράμματα, σελιδοδείκτης ένα κοχυλάκι

Φραπέδες όχι πια, τώρα ξενυχτάμε εθελούσια

Νυσταγμένα κοιτάγματα και αναίτια γέλια

Μεθυσμένα μου λόγια, μισό να συνταχτώ

πριν να αρχίσω ένα λόγο μακρόσυρτο, ασυνάρτητο

βαριεστημένο, ερωτευμένο, ντροπιαστικό

(όλο λέω αυτό που ποτέ δε θα πω)

Ξοδεύομαι, χάνομαι, λες δεν μου μεινε μνήμη

Οι μέρες γίναν στιγμές, στον αφρό απ' την πρύμνη

Σκέψεις

2011-07-09T16:46:00.001-07:00

Από τότε που έγινε η πολιτική (από πάντα της) ένα καλά σκηνοθετημένο θέατρο για λίγους…

Από τότε που η ιστορία έγινε ερώτηση στο Trivial…

Από τότε που η λογική έγινε σοβαρότατο ποινικό αδίκημα…

Από τότε που η πρόχειρη ανάλυση του καφενείου έγινε επιτηδευμένος πολιτικός λόγος…

Από τότε που η γνώση έγινε φίλη του πλούτου…

Από τότε που η χώρα έγινε κτήμα Μεγάλων Δυνάμεων…

Από τότε που ο λαός έγινε κληροδότημα μεταξύ πολιτικών οικογενειών…

Που γελοία τηλεπαράθυρα θρέφουν τη βλακεία στο κεφάλι μας…

Που δημοσιογράφοι χαριεντίζονται σε ένα χορό εκατομμυρίων ευρώ…

Που οι νόμοι που ορίζουν τη μέρα μου καθορίζονται από διεθνείς αόρατους θεσμούς…

Που τα δικαιώματά μου τα ξέρουν όλοι εκτός από μένα…

Που οι μισθοί παρακρατούνται μια ζωή αλλά υγεία δεν παρέχεται…

Που η αγανάκτηση έγινε σύνθημα που ταιριάζει σε κάθε τοίχο…

Που τα σύνορα ανοίχτηκαν απλά για να ανθίζει το μίσος…

Που η αστυνομική βία απέναντι στον τοξικομανή είναι αποδεκτή όχι όμως η βία ενάντια στο παρακράτος…

Από τότε που η χώρα έγινε ασθενής επί χειρουργικής κλίνης –στα λόγια του δικτάτορα, του πρωθυπουργού, του ξένου μεγαλοκαρχαρία-…

…γελάω με τον παππού στο λεωφορείο που πήγε να πληρώσει με δραχμές και αναρωτιέμαι αν ποτέ θα καταφέρω να ζήσω τόσο ελεύθερη.

Από παιδί -γαμώτο μου- ποτέ δε μ’ άρεσε η Μονόπολυ.

Πηγή φωτογραφίας

Ψευδοφάρμακα

2011-06-19T10:02:00.000-07:00

Δυο άπειρα πρόχειρες μεταφράσεις

Στο χέρι είναι το δικό σου
-συγκεντώσου!-
Δικό σου λάθος
και η κρίση Θεική
Πάει

Κάθε φορά που ανατέλλω σε βλέπω να χάνεσαι
Μπορείς χώρο να μου βρεις στη ματωμένη σου μέσα καρδιά;
Κάθε φορά που ανατέλλω σε βλέπω να χάνεσαι
Μπορείς χώρο να μου βρεις; Βρες μου χώρο!

Να μην πέσω προσέχω διπλά
στον τοίχο σου ανεβαίνω πάντα προσεκτικά
Γιατί εσύ με κάνεις να νιώθω ψηλός πολύ
πιό ψηλός ακόμη και από όσο είσαι εσύ
Ηδονοβλεψίας, να τι είμαι λοιπόν!
Ηδονοβλεψίας του εαυτού μου, για τόσο καιρό!
Πίνω μαζί με το αλκοόλ
το τίποτα που χω να χάσω

Αβαρής είμαι, κενός
Άπιστος, φοβισμένος, μικρός

Ένα πρόσωπο να καλύψει το κενό
μου κλεψε την διάτρητη, πληγωμένη ψυχή μου
Με κάνει να νιώθω ψηλός πολύ

πιό ψηλός ακόμη και από όσο είσαι εσύ
Ηδονοβλεψίας του εαυτού μου, για τόσο καιρό!
Ανεβάζω ταχύτητα
και δε φοβάμαι πια τίποτα

Με κάθε στοίχημα που χάνω
με κάθε ντάμα που δεν έχω τι να την κάνω
ακόμα εσύ με κάνεις να νιώθω ψηλός πολύ,
πιο ψηλός από όσο είσαι εσύ

Ηδονοβλεψίας, να τι είμαι λοιπόν!
Ηδονοβλεψίας του εαυτού μου, για τόσο καιρό!
Πίνω μαζί με το αλκοόλ
το τίποτα που χω να χάσω

Αβαρής είμαι, κενός
Άπιστος, φοβισμένος, μικρός
φοβισμένος, μικρός
φοβισμένος, μικρός
φοβισμένος, μικρός
φοβισμένος

Damnum Absque Injuria

2011-06-07T14:39:00.000-07:00

Εισπνέεις και νομίζεις ότι κλείνεις στα πνευμόνια σου το οξυγόνο του κόσμου ολόκληρου

Κομπάζεις με το βλέμμα, το κορίτσι στην κερκίδα

Κουνάς λίγο τα χέρια σου –σε στυλ πρωταθλητή

Παίρνεις τη θέση σου στο βατήρα

Σκύβεις

Όλοι έχουν βουτήξει. Μα τι περιμένεις;

Αν δεις και γίνεσαι μωβ, γάμα το.

Ανάπνεε.

Ή πέσε με τα μούτρα στο τσιμέντο.

Shake sugaree

2011-06-04T05:50:00.000-07:00

Η εκδοχή της

Η εκδοχή του

Η εκδοχή μου*

Μυστικό που δε θα σου πω

Στον παράδεισο πάω με καράβι-καρυδότσουφλο

Θεέ, με τη γλύκα της κρατιόνταν όλα ζωντανά

Τώρα ενέχυρο δίνω για ανταλλάγματα φτηνά

Δίνω ενέχυρο, τα δίνω μακριά

Ένα κάποιο ρολόι, μια αλυσίδα χρυσή

στο όνομά μου ό,τι είχα, στον ενεχυροδανειστή

Μάσησέ τον καπνό μου, σπάσε μου την καδένα

Μαλώματα και καβγάδες

Χωρίς νόημα κανένα

Έχω ένα τραγούδι, μου χει μείνει, να πω

Δε θα είναι μεγάλο, δε θα είναι βαρετό

Θα κρατήσει όλη νύχτα, έτσι είναι σωστό

Θεέ, με τη γλύκα της κρατιόταν όλα ζωντανά

Τώρα ενέχυρο δίνω για ανταλλάγματα φτηνά

Τα δίνω όλα, όλα μακριά

[Πηγή φωτογραφίας]

(*Τυχόν υποδείξεις για -σοβαρά-λάθη στα αγγλικά που δε δικαιολογούνται από το ελεύθερο της "μετάφρασης" θα εκτιμώνται ιδιαίτερα.)

Κίτρινος Καυτός Ήλιος

2011-05-30T09:36:00.000-07:00

(η κλασσική ηλίθια ρομαντική ιστορία. Ναι, η εποχή φταίει)

Κρύφτηκε ξανά στο λαγούμι της. «Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα» είπε. Κρατούσε τα γόνατα της ώρα αγκαλιά, το αίμα είχε αρχίσει να μελανιάζει, οι ανάσα της γρήγορη και κοφτή, οι αισθητήρες σε πλήρη εγρήγορση. «Τι φοβάσαι ρε» χαζογέλασε μόνη της «οι δυνατοί δε φοβούνται με τίποτα». Είχε μια περίεργη πικρή γεύση στο στόμα και το στομάχι της έφτασε κόμπος στο ύψος του λαιμού. Ξεροκατάπιε. «Είδες; Πέρασε… Τα άλογα δεν ακούγονται τώρα. Είδες χαζή; Πάμε να φύγουμε. Πάει»

«Πάει»

Έκανε να βγει, ένα σκουριασμένο τενεκεδάκι γλίστρησε κάτω από τη φούστα της και χάθηκε στο σκοτάδι του δρόμου. «Δεν ακούστηκε. Δεν ακούστηκε» σκέφτηκε. «Είναι βλάκες αυτοί, δε θα το καταλάβουν. Έκαμε ξανά να βγει. Βήματα. Χώθηκε σα το φίδι στην τρύπα της, μαζεύτηκε ξανά. Περίμενε. Πίσσα, δε φαινότανε τίποτα. Βήματα. Ανάσες κοντά της. Κι ύστερα σιωπή. «Πάει» είπε, «πάει». «Άμε, να πάμε και μεις».
Το χέρι έπεσε στο σβέρκο της βαρύ. Τη γράπωσε με βίαιες κινήσεις. Της έκλεισε το στόμα με την ανάστροφη, και την ψαχούλεψε στο σκοτάδι. Δεν είχε όπλο, ούτε μπουκάλι καν. Αλλοίμονο. Πάει.

Την άλλη μέρα ψίθυροι διέσχιζαν την πόλη. «Πιάσανε τη Marianna Τelollucci, τη διάσημη, τη σπουδαία χορεύτρια». «Κάτω από τη γέφυρα, χτες, ξημερώματα».
«Θα την κρεμάσουνε σήμερα, στο μεγάλο δέντρο.»

«Τι εννοείς είναι γυναίκα; Αυτή; Σοβαρέψου. Σε τέτοιες γυναίκες, επιτήδειες, μια χαρά ταιριάζει το κρέμασμα.»

Της δέσανε το σκοινί στο λαιμό. Φέρανε και το σερίφη, τιμή του, να δέσει την άκρη στο δέντρο, τα διαδικαστικά. Ο νεκροθάφτης της αφιέρωσε ήδη μια μεγάλη ταφόπλακα. «Ενθάδε κείται Marianna Telollucci. Ήρθε στην πόλη στις 24 του Ιούνη με διάθεση να μας γελάσει. Κρεμάστηκε πριν προλάβει να το χαρεί. Ο κλέφτης και ο ψεύτης δε ζουν πολύ, εδώ στην Pinguicula. Είθε ο θεός να συγχωρέσει τις αμαρτίες της.»

Να τους γελάσει. Τι μεταθανάτια ντροπή!

Ο ήλιος έκαιγε και την τσούζανε τα μάτια της. Κοίταξε για λίγο το πλήθος. Κάτι γυναίκες με γυαλιστερά πρόσωπα, κάτι ξερακιανούς τύπους με άγριο βλέμμα. Κάποτε πήγε με μερικούς από αυτούς για ένα κομμάτι ψωμί. Τώρα κάνανε πως δεν την ξαναείδαν. Τα παιδιά τους, κάτι αμούστακα αγόρια, το ένιωθε την ξέντυναν λίγο λίγο. Θα μπορούσε να χει γιούς στα χρόνια τους. Η άλλη λύση.

Κοίταξε κάτω, όσο πήγαινε ορίζοντα. Ο δήμαρχος της πόλης έβγαζε λόγο για την επιτυχία του, της έδωσε λίγα λεπτά –άθελά του- να ζήσει. Κάποτε πήγε και μαζί του, το θυμόταν αχνά, σε μια άλλη όμως τότε πολιτεία. Ήταν ακόμα με το θίασο του Luccio, εκείνου του τύπου που ‘μοιαζε κάπως με ψάρι. Δε συμμετείχε πουθενά –ήταν ακόμα μικρή- απλά ήταν παραπαίδι του θιάσου, έβγαζε ίσα που να χει να ζει. Γυρόφερνε στο σαλούν και άρπαζε και καμιά φορά κανένα αφύλαχτο πουγκί. Ο δήμαρχος την είχε προσέξει. Της είχε σκάσει στο τραπέζι ένα μάτσο δολάρια και της έταζε γάμο και χιλιάδες παλάτια. Τον έβγαλε ο ιδιοκτήτης του σαλούν από την πίσω πόρτα και του ‘βρεξε το πρόσωπο με νερό πολύ, να ξεμεθύσει, πριν να τον δει κανείς. Ήταν δέκα περίπου μέρες πριν να παντρευτεί, πέντε – έξι χρόνια πριν να γίνει δήμαρχος.

Ζεσταινόταν πολύ. Ίσως να μην προλάβαιναν να τα την σκοτώσουν. Θα έσκαγε.
Κοίταξε πάλι πέρα μακριά.

Οι καυτοί χωματόδρομοι της πολιτείας, πάντα θα σκονίζονται με τις ζέστες. Η γη δε θα ανθίσει ποτέ, παρά για τα αγκάθια. Οι μάνες θα χουν πάντα πικρό γάλα για τα κορίτσια τους και οι άνθρωποι οι αταίριαστοι στον καιρό τους αιώνια θα τελειώνουν με κρεμάλα ή όχι. Το φόρεμα της, κοκκινόμαυρο, θα το θυμούνται μόνο οι γέροι της Pinguila και θα λένε στα αρσενικά εγγόνια τους να μην πολυπιστεύουν τον ποδόγυρο. Θα αλλάξει ο κόσμος κι ας μην ξέρει πώς θα γίνει και θα έρθει η μέρα που μπουν στο χώμα και αυτά τα σκυλιά που την κοιτάζουν τώρα, με τα στόματα ανοιχτά. Και θα τρέχει το ουίσκι, φαρμάκι, στο αίμα άλλων ανθρώπων και θα τρέχει η αμαρτία σε σώματα άλλα. Πάντα. Πάντα αυτό θα μένει ίδιο, η ένταση του γυναικείου κορμιού στη θέα του στραβομούτσουνου κυρίου δημάρχου.

Πόσο αλλιώτικα φαινόταν όλα, μια στιγμούλα πριν να γλιστρήσει το σκοινί. Διαυγή, καθαρά. Όμορφα. Ήθελε να χορέψει, να φωνάξει, ήθελε να ζήσει τη ζωή από την αρχή. Για να χορέψει στα σαλούν, να ξελογιάσει ξανά το νεαρό γαμπρό. Τώρα όμως, στην κρεμάλα η στιγμούλα της έσβηνε. Έκλεισε τα μάτια, πήρε μια αναπνοή. Την κρέμασαν, λέει, γιατί τους έκλεψε λεφτά. Πόσο εύκολα αλήθεια προδόθηκε. Δεν το περίμενε ποτέ της να ναι τόσο απρόσεκτη. Τ’ αρσενικά δε συγχωρούνε εύκολα. Κατάρα.

Πάει.

Έκρηξη -αμοιβαίας- συμπάθειας :)

2011-05-02T08:59:00.000-07:00

Αγαπητή %&*@()!!,
πραγματικά δε ξέρω τι με κάνει να σε ΛΑΤΡΕΥΩ ώρες-ώρες τόσο πολύ.

Το τίναγμα κουβέρτας (Μάη μήνα) πάνω στα κάγκελα της βεραντούλας, σε ρυθμό πανηγυρικό, στις τρεις το μεσημέρι, για να με κρατάς σε τέμπο; Η αγαπημένη ηλεκτρική σκούπα καθημερινά, για να εξασκήσεις τις αντοχές στο συνεχές "βουβουυυυβουυυβουυυυ"; Το χτεσινό αποφάσισαναμετακομίσω-πάρεό,τιθέλειςπαλιαντζή-αλλάζωδιαρρύθμισησταέπιπλα στις 3 το πρωί -για καλό φενγκ σούι;

Ε; Ατιμούτσικο!

Γι αυτό και εγώ αποφάσισα να περνάμε κάποιες στιγμές της μέρας μαζί! Να τις διαθέτουμε σε δημιουργική χαλάρωση βρε! Τώρα θα μου πεις, να αφήσεις το φουντωτό φτερό ξεσκονίσματος από το χεράκι σου για 2΄΄ ολόκληρα; Όχι βρε κουτό!

Πιο εύκολο!

Μιας και ηχητική είναι ιδιαίτερα καλή ανάμεσα στους τοίχους που -δυστυχώς- μας χωρίζουν αποφάσισα να σε μυήσω ομαλά στην ποιοτική μουσική! ΕΕΕ; ΤΕΛΕΙΟ;
Λοιπόν, με τον Σφακιανάκη -επί παραδείγματι- πώς τα πας;

Πάω να συνδέσω τα ηχεία* -για καλύτερα αποτελέσματα-.
ΤΥΧΕΡΟ, Ε, ΤΥΧΕΡΟΟΟΟ!!! :D

Με ΛΑΤΡΕΙΑ,Β

*Συνέχισε τη &#(@)$^%$*( την ηλεκτρική καθημερινά και θα αρχίσω να τραγουδάω -δυνατότερα- κι όλας.

Ναι, απειλή ήταν!

Υψώσε εαυτό

2011-04-20T15:22:00.000-07:00

Οι φυλλάδες μιλάνε για χρήμα.

Οι ειδήσεις για μαύρες ημέρες.

Και όλοι αυτοί που ορίσαμε βασιλείς, διατάζουν να μιλάμε με σύμφωνα.

Καλέ μου, αγαπημένε μου εαυτέ, μη γελιέσαι, μη γελιέσαι καθόλου.

Εσύ ξέρεις, στα πρόσωπα του πλήθους μέσα κρύβονται, φυτρώνουν και αναδύονται οι πιο λαμπροί, οι πιο κίτρινοι ήλιοι.

Το βλέπεις, το βλέπεις στα αλήθεια. Ο δρόμος σου, ο δικός σου είναι εδώ.

Θα σου πω ένα μυστικό πέρα απ ότι σε κρατάει δεμένο:

Σφάξε την Κασσάνδρα και σβήσε το χρησμό και γίνε συ η αιτία που θα αλλάζει τ’ αποτέλεσμα.

Βάψε τον τοίχο σου το σύνθημα σου

Πάρε αγκαλιά την ευθύνη που σου δίνεται

Ρε δεν τελειώνει ο κόσμος σε κόμματα και σε παρενθέσεις,
δεν υπάρχει «για πάντα» πριν να βάλεις τελεία.

Δε γιατρεύεται –μη νομίζεις- η δίψα σου μ’ ανθρακούχο νερό, με στοματικό ρε διάλυμα.

Stabby as she goes

2011-04-17T11:22:00.001-07:00

Τελευταία στιγμή το καφετί διάλυμα που βαφτίζω καφέ σταματά να ταλαντώνεται στο χείλος του ποτηριού/ καθώς εγώ ισορροπώ με αμφίβολη επιτυχία πάνω από τις στοίβες της ανθρώπινης διανόησης/ πάνω από βιβλία και φυλλάδια με χαζά επιχειρήματα, πάνω από τετράδια με ζωγραφιές και απόκρυφα μηνύματα, ασκήσεις -κυρίως υπομονής-/ και στηρίζομαι, πλαγίως τοποθετημένη ως προς ορίζοντα,/ πάνω σε χίλιες σπασμένες προσδοκίες ξενικές/ δεν ξέρω πως διάολο και σε ξανασκέφτομαι/ και είναι πολύ πρωί για να το διαχειριστώ/ ξέρεις, δε μου λείπεις περισσότερο από την ειλικρίνεια που το ξέρω πως έχεις/ εδώ αυτό δε συγχωρείται και εύκολα/ νομίζω ότι κάπου ξέχασα κομμάτια του εαυτού μου/ να θυμηθώ να τα ψάξω στο μεγάλο ντοσιέ, αυτό που παίρνει μέχρι εκατό φυλλάδια.

Εδώ είναι καλά, δε λέω/ το μόνο που με τρομάζει είναι οι πιθανότητες/ γιατί πάντα υπήρξαν τυχαίες και αλλοπρόσαλλες/ και μένα μη με βλέπεις έτσι, πιστεύω μόνο σε καταστάσεις σταθερές ή έστω καλύτερα δυναμικά ισόρροπες/ αν ένας τους είχε τη μισή σου ειλικρίνεια νομίζω δε θα τις φοβόμουν τόσο/ το κράτος πρέπει να θεσπίσει ψυχολόγους για τους τριάντα χιλιάδες υπο κατασκευήν χασάπηδες αυτής της κατεύθυνσης/ στο είπα; Όχι;/ Να μου θυμίσεις να το γράψω σε μια έκθεση.

Στο είπα; Όχι/ ο επίδοξος γιατρός μου είπε ότι «ο Δαρβίνος είναι καλούτσικος, μωρέ»/

Σου είπα;/ το υποσχέθηκα στη Δ./ αν κάνει καμιά μαλακία και δηλώσει το «Β» του μηχανογραφικού θα τον ευνουχίσω ντυμένη Προσταγλανδίνη.

Μη γελάς ηλίθιε, αλήθεια το λέω.

Ναι, είμαι σε περίεργη φάση.

**Παρεμβάλλονται στο σημείο αυτό, μερικές ασκήσεις Γιόγκα, αυτοσυγκέντρωσης, αυτοσυγκράτησης, ~~αυτοπυρπόλησης~~ και ένα video – prozak με –ποιόν άλλο;- τον Goran.

Όλοι έχουνε ανάγκη να νιώσουν λίγο δεκατρία. Υποθέτω.**

Ασυναρτησίες και άλλα λεπιδόπτερα

2011-04-01T15:32:00.000-07:00

Πυρηνικά απόβλητα, διάσπαση των πυρήνων

με τα άκρα κολλημένα σε κάποιο παρελθόν,

ασθμαίνεις να κρατηθείς από ένα αβέβαιο μέλλον

Προαναγγέλλεται πόλεμος σε μια χώρα

με όνομα που κάτι θυμίζει

-δε φοβάσαι καθόλου ωστόσο-

αρκεί να μην αφανίσουνε κι εσένα

αρκεί να μη διασπάσουν κι εσένα

αρκεί να μην ασχοληθούν με εσένα

Το βράδυ, βγάζεις κάτω από το κρεβάτι σου

το βάζο που την έχεις κλεισμένη

Την κοιτάς για ώρα να διαγράφει τροχιές κυκλικές

Παραβολές

Υπερβολές

Δεν είναι παρά ακόμα ένα λεπιδόπτερο

Για μια στιγμή λες να σπάσεις το τζάμι

Έχει ησυχία τη νύχτα

Διαφημίσεις για βούτυρα από μια ξεχασμένη τηλεόραση.

Ήχοι ηλεκτρονικοί.

Ξυπνητήρια.

Η κίνηση του κόσμου έξω. Του άλλου κόσμου.

Οι άνθρωποι (που βρέθηκαν τόσοι άνθρωποι;)

Οι άνθρωποι…

Στο βάζο της, δε φτάνει ο θόρυβος
Πεταρίζει, γυρίζει, βουλιάζει απτόητη
Το βάζο της είναι δικό της
Είναι το βάζο της

Κρατάς το κελί της στα χέρια σου
Κρατάς τη ζωή της στα χέρια σου

Κίνηση, φασαρία, η νευρικότητα του Σαββάτου 

η κρέμα για το πρόσωπο, το υαλουρονικό οξύ, το χάπι για την πίεση

οι κεραίες, οι σημαίες, οι διαβάσεις, τα φανάρια

τα σήματα να σου δείχνουνε το δρόμο σου

το δρόμο που σου δώσανε δικό σου

το δρόμο για το σπίτι που σου δώσανε δικό σου

Περίεργο: δε θυμάσαι να κληρώθηκες στη μεγάλη κλήρωση

Μοίραζαν σπίτια στο λαχείο σήμερα,

κάθε Τρίτη είναι που κληρώνουν πια τα συσσίτια

Θες να το σπάσεις το τζάμι της

Το παράθυρο, η πολυκατοικία, το μαγαζί με τα στρατιωτάκια στη βιτρίνα σε περιμένουν κάθε πρωί

Η έλλειψη σκοπού, η θάλασσα μιζέριας

Βουτάς και είναι ζεστή

Είναι ζεστή αλλά δεν είναι δική σου

Μια θάλασσα που δεν είναι δική σου

Σε καταπίνει σε άτοκες δόσεις

Το βράδυ γυρίζεις
Κολλάς τη μύτη σου στο τζάμι
Δεν ξέρεις πώς’ το βάζο πέφτει στο πάτωμα
Δεν ξέρεις πώς’ δε θες να ξέρεις πώς

Σκύβεις να μαζέψεις τα κομμάτια
και βλέπεις μόνο δύο φτερά μιας biston betularia
Κάτω από ένα κομματάκι γυαλί
διαμελισμένη κάμπια, καταναγκασμένη να σέρνεται

Κοιτάς τους τοίχους του δωματίου
Αύριο, θα ψάξεις καταφύγιο
Τα βάζα πέφτουν εύκολα από τα χέρια σήμερα
και συ δε θέλεις να διακινδυνεύεις τα φτερά
τα φτερά που μόλις απόκτησες

Σε spin αντιπαράλληλο

2011-03-25T05:15:00.000-07:00

«Τι είναι το πρωτόνιο;»

Τρία χέρια υψωμένα

Το ψιλοτσατίζεται, αναδιατυπώνει

«Το ηλεκτρόνιο;»

«Κάποιος άλλος;»

Κανείς άλλος

«Το άτομο;»

…Τα ίδια…

Στο απολυτήριο λυκείου μας, θα γράφει πως τελειώσαμε τη δωδεκάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση.

Στο απολυτήριο της ζωής μας, θα γράφει πως τελειώσαμε, φίλε, τελειώσαμε.

Η Β. λέει καμιά φορά στο διάλειμμα, αν δεν υπήρχε το λύκειο θα ήταν ήδη μαμά.

Η Λ. πάει σε ψυχoλόγο για το άγχος. Και όταν παίρνει σπανίως 99 λέει νιώθει άχρηστη… πραγματικά.

Η Ε. θα βγει πρώτη. Ανάμεσα στους πρώτους. Πρώτο πράγμα λέει μετά τις πανελλήνιες θα είναι να φασωθεί και να μεθύσει.

Η Μ. γκρινιάζει και τραγουδάει Καββαδία, ουρλιάζοντας.

Το λαχανάκι σφίγγει το σουτιέν του το βράδυ, να νιώθει ότι κάποιος το κρατά αγκαλιά.

Ο Γ. λέει χάνει μαλλιά από το άγχος.

Ο Μ. ρωτάει συνεχώς τον ίδιο τύπο στο φροντιστήριο.

Ο Λ. ζηλεύει όποιον έχει λύσει άσκηση.

Ο Ν. ρωτάει αν πιστεύω στη ζωή μετά τις εξετάσεις.

Ξέμεινα από γράμματα, ξέμεινα από σκέψεις.

Τι είναι το ηλεκτρόνιο; Δεν έχω δει κανένα τους ποτέ.

Τι μέγεθος έχει;

Κυρίως, αν ήσουνα ηλεκτρόνιο, τι θα μπορούσες να δεις;

Το πυρήνας θα σου φαινόταν μια γιγάντια σφαίρα.

Θα περιστρεφόσουν γύρω της. Δυνάμεις τεράστιες θα σε τραβούσαν σε εκείνη.

Δυνάμεις τεράστιες θα σε απωθούσαν μακριά.

Γύρω της, δορυφόρος της.

Τι είναι ο δορυφόρος; Έχω καιρό να δω φεγγάρι.

Τι μέγεθος έχει στα αλήθεια;

Κυρίως, αν ήσουν δορυφόρος τι θα μπορούσες να δεις;

Ο πλανήτης θα σου φαινόταν μια γιγάντια σφαίρα.

Θα περιστρεφόσουν γύρω της. Δυνάμεις τεράστιες θα σε τραβούσαν σε εκείνη.

Δυνάμεις τεράστιες θα σε απωθούσαν μακριά.

Γύρω της, δορυφόρος της.

Οι δορυφόροι μου, διαβάζουν, ερωτεύονται, χάνουν μαλλιά από το άγχος, αρρωσταίνουν, ετοιμάζονται να γίνουνε γονείς, αναρωτιούνται.

Γυρίζουν γύρω μου ελκόμενοι και απωθούμενοι.

Γυρίζουν γύρω μου… Μέσα μου

Πόσους εαυτούς μου, πιστά μου αντίγραφα, αντέχω να βρω σε αυτή την πόλη;

Αγωνιόζη και ασυνοχάσες

2011-03-11T15:34:00.000-08:00

"Στην Αμερική" λέει

"Στην Αμερική"

Πόσο δε φοβούνται οι άνθρωποι τις λέξεις...

"Συν Αθηνά" λέει
"Συν Αθηνά"

Πόσο δε ξέρουν τι μαχαίρια κρύβει το γιώτα και το πι,
πόσο επίμονα ακονίζουν τα ξυράφια τους

"Ο ικανός!" λέει
"Ο ικανός δε χάνεται"

Κι ύστερα τσακ! Τα εκτοξεύουν αφελώς καταπάνω σου

Ξέρεις, δεν υπάρχει πιό σκληρός τοίχος από αυτόν
πάνω στον οποιό χτυπάς με φόρα το κεφάλι σου

Ξέρεις, δεν υπάρχουνε στα θέλω δίχτυα ασφαλείας

Ονειρεύεσαι, ερωτεύεσαι, στο δρόμο πηδάς δυο δυο
ανυπόμονος τα πλακάκια
Το άλλο λεπτό το σαγόνι σου προσκρούει με ορμή
στο απότομο έδαφος

Δεν έχουνε τα θέλω ασφάλεια ψυχικής υγείας
Αφιερώνεσαι, αφοσιώνεσαι, αλλοτριώνεσαι

Γίνεσαι άλλος

Φεύγεις

Φεύγεις, κατάλαβες;

Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό

Να ερωτεύεσαι σημαίνει να φεύγεις

_____________________________________

Σήμερα έμαθα ότι υπάρχει ένα σάκχαρο που το λεν τρεχαλόζη.
Βοηθάει τα βραδύπορα να μένουν, δέκα και βάλε χρόνια, σε σχεδόν πλήρη αφυδάτωση.

Γυναικών... διάλογοι

2011-02-26T14:22:00.000-08:00

Έβγαλε το κινητό που φούσκωνε στην τσέπη της.
Με το ασθενικό του φως να φωτίζει τα πονηρά μάτια της, διάβασε την ξένη φράση που έδειχνε η οθόνη του. Λίγο Όσκαρ Ουάιλτ, λίγο Μαρκές, λίγο Μπρουσκάλια.
«Ο Ντοστογιέφκι…» είπε, «ο Τολστόι!», «ο Ρεμάρκ!»

Είμαστε δύο κοπέλες μόνο και η νύχτα είναι περίεργη. Μεγάλοι άντρες. Πόσοι να χωρέσουν στην κουβέντα μας; Πώς να στριμώξουνε το έργο τους σε μια λεξούλα, να τη χωρά και η οθόνη της, σε ανορθόγραφα greeklish; Πενήντα χαρακτήρες να συνοψίζουν τη ζωή. Της φτάνουν, της φτάνουν για απόψε.

-Αυτά λες και στα πρώτα ραντεβού σου; Διαβάζεις ξένες ατάκες και βαρετά αποφθέγματα;
Μου γνέφει καταφατικά και τρομοκρατούμαι.
-Πρέπει να ξέρουν με ποια έχουν να κάνουν.
-Με σένα, ή με τη wikipaidia;
-Δεν την αντέχω τη σιωπή τους, το κατάλαβες;
Τα «ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα» ή τα «πες μου λοιπόν ποιο άρωμα φοράς».
Την αμηχανία, την ψευτοντροπή!
Δε θέλω να του πω τ’ αγαπημένο μου χρώμα, να το ξέρει θέλω.
Το κατάλαβες;

Αχ, να ταν η ζωή μας όλη ρε συ, μια πλειάδα αποτυχημένα πρώτα ραντεβού!
Με αμηχανία που στάζει από τα αρωματισμένα ρούχα μας και ξεβαμμένα αστεία μπλεγμένα με σοβαρά αποφθέγματα.

-Δεν είσαι ρεαλίστρια! –σχεδόν μου επιτίθεται- κυνική είσαι.
Αλλά εγώ θα τη σπάσω την πόζα σου. Θα δεις! Το ξέρω πως δεν είσαι η βιτρίνα.
-Τι είμαι;

Τι είμαι;

Τι διάολο είμαι;

Δεν παίρνω απάντηση. Το χώμα κάτω από την άσφαλτο μόνο, σαν κάτι να θέλει να πει.
Παριστάνω ότι δεν το ακούω.

-Να το θυμάσαι, λέει
Κάπου μέσα σε αυτόν τον κόσμο, ζει ένας εξίσου κυνικός με εσένα.
Είναι λίγο λες και με παρηγορεί, μου θυμίζει με έναν διεστραμμένο λίγο τρόπο, τη μάνα μου, είκοσι χρόνια μετά από σήμερα.

-Φυσικά και υπάρχει! Και το έχω ήδη βρει!
Οι κόρες της έχουν διασταλεί πλήρως.
-Τι εννοείς; Λέει ενθουσιασμένη. Ποιός...
-Τον λένε Γιώργο Ιωάννου, της λέω, είναι το ... alter ego μου! -αφήνω ένα αφελές γελάκι.
Δυστυχώς, πέθανε το Φεβρουάριο... του '85.

Απογοητεύεται.

-Εγώ αντίθετα μπορώ να γίνω τα πάντα! Φωνάζει.
Μπορώ να γίνω ό, τι θες! Μπορώ να γίνω ό,τι σιχαίνεσαι!
Με κοιτάζει με την άκρη του ματιού της.
Αυτό είναι το μεγάλο μου μειονέκτημα!
-Πλεονέκτημα, τη διορθώνω.
Δεν με πιστεύει.
-Δεν μπορώ μόνο να γίνω ευτυχισμένη!
Ψέματα, ψέματα κοριτσάκι.
Στη δική μου τουλάχιστον ζωή, οι χαμαιλέοντες είναι πάντα χαρούμενοι.
Μπορούν να φαίνονται πάντα ευτυχισμένοι.

Έργα και ημέραι

2011-02-19T14:37:00.000-08:00

Φέτος νιώθω ότι έχω καταπατήσει μία μία όλες μου τις αρχές. Και ναι, είμαι άτομο που τις αγαπώ τις αρχές μου. Τις έχω διαλέξει ακριβώς για να μην τις καταπατώ. Αξίες απαράβατες που δομούν τον κόσμο μου.

Α*$#*@)%. Α@$(#(!- μπλε.

Ποίες αρχές και ποιες αξίες; Στην τελική, σιγά τα Λάχανα. Λες και ‘δωσαν ποτέ σε κανέναν μόρια ποτέ οι αρχές…!

Aναγνωρίζω το λοιπόν, μια μόνη αξία σταθερά.
Την Κa.

**

«Αν ήσουν τώρα στον πίνακα, θα σου έσπαγα τα μούτρα πάνω του και ύστερα θα σου έλεγα “τώρα μάζεψε τα αίματα και ξανακάθησε κάτω”»

Σουρεάλ καταστάσεις μιλάμε.

**

«Κύριε» είπε αφήνοντας να διαφαίνεται ένας καλά σχεδιασμένος δισταγμός.
«Ήθελα κάτι να σας πω…»
«Να, ε, στο σχολείο. Δηλαδή, να, ε, μου βαλε 19!»
Δεν την κοιτάζει στα μάτια, της μιλά βιαστικά.
«Καλά, καλά, αυτά θα τα δούμε στο τέλος!» της λέει και της το ξεκόβει. «Είπαμε για τη Δευτέρα… ελεύθεροι τώρα…!»

Βγαίνει πρώτη, λιγάκι κατσούφα.

«Ακούστε…»
Δεν έχει πια οπτική επαφή, κοντοστέκει απλά για να ακούσει αν θα πει κάτι για τη Δευτέρα.
«Πήρε άλλος εκτός από αυτή κάτω από 20;»
Η τάξη του γνέφει αρνητικά. Ακούγονται γέλια.
Τα γέλια του Κυρίου Καθηγητή.

**

This is not a love post

2011-02-08T05:02:00.003-08:00

Μια athensvoice, δεν είναι πάντα απλά μια Athensvoice.

Μια athensvoice είναι πολύτιμη, καθώς την κρύβω βιαστικά κάτω από την Ιστορία.

Για να την αποκτήσω έπρεπε να παρακαλέσω τη μισή θεωρητική.

Λαθραναγνώστης για μια ώρα, μονάχα για την ώρα του φιλόλογου.

Να μου πει δύο ιστορίες της πολύχρωμης Αθήνας. Και κανείς να μη μου κάνει ερωτήσεις κατανόησης μετά. Χαρτί πολύχρωμο και φράσεις που δε θέλουν αποστήθιση: Ό,τι κι αν έλεγε και πάλι θα τη διάβαζα.

Ένα φύλλο που πέρασε τουλάχιστον 20 ζευγάρια χέρια, ως που να με βρει. Από τα κόκκινα σταντ της πρωτεύουσας, στο ζωγραφισμένο μου θρανίο. Free press που αλλάζει ανθρώπους χωρίς διαβατήριο.

Δεν είναι ότι μ’ αρέσει για τα κείμενα.

Είναι που μου χει λείψει το ταξίδι.

Έτσι, σα χίπηδες, χωρίς διαβατήριο.

-Η Αθήνα λέει Έλληνες μόνο τα 5.000.000 της.

-Το Μπαγκλαντέζ διεκδικεί τον πληθυσμό αυτό επίσης.

-Ξεκόλλα τότε κι έλα να μιλήσουμε!

Δε δίνω σημασία, αφοσιώνομαι. Μια μουσική, ένα mp3 κάτω απ’ τη μπλούζα, το λάχανο μου αναλύει κάτι (τι;) ημι-κοιμισμένη. Ο Ν. απέναντι γελάει και κάνει χαζές παρομοιώσεις της ανδρικής επιθυμίας με τις φάσεις στην κλειστή καλλιέργεια. «Καθώς βρισκόμουνα σε φάση εκθετική, άνοιξε η μάνα μου την πόρτα». Ψιθυρίζει.

Και ύστερα κοκκινίζει ολόκληρος.

Αν ακούσω λίγο πιο προσεκτικά, πιάνω ένα ελαφρύ διακρότημα. Ο καθηγητής μας εξηγεί πώς να φτιάχνουμε τη φλούδα του μανταρινιού πορτατίφ. Καμένη πριν αρχίσει καν η συζήτηση. Το λαχανάκι ξυπνά από το λήθαργο «Ω! Τι ρομαντικό αγόρι! Πώς να μην τον παρατήσει η γυναίκα του; Μανταρίνι για μανταρίνι δε θα χε αφήσει σπίτι…!»

Ο Ν. πιάνει να στρίβει καπνό. Αν τελειώσει νωρίτερα σήμερα, ίσως… κάνει σχέδια. Σχέδια που κρατούν μια ζωή.

-Έχω ξεχάσει πως είναι να ερωτεύεσαι! Λέει και σαλιώνει με προσοχή το χαρτάκι. Έχω ξεχάσει…

Παρά πέντε. Δημοσίευση Ανάρτησης. (Ουφ, ίσα που πρόλαβα). Κόκκινο Χ πάνω δεξιά, τερματισμός.

!...sılıqɐxǝldɹǝd

2011-01-21T16:50:00.000-08:00

(Προειδοποίηση, κείμενο καθαρά... εσωτερικής κατανάλωσης. Βαθμός συνάφειας: μηδέν)

Το ανθρώπινο σώμα είναι ένα έργο ημιτελές. Πρώτον, φθείρεται πάρα πολύ εύκολα, έτσι που είναι σα χρωματιστό χαζοχαρούμενο ζελέ μέσα στη φύση. Πώς να την παλέψει, χωρίς δόντια κοφτερά, νυχάκια τροχισμένα, άντε, έστω ένα αξιοπρεπές τρίχωμα; Δεύτερον, είναι πάρα πολύ βρώμικο, δεδομένου ότι, ποτέ κανένας οργανισμός δε θα ναι τόσο ροδοκόκκινος όσο τα σώματα που φαίνονται στα θρίλερ. Κίτρινο λίπος περιβάλλει τα όργανα, καφετί μεδούλι γεμίζει τα κόκκαλα, μικροί πληθυσμοί βακτηρίων χτίζουν πόλεις κάπου ανάμεσα στα κύτταρα. Τρίτον, το σώμα μας είναι αδύνατον να μας υπακούσει. Χρήσιμο βέβαια αν είσαι πρόβατο ή φάλαινα, μη σταματήσει και η καρδιά σου, έτσι, αναίτια. Αλλά στον άνθρωπο αυτό θα έπρεπε εξελικτικά να έχει ρυθμιστεί. Εννοώ: «τώρα έχω αρχαία, εγκέφαλε κοιμήσου!» και τσουπ! Ύπνος! Ή «Τώρα διαβάζω! Εγκέφαλε ακούς;» και ο εγκέφαλος ακμαίος, να κρατά σημειώσεις.

Το ανθρώπινο σώμα είναι γεμάτο λάθη –λέω σώμα, όχι κύτταρα, με θλίβει λίγο αυτή η σκέψη-. Λάθη απίστευτα, τραγικά. Το μεγαλύτερο κατασκευαστικό του λάθος είναι το ότι έχει λάθη. Κι έτσι είναι «ανάγκη» λένε για τον άνθρωπο η συμβίωση. «Ανάγκη». Δεν αναφέρομαι φυσικά στην ηλίθια θεωρία του «άλλου» -εξίσου κατασκευαστικά στραβοχυμένου- «μισού». Αναφέρομαι απλά σε ένα ολόκληρο σύστημα αντιδράσεων βάση των οποίων σου δημιουργείται το συναίσθημα μιας-κάποιας-εφορίας όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε άλλα ανθρωπόμορφα ζωάκια της συνομοταξίας σου. Το λες και ασφάλεια.
Μεγάλο λάθος αυτό, θα προτιμούσα να χω νύχια. Νύχια μεγάλα και κοφτερά. Ή τρίχωμα, έστω κι αν έπρεπε να ορκιστώ την αποχή από το veet. Όχι όμως την εξάρτηση από την αγέλη. Είναι βαρύ το τίμημα της συμβίωσης. Όσο περισσότερο τους βλέπεις τόσο λιγότερο να τους παρατηρείς και όσες ώρες τους διαθέτεις να σε απομακρύνουν από το να τους καταλάβεις. Να αντικατοπτρίζεσαι μέσα τους χειρότερος.

Φυσικά -νομίζεις πως- μπορείς πάντα να αποσύρεσαι ακριβώς τη στιγμή που αρχίζεις να δημιουργείς δεσμούς. Έτσι, αποφεύγεις μια χαρά τη θλίψη που δημιουργεί η απουσία τους. Και μπορείς με άνεση να γράψεις στο ημερολόγιο μόλις περάσεις την πρώτη φάση της lacta και το zewasoft:

«Άνθρωπος, του είδους Homo sapiens , το μόνο επιβιώσαν υποείδος του Homo sapiens, τον Homo sapiens sapiens. Το μόνο επιζών μέλος του γένους Homo των Ανθρωποειδών, δηλαδή της υπεροικογένειας των μεγάλων πιθήκων. Ζώο χορδωτό, σπονδυλωτό, τετράποδο θηλαστικό, πρωτεύον, ανθρωποειδές και ολίγον μαλθακό. Τρέφεται με τα πάντα, αρέσκεται όμως στον κανιβαλισμό ιδιαίτερα όταν διακυβεύονται θέσεις του δημοσίου. Έχει εκνευριστικά μικρή ανοχή στην αϋπνία, ενώ πολυήμερες περίοδοι αυτής του προκαλούν ζάλη, αίσθημα κόπωσης και δυσκολία συγκέντρωσης. Μακροχρόνιες περίοδοι φαίνεται ότι καταλήγουν σε αδιέξοδες διατυπώσεις περί ανάγκης για συμβίωση και δημιουργούν τάσης απομόνωσης, εξάντλησης και φυγής.»

Μετά μπορείς να σταματήσεις τις φανφάρες περί ανθρώπου και να κλάψεις ευγνωμονώντας το ...Θεό *λέγε με Goran Visnjic* που έχεις κι εσύ μια μικρή θεσούλα στα VIP της πανανθρώπινης αγέλης.

Da capo al fine

2011-01-15T10:10:00.000-08:00

Τα βήματα μου βουλιάζουν στο φρεσκοβρεγμένο χώμα΄ χάνω για λίγο την ισορροπία μου και παραλίγο γλιστρώ. Βρέχει ξανά, ε και;

Τι σημασία έχει μια βροχή;

Τα ρούχα μου διάστικτα, βρεγμένα τα μαλλιά και το βήμα αβέβαιο… Χωροσυνάρτηση με περιοδικότητα στο χρόνο. Κάθε πρωί, κάθε πρωί να με βρίσκει εδώ.

Τι σημασία έχει;

Τίποτα. Τίποτα δεν αλλάζει. Παρά μόνον, το ότι δεν αλλάζει τίποτα. Αυτό.
Το αγόρι στέκει και καπνίζει στο προαύλιο. Μοιάζει να σκέφτεται, να μιλά στη βροχή.
Και ‘γω να πλησιάζω διάστικτη. Με τη φωτιά μου και αυτή να ξεπλένεται. Μια πυρκαγιά που έγινε φλόγα.

Σαν το σβησμένο καντηλάκι της γιαγιάς. Και σαν στάχτη, που ίσως καίει λίγο ακόμα.

Πλησιάζω τ’ αγόρι που καπνίζει σκεπτόμενο έξω απ΄ την είσοδο του σχολείου μου και τώρα, όλα τα έχει πάρει το νερό. Στιγμές, σταγόνες, ακόμα και χρόνια… Να διαπερνάει αιώνες την ίδια γη και όλους όσους χώνεψε το χώμα.

Κόρες τις Εύας που ταν κάποτε κοπέλες και τώρα γίνανε εικόνες στα μνήματα. Και γιούς που γίνανε ξαφνικά ανάμνηση, φωτογραφία στο σαλόνι με τα φανταρίστικα ρούχα.

Τι σημασία έχει;

Τόσες γυναίκες πεθάνανε… τόσες γινήκανε θυσία στο χώμα…

Κι εγώ; Κι εγώ...
Θα μπω μια μέρα στο χώμα, να γίνω εικόνα, στο άσπρο σπίτι μου από μάρμαρο και ξύλο πεύκου. Να γίνω ότι έγιναν όλοι οι υπόλοιποι: οργανική που έγινε ανόργανη, ψυχή και σώμα ίσον χώμα και νερό. Και τι θα μείνει; Ένας σωρός από διαβρωμένα κόκκαλα. Ένα καντήλι που πια μένει σβηστό. Μια επιτύμβια στήλη, ένας σταυρός μέσα στους άλλους’ το δώρο μου στους αρχαιολόγους των χιλιετιών που θα ‘ρθουν.

Τι μόνο αυτό;

Μόνο αυτό.

Ένα τραγούδι και ένας βασιλικός. Της άρεσε αυτό το τραγούδι. Της άρεσε και ο βασιλικός, μανιωδώς παράχωνε προεκβολές και ρίζες στις γλάστρες. Να περιμένει να δει αν θα βγει πλατύφυλλος ή στενός. Ή αν δε θα φυτρώσει καθόλου.

Ένα τραγούδι παλιό. Ένα δημοτικό που πότισε με τη μυρωδιά τόπων στους οποίους εγώ δε θα φτάσω ποτέ. Που πότισε με ιστορίες ανθρώπων μιας μακρινής, περασμένης εποχής. Τυχαίων ποιητών στα τραπέζια και στις γιορτές, τυχαίων εραστών που δε μοιράστηκαν κρεβάτι, τυχαίων γυναικών με μαύρες φούστες μακριές και αυστηρά τσεμπέρια που, τραγουδώντας το, παρέδωσαν πνεύμα. Και έγινε μουρμούρισμα στα χείλη τεθλιμμένων-δίχως-λόγο-και-αιτία κοριτσιών που αναμοχλεύουν συνεχώς τις ίδιες σκέψεις και πάντα ξεχνούν την ομπρέλα στο σπίτι μόνο και μόνο για να γίνουνε μούσκεμα, να νιώσουν το νερό να τις διαπερνά. Να τραγουδήσουνε για λίγο και αυτές το τραγούδι. Να νιώσουνε για λίγο ζωντανές.

Ένα τραγούδι παλιό. Ένα δημοτικό που πότισε με την ζωή των ανθρώπων. Ένα αγόρι που τελειώνει ένα τσιγάρο. Η λάσπη, η αστάθειά μου, η λατρεμένη μου σιωπή και εγώ. Και φυσικά λίγη βροχή να συμπληρώνει το τοπίο, έτσι, για να ναι η σκέψη μου λίγο πιο στερεότυπη, λίγο πιο μουντή και λίγο πιο θολωμένη, να μοιάζει λυπηρή μα να ναι ξέσπασμα. Να μοιάζει αθώα. Ειπωμένη.

Και το τραγούδι να ακούγεται δυνατά, φωνή και σύνθημα μιας αποπροσανατολισμένης χώρας, μιας χαμένης ζωής, ενός καταραμένου τόπου. «Πένθιμο και κατακόρυφο εμβατήριο», που ακούγεται από τα ηχεία του σχολείου.

Περνώ την πόρτα και αφήνω πίσω μου τ’ αγόρι. «Πλημμύρισε» λένε’ οι τοίχοι φούσκωσαν, στο διάδρομο μια ομάδα παιδιών διοργανώνει, λένε, αγώνες κανό. «Κοίτα» λέει και γελά «για κοίτα, θαύμα. Να δεις που αναβλύζει αγίασμα!» Γελάω μαζί της και γω. Μπαίνω στην τάξη και πρώτη ώρα έκθεση. «Επαρχιώτες που δεν ξέρετε να σκέφτεστε!» αναφωνεί –και πάλι, όπως πάντα- έξαλλη «αν δείτε τα παιδιά στην Αθήνα!». «Για ποιο λόγο γράφετε έτσι κι αλλιώς έκθεση; Χαμένες –σίγα τις σοφίες που σκέφτεστε- χαμένες είστε όλοι σας υποθέσεις!»

Έξω βρέχει, το λάχανο γελά, εκείνη ονειρεύεται πρωτεύουσα και ο χημικός μας επιμένει να ακούει δημοτικά οκτώ η ώρα το πρωί, απ' τα μεγάφωνα και το νερό σταλάζει απ’ το ταβάνι. Κι εγώ και το άσχημο όνειρο και οι ψυχοσωματικές μου εκδηλώσεις και ένας αστείος και όμορφος μικρόκοσμος και ένας μεγάλος φόβος και μια γαμημένη ανασφάλεια και μια ζωή που κυλάει και λερώνεται στο περιθώριο του δρόμου. Και έξω να βρέχει, να βρέχει τα πτώματα, να βρέχει και τους ζωντανούς, να κάνει πιο παράξενα, πιο απόμακρα ακόμα τα αγόρια που καπνίζουν στην αυλή. Και μεις, άλλη φωτιά να μην έχουμε να δώσουμε, μόνο μια φλόγα ίσα για να 'νάψουνε τσιγάρο.

Δεν ξέρω πώς το εννοούσε εκείνη, εγώ το «επαρχιώτες» θα το πάρω για παράσημο. Και το νερό που στάζει πάνω μου ο τοίχος μύρο. Μύρο που φτάνει απ’ το σύννεφο πάνω μου, φτάνει στη γη και ξαναγίνεται σύννεφο. Βρέχει τα ρούχα μου και φτάνει ως την πρωτεύουσα.

Αχ συννεφάκι, πάρε την, πάρε την κι εκείνη! Και άσε μας, τους επαρχιώτες, τους αγραμμάτους, να γεννιόμαστε, να ζούμε επί ματαίω, να πεθαίνουμε, κι έλα μονάχα να ξεπλύνεις το σαρκίο μας. Εδώ, στην επαρχία που αγαπήσαμε. Εδώ στην επαρχία που αγαπάμε. Και όπου κι αν πάμε, πάντα τα βράδια την θέλουμε –κι ας μην το πούμε ποτέ-. Σα φυλακτό και σαν κατάρα. Σαν μυρωδιά βασιλικού. Σαν παλιό δημοτικό που κουβαλάμε μέσα μας. Πάντα εμείς. Πάντα εδώ. Πάντα ίδιοι. Στους αιώνες των αιώνων.

The XX Factor

2011-01-09T12:45:00.000-08:00

Αν περνούσα από δω και αν με βλέπατε, θα σας έλεγα την ιστορία της βασίλισσας Ινές. Αυτή, η μοχθηρή και απάνθρωπη, η απαίσια βασίλισσα Ινές –θα σας έλεγα, αν σας έλεγα- ήτανε τόσο εγωίστρια που θελε όλες τις κόρες τις ίδιες με αυτή!

Τις έντυνε ίδια με εκείνη, τις έλουζε στο Μεγάλο Κόκκινο Ποτάμι, ακόμα και τα ονόματά τους την θύμιζαν: όλα κατέληγαν σε εκεΊΝΗ. Και έκανε πολλές, πολλές κόρες, για να τις έχει μαζί της όταν βαριέται και να σκορπίζουνε τη δόξα της στα πέρατα του κόσμου τους, του βασιλείου του Σύνθετου-Προσαρμοστικού-Συστήματος-Οργάνων (που οι πληβείοι το λέγανε Σ.Π.Σ.Ο. ή απλά Οργανισμό).

Τις φώναζε λοιπόν, στην αρχή, όλες Ίνες. Ινές από δω, Ινές από κει, χαμός γινότανε. Σε λάθος δωμάτιο πηγαίνανε οι υπηρέτες, λάθος πράγματα φέρνανε, νευρίαζαν οι κόρες και τις μάλωναν, νευρίαζε και ο βασιλιάς Υποθάλαμος φώναζε και αυτός, τσατιζότανε και εκεΙΝΗ που της χαλάγανε τη ηρεμία, μύλος γινότανε το παλάτι. Αποφάσισε λοιπόν, κάποια στιγμή, με τα χίλια ζόρια και με πόνο καρδιάς και τις βάφτισε.

Λεβοθυροξίνη, νατριούχος και απλή –καμιά φορά τη φώναζε και «αμόλυβδη» άμα την εκνεύριζε ας πούμε, οξυτοκίνη και βασοπρεσίνη –δίδυμες αυτές, γεννήθηκαν (ή συλλήφθηκαν τότε, οι φήμες είναι πολλές) 14 Φεβρουαρίου- ντοπαμίνη –χαϊδευτικό: ντόπα- και ένα σωρό άλλες.

Κι όταν της τελειώσανε τα ονόματα της έβγαλε και άλλα, άσχετα, που δεν την θύμιζαν ιδιαίτερα, άκομψα και δύσκολα, ονόματα που πάνε σε γεροντοκόρες, μην και της ερωτευτεί κανένα βασιλόπουλο και χάσει εκεΙΝΗ κανέναν υπήκοο.

Ανά παρέες τις στόλιζε και τις έστελνε και στο XX Factor η φαρμακερή, απλά για να τις βλέπει να καμώνονται εκεΙΝΗ και να μην καταφέρνουν να περάσουν ούτε μια φάση, να βλέπει και το πλήθος και να ξέρει ότι καμιά, καμιά σε όλο το βασίλειο, δε θα κατάφερνε να γίνει μια ΙΝΗ σαν εκεΙΝΗ.

Υπήρχε βέβαια και μια που της έμοιαζε. Η πιο αιμοβόρα, η πιο ζόρικη, η πιο σιχαμένη –ίδια μάνα της!- από όλες: η άτιμη η Προσταγλανδίνη. (Φήμες λένε μάλιστα για να φανταστείτε, ότι δεν ήταν κόρη της, αλλά ανιψιά της, του τέταρτου εξαδέλφου της παιδί, αλλά μόλις το είδε τόσο αγριωπό και χαιρέκακο από μικρό, το υιοθέτησε και το κράτησε εκεΙΝΗ, να το ελέγχει μη και της φάει το θρόνο). Λένε, πως σαν ήταν μικρή την πήρε και την έκοψε κομμάτια και έθαψε ένα σε κάθε τομέα του βασιλείου, αλλά εκείνη κάθε τόσο ξαναφύτρωνε και μάτωνε η γης από το μίσος και έκλεγε ο ουρανός απ’ την τρομερή κραυγή και ύστερα την ξανάκοβε η ΙΝΗ, μα ποτέ δεν την εξολόθρευσε τελείως.

Και αυτή, μόνη και έρημη, χωρίς της αδερφές της, εικόνα και ομοίωση της σκληρής της μάνας –ή έστω μητριάς-, δουλειά δεν είχε άλλην, ούτε ασχολία καμιά, άβολα θαμμένη και πληγωμένη βαθιά, μόνο να βασανίζει εμένα.

Για αυτό σας λέω, δεν ήρθα και δεν πέρασα, δεν με είδατε και ποτέ δεν είπα τίποτα για τη γλυκεία Πριγκίπισσα Προσταγλαν-Δίνη. Μόνον που είναι υπέροχη (αν σας ρωτήσει) πείτε ότι σχολίασα και ότι την αγαπώ και γω αμοιβαία.

Μπορεί να μη χαίρομαι κάθε που την συναντώ, αλλά δεν είναι να τα βάζεις και μαζί της.

Κανείς δεν είναι σώφρων άλλωστε να τα βάζει με κείνον που τον έφερε στον κόσμο.

Αλλά εσείς δεν το ξέρετε, γιατί δεν ήρθα και δεν είπα και δεν έφυγα, σωστά;

Τα πιο μεγάλα ψέματα

2010-12-25T15:42:00.000-08:00

Οι πιο μεγάλοι έρωτες, ξεντύθηκαν και σχίστηκαν τις πιο χυδαίες νύχτες. Κι όλα αυτά που κάποτε μας μέθυσαν, τα αφήσαμε ένα πρωί μέσα σε άγνωστες, χαριστικές αγκαλιές. Τα πιο λυπημένα μάτια, δακρύσανε πάνω απ΄ την οργανική χημεία και τα πιο ξαναμμένα εφηβικά ειδύλλια συνέβησαν ανάμεσα σε πέντε θάμνους, τρία πρεζάκια και δύο μοναξιές. Οι πιο θλιβερές μας αρρώστιες μας χτύπησαν ακριβώς τη στιγμή της μεγάλης κορύφωσης και όλη η χαρά που ξεσπούσε, έγινε αγκάθι που διαπέρασε τα αθώα, μικροαστικά μας όνειρα.

Η κιμωλία μπήκε στα ρουθούνια και χτίστηκε . Η ζάχαρη απ’ τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά. Ο χαρτοπόλεμος και η σκόνη από την πόλη και τους γύρω. Έγιναν ένα με τα πνευμόνια μας και τώρα κάθε ανάσα έχει μέσα της κομμάτια απ’ τον κόσμο. Καπνοί τσιγάρων που μου άναβες τα βράδια της αστείας εφηβείας μου’ τα γέλια μου, το κλάμα σου και η φωνή του χαρακωμένου ζητιάνου και ο στεναγμός του Καζούλη στο μικρό ραδιόφωνο και η υστερία για το τεστ της Δευτέρας, ένα μπουκάλι που τελείωσε γρήγορα και μια βαθιά ανάσα αέρα ζεστό, πριν βουτηχτείς ξανά στην επανάληψη.

Κι να ‘μαι εγώ μπαλαρίνα σε ένα θέαμα αλα bollywood.

Η χαζή Barbie με το παραμορφωμένο χαμόγελο.

Κι να ‘σαι εσύ ο φουσκωμένος Ken.

Ή ο ρομαντικός Κουασιμόδος, με τα υψηλά περί τέχνης αισθήματα.

Κι οι δύο μας μαριονέτες ενός παιχνιδιού που παίζεται με τους κανόνες των προγόνων μας.

Ναι, οι πιο παθιασμένοι έρωτες διαλύθηκαν μέσα σε ποτήρια με αναβράζοντα παυσίπονα και λερωμένα σεντόνια. Κατάπιανε το χρώμα του κόσμου και κρεμάστηκαν, λίγα λεπτά μετά τον πρώτο οργασμό. Κοπέλες έμαθαν την αγάπη μέσα στα μάτια αγοριών που έμαθαν την ταχύτητα. Κι έγιναν γυναίκες με μεγάλη περιφέρεια και αφρόντιστα μαλλιά και άντρες με φτηνά σκαρπίνια που αναδύουν κολόνια «Μυρτώ». Δεκατριάχρονες νοικοκυρές και σαραντάρες έφηβες, αγόρια που περνούν κρίση ηλικίας και άντρες με αδρεναρχή στα εξήντα.

Και έμεινε μόνο ένα άχαρο γκρι και τα ρόλλευ στα μαλλιά και η τηλεόραση να παίζει Big Brother. Κι εμείς κοινό σ’ ένα ξεπλυμένο θέαμα, να χειροκροτούμε και εκστασιαζόμαστε. Να ταυτιζόμαστε.

Η διαφήμιση μόνο συγκράτησε το χρώμα.
Η κοπέλα με τα σουφρωμένα χείλη και το μεγάλο στήθος που ανακατεύει πλαστικά φαγητά στο αντικολλητικό τηγάνι του τηλεμάρκετιν στις τρεις και μισή το πρωί είναι κόκκινη. Ξανθιά βαμμένη με πράσινους φακούς επαφής. Σχεδιασμένη προσεκτικά σκύβοντας να ξυπνά έναν παράταιρο έρωτα, αυτόν που αυξάνει τις πωλήσεις κατακόρυφα και υγραίνει αμήχανα τις παλάμες των αρσενικών.

Και τώρα τι; Τώρα εμείς.

Εμείς γυμνοί. Εμείς ξανά μόνοι. Οι πολυκατοικίες δεν άφησαν συκές τριγύρω και είναι αδύνατον να καλύψουμε το σώμα μας με φύλα. Τι θα πεις; Μια φράση από ένα ποίημα του ’60 και δυο κοινές βλακείες για τον έρωτα. Και τι θα πω; Μια φράση ενός σήριαλ από τα πολλά. Ή μια σοφιστικέ ηλιθιότητα. Και θα πάρω το περίλυπο ύφος –η μοναξιά πρέπει να φέρνει πάντα θλίψη, μωρό μου-. Θα φροντίσω να λερωθώ λιγάκι με τη μάσκαρα να δείξω λίγο προσχεδιασμένο αυθορμητισμό –αυτόν που ζητώ κι από σένα μέσα σε μια παγωμένη αγκαλιά-. Θα μ’ αγγίζεις και θα φοβάσαι μήπως εξαφανιστώ και θα σου μιλάω σιγανά προσθέτοντας χαζοχαρούμενα γελάκια στις παύσεις, μη δείξω ότι δεν έχω τίποτα να πω.

Θα φτιάξουμε μια αγάπη μικρή, σαν τόσες άλλες μικρές αγάπες στον κόσμο και θα σ’ αγαπώ λιγάκι περισσότερο αν δε σε βαριέμαι ιδιαίτερα τα πρωινά της Κυριακής. Και σαφώς θα σε θυμάμαι όταν λείπεις, πάντοτε το παρατηρώ όταν αλλάζουν τα έπιπλα γύρω μου.

Φαντάζομαι και για σένα δε θα μαι σε λίγο κάτι παραπάνω από αναγκαίος κοινωνικός συμβιβασμός. Μπορείς πάντως να το παίξεις δυστυχισμένος. Ή τουλάχιστον λιγάκι καταθλιπτικός. Και να το ρίξεις οπωσδήποτε στην ποίηση, στην βαριά κι ασήκωτη τέχνη, στο πειραματικό θέατρο ή έστω στη Βίσση. Να πάρεις το ύφος καταραμένου ποιητή κι εγώ θα γίνω μια κούκλα στη βιτρίνα των πόθων σου, που όμως θα της λείπει το ένα χέρι.

Μέχρι τότε, θα έχει περάσει ο χρόνος. Μέχρι τότε θα έχουμε περάσει κι εμείς. Και τότε ναι, θα μπορώ να σε χρησιμοποιήσω χωρίς τύψεις και θα μπορείς κι εσύ να με μεταχειριστείς χωρίς να φέρω καμιά αντίσταση. Πάντα μπορείς να συμβιβαστείς λίγο πιο εύκολα όταν κοιτάξεις καλά τι υπάρχει γύρω σου. Μέχρι τότε άλλωστε το κορμί μου θα χει γίνει μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί και η δική σου καρδιά μετά βίας θα αντέχει μερικές δεκαετίες να πάλλεται ακόμα.

Κι έτσι δε θα μου μένει παρά να σε θέλω, για να μετράω πάνω σου το χρόνο που περνά, γιατί κάτι μου λέει ότι δε θα τολμώ πια να εμπιστεύομαι τα ημερολόγια.

Καθώς θα φεύγεις θα σε φαντάζομαι όπως πρώτα . Και θα ελπίζω να ανοίξω και να βρω κάποιον άλλο κάθε φορά που θα χτυπάς την πόρτα μου.

Καθώς θα μένω, θα εύχεσαι ενδόμυχα να φύγω, για να μπορείς να με έχεις όπως δε θα είμαι ποτέ. Και θα ελπίζεις να βρω κάποιον άλλο στη πόρτα μου, κάθε φορά που θα χτυπάς να σ’ ανοίξω.

Και θα ονειρεύεσαι ακόμα το άγνωστο κορίτσι με το άσπρο φόρεμα και με το χαμένο βλέμμα.

Και θα μιλώ ψιθυριστά στο αγόρι με την ήσυχη φωνή και τη φωτιά μέσα στα χέρια.

Και θα του λέω πως τίποτα δε χάνεται.

Πώς οι πιο μεγάλοι έρωτες άφησαν πίσω τους μεγάλες συγκινήσεις.

Και θα του λέω πως μερικές φορές, δε θέλει και πολύ για να μεθύσεις

Πως μερικές φορές αξίζει το όνειρο,

πως είναι αρκετό κι ας μην το ζήσεις

Θα του χαρίζω τα πιο μεγάλα ψέματα

Θα μελαγχολήσω

2010-12-17T03:58:00.000-08:00

Αύγουστος 2010 :

Λαβύρινθος. Ναρκωτικό για αδύναμες ψυχές. Η καινούργια πρόταση δε φέρνει και καινούργιο νόημα. Επωδός η αρχή της στο πικρό σου στόμα: «Αν ήμουν εγώ», «Αν είχα εγώ», «Αν ήμουν εσύ εγώ». Οι λέξεις αλλάζουν, όχι η ουσία τους. «… ο κόσμος μου θα ήταν τότε ροζ, εγώ ο κυρίαρχος και συ στον πάτο με τα άλλα πρωτόζωα. Αλλά τώρα, είσαι εσύ. Έχεις εσύ. Είσαι εσύ. Και είμαι εγώ αυτός που κάνω παρέα στα πλασμώδια, εκεί χαμηλά, στον δυσδιάκριτο πάτο.»

Η ζήλια…
«Αν ήμουν στη θέση τους… Πήγα στη σχολή μου. Όλα ήταν καλά. Το δωμάτιο μου υπέροχο. Οι εγκαταστάσεις καλές. Όλα όμορφα. Πήγα λοιπόν και έκανα την εγγραφή, μη με ρωτάς πότε θα πάω. Πήγα, να ικανοποιήσω την παράκληση του πατέρα μου. Όλα ήταν παραπάνω από τέλεια. Εγώ ήμουν αυτός που δεν ήμουν εκεί. Στο λεωφορείο του γυρισμού, δύο φοιτητές ιατρικής μιλούσαν. Ιντερφερόνες και ογκογονίδια. Θα τους έσπαγα ευχαρίστως τα μούτρα. Για αυτό σου λέω, μη με ρωτάς πότε φεύγω. Πήγα, είδα και απήλθα και ξαναδίνω πανελλήνιες, για να μιλώ εγώ του χρόνου για ιντερφερόνες και ογκογονίδια. Αν ήμουν σου λέω στη θέση τους…»

Το βλέμμα μου σφουγγάρισε το πάτωμα. Τα λόγια του με έφεραν σε τέτοια αμηχανία που προτίμησα να περιεργάζομαι ασκόπως τη φθαρμένη φορμάικα. Είχε ό,τι περίπου ονειρεύτηκα. Είχε τελειώσει τις πανελλήνιες, είχε μια θέση να τον περιμένει σε κάποιο αμφιθέατρο μιας βιολογικής σχολής. Είχε ό, τι ποτέ του δεν θέλησε και δεν είχε αυτό που αγάπησε.

Δε θα γλίτωνα. Οι φόβοι μου, οι στόχοι μου, οι μάταιες προσπάθειες μου, σκορπίζονταν οι λέξεις του και σάρωναν την μικρή μου, μαδημένη αυτοπεποίθηση. Όσο γρήγορα κι αν έτρεχα, όσο υστερικά κι αν έψαχνα την έξοδο κινδύνου, θα ήταν μάταιο. Αυτή είναι μια μάχη με τον εαυτό σου. Κι ο εαυτός σου ξέρει καλά τις κρυψώνες σου, πολύ καλύτερα από όσο νομίζεις.
Έχει, δεν έχω. Θα έχει, θα έχω; Ευχαρίστως θα του έσπαγα τα μούτρα. Ευχαρίστως θα έλιωνα το κεφάλι μου σε μια τέλεια κρούση με τον τοίχο. Ή θα τον ανάγκαζα σε θάνατο πετώντας του βοηθήματα, στοίβες μουτζουρωμένα Α4 και μυτερά στυλό.
Στο κρίσιμο σημείο, ευτυχώς, μπήκε πελάτης και απομακρύνθηκε. Τον άκουγα να εξυπηρετεί σε κάποιον άλλο διάδρομο. Έμεινα να κρατώ ένα ματσάκι post it που κάλυπτε χρωματικά όλο το φάσμα του ορατού φωτός. Έμεινα, εγώ και το υπέροχο εσωτερικό μου κενό, να κοιτάμε το τίποτα. Οι δύο μας, όπως πάντα άλλωστε, εμείς και η τετριμμένη ερώτηση. «Και τώρα τι;» Ένα λειψό και βιασμένο όνειρο μας προσπέρασε και έφυγε βιαστικό.

Κάποιο φωτοτυπικό μηχάνημα ανα τον κόσμο, ετοιμάζει αυτή τη στιγμή μια σειρά φωτοτυπημένα χαρτιά. Πάνω γράφουν «μηχανογραφικό δελτίο 2011, όνομα υποψηφίου» και τα λοιπά. Κάπου στην επαρχία, μια κοπέλα μιλάει με ένα αγόρι, εκείνος της λέει πως ήθελε ιατρική, εκείνη δεν έχει ιδέα τι θέλει, καλύτερα, ως που δικαιούται να ονειρεύεται. Στοιχίζει τις λέξεις σε μια ασυνάρτητη σειρά.
Κάθε λεπτό που περνάει, κάθε δευτερόλεπτο που αφαιρείται από το χρόνο διαβάσματος, τη φέρνει μια σειρά παρακάτω στη λίστα των επιτυχόντων. Στο τέλος δε θα χουν μείνει σειρές, η λίστα φτάνει στο τέλος. Θα είναι μέσα; Καλή η ερώτηση. Που θα είναι του χρόνου; Η ζωή σε αυτή τη φάση είναι διάφανη, είναι εύπλαστη, είναι ρευστή. Τόσο ρευστή που ούτε τι θέλεις δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς, πριν ένα «χέρι» σε αρπάξει και σε πετάξει σε κάποιο άγνωστο μέρος του χάρτη.
Σε κάποιο άγνωστο, ανέραστο για σένα αντικείμενο.
Ή σε όσα τόλμησες ποτέ σου να αγαπήσεις.

http://tzagalagabugu-wall.blogspot.com/

Καλή μας τύχη

Από τον Αύγουστο μέχρι και σήμερα

Με τον Κ. πλέον είμαστε συμμαθητές
στη βιολογία κάθεται δίπλα μου
Λέει το μάθημα χωρίς να ξεχνάει τις προτάσεις
αλλά για αυτόν είναι αναγκαίο κακό

Όταν η άλλη σου φέρνει το βοήθημα
να σε ρωτήσει την άσκηση 32 σελ 49 β παράγραφος
υποσημείωση 145
φυσικά και μπορείς να της διαθέσεις το χρόνο σου

Και η πιο δίπλα σε παίρνει για ιδιαίτερο
και η πιο κει απλά δε σε προσέχει
και το ξέρεις
η ευγενική μου παράκληση
για (κατά διαστήματα) εξέταση στη θεωρία
σου μοιάζει μάλλον γελοία και την προσπερνάς

Αλλά δεν το μπορώ να μην το αναρωτιέμαι.
Αν -λέμε ίσως- μου έκανες ιδιαίτερο
μήπως θα έμοιαζα λιγότερο γελοία;

Καθηγητές που θέλανε να είναι γιατροί
Γραμματείς που θέλανε να γίνουν διευθυντές
Ταχυδρόμοι που βαριούνται το ξύπνημα
Πιλότοι με υψοφοβία και αστιγματισμό
Μια καθαρίστρια με αλλεργία στη χλωρίνη

Ένας από όλους μες το πλήθος των ανθρώπων
τις νύχτες να κοιμάσαι με χάπια
Τα πρωινά να μισείς τον εαυτό σου
Στο διάλειμμα να λες "θα συνηθίσω"
"30 χρόνια ακόμα κι ύστερα σύνταξη"
"30 χρόνια, πόσο κρατάνε 30 χρόνια;"

Πόσο απλή θα ήταν η ζωή μας
αν όλοι οι γιατροί ήταν a priori ευτυχείς,
όλοι οι δικηγόροι πλούσιοι...
όλοι οι χρηματιστές κοινωνικά ευπρεπείς...

*Στο σημείο αυτό να σημειώσω
ότι τριανταπέντε μαθητές στα πρόθυρα
της μελαγχολίας
συνιστούν Καίτη.
Αυτοί ξέρουν.

Οδηγίες Χρήσης:
Ρυθμίζουμε τον ήχο του βίντεο στο κατά το δυνατόν δυνατό
Ρυθμίζουμε ομοίως την ένταση στα ηχεία
Κλείνουμε (βασικό) τις κουρτίνες του δωματίου
Πατάμε το play

(Η σωστή χρήση προϋποθέτει την αποστήθιση των στίχων,
πράγμα που θεωρείται αυτονόητο)

Τυχόν μηνύσεις από τη γειτονιά
δεν περιλαμβάνονται στις αντενδείξεις

*Ωφείλω να ομολογήσω: το video clip αποτελεί μάθημα για τους νέους
επίδοξους σκηνοθέτες

ΑποΚόμματα

2010-11-19T15:50:00.001-08:00

Βράδυ. Σάββατο βράδυ. Παιδί. Μια αγκαλιά ταλαιπωρημένα λουλούδια, τυλιγμένα με φτηνό σελοφάν. Βροχή. Στο δρόμο σκυλιά. Φοβάται. Βρέχεται. Γελάω, πίνοντας μια γουλιά ζεστή σοκολάτα. Είναι ζεστά μέσα στην καφετέρια. Έξω ο δρόμος γεμάτος περαστικούς με ομπρέλες. Σε μια διακοπή της συζήτησης, κοιτώ από το μικρό παράθυρο. Το αυτοκίνητο σταματά. Κατεβαίνει με φωνές. Στην ίδια πάντα γειτονιά μόλις νυχτώσει. Ύστερα, στο στενό. Ύστερα το τραβά από το ρούχο. Του φωνάζει, το χτυπά. Πολύχρωμα αδιάβροχα περνούν. Μπαίνει, το βλέμμα ψάχνει τον νευρικό σερβιτόρο. Δε θέλει να βγει. Φοβάται το σκυλί. Για τρίτη φορά: «Κόκκινο ή άσπρο;». Φοβάται το νερό, το ζώο. Το φρενάρισμα, τις φωνές. Τα αδιάφορα, αδιάβροχα βλέμματα. Ρωτά και ξαναρωτά «Κόκκινο ή άσπρο;» «Κόκκινο ή άσπρο;»

Τίποτα. Τίποτα. «Δεν υποστηρίζω την παιδική εργασία». «Τα εργαζόμενα παιδιά, θύματα του καπιταλισμού». «Η σύγχρονη δουλεία τρέφει τα στόματα των κεφαλαιοκρατών»

Το χτυπά. Βλέπω. Με ρωτά. Σιωπώ. Αριστερή μου υπεκφυγή, αδιάβροχέ μου αγαπημένε εαυτέ. Ευτυχώς εμείς γεννηθήκαμε τυχεροί. Είναι banal να είσαι άτυχος στις μέρες μας.

Φοβάται τη βροχή. Φοβάται το αδέσποτο. Είναι το αδέσποτο.

Και το χω πει, δεν τα μπορώ τα αδέσποτα.

«Έλα ξεκόλλα, φύγε. Είπα τίποτα. Τι έλεγες Μαρία;»

****

Η ώρα είναι δέκα και κάτι το βράδυ.

Καθόμαστε στο διάδρομο του φροντιστηρίου και παριστάνουμε ότι περιμένουμε τον καθηγητή.

Οι φωνές μας ακούγονται σε όλο το οικοδομικό τετράγωνο. Τουλάχιστον.

-Έλα τώρα, ο τύπος είναι 10 πεντακάθαρο
-Εγώ δε θα του έβαζα ούτε τέσσερα

-Γιατί είχατε καλύτερους στο χωριό σου;

-Απαξιώ να απαντήσω, είπαμε, τέσ- σε-ρα, κι αυτό χαριστικά.

«Άντε κορίτσια, μπαίνουμε για μάθημα.»

-Γαμώτο.

Οι φωνές σταματάνε.

-Τώρα βρήκε;

-Δεν πειράζει, την άλλη Δευτέρα τώρα.

Τη Δευτέρα. Τη Δευτέρα. (Πώς τα καταφέραμε και έγινε η ζωή μας μια Δευτέρα;)

Γυρίζει το κεφάλι της και κοιτάζει απογοητευμένη τη σκάλα.

«Άντε κορίτσια καμιά ώρα!»

«Ερχόμαστεεεε!»

Καθώς μπαίνουμε αργοπορημένα βιαστικά, η Σ. στρώνει με τα χέρια τη φόρμα της, προσπαθώντας να διορθώσει παράλληλα τα ατίθασα μαλλιά. «Ασκήσεις έκανες;» της ψιθυρίζω κι αλλάζω το θέμα.

Πίσω μας, η Β. σβήνει με τα κρύα χέρια της το κόκκινο από τα μάγουλα κι αργεί λιγάκι το βήμα, δήθεν κοιτώντας για κάτι που έχασε. Που και που, γυρίζει να κοιτάξει τη σκάλα.

Την άλλη Δευτέρα, η ζωή θα έρθει λίγο πιο νωρίς. Δεν μπορεί.

Μα η Δευτέρα θα αργήσει ίσαμε δυο ζωές. Και θα κρατήσει 20 δευτερόλεπτα.

Αν είναι τυχερή και κοντοσταθεί στο πλατύσκαλο, ίσως και 21’’.

*****

Φοβάμαι τη γενιά που ερωτεύεται Δευτέρα 8 με 12

Φοβάμαι tο πάπλωμα που βαραίνει το πρωί. Τα μάτια μου που όλο ένα κλείνουν.
Να μην το δω. Να μην φωνάξω. Να μην λυπηθώ.

Τα ψεύτικα χαμόγελα. Την πεπλατυσμένη, προεξέχουσα γλώσσα.

Την κοινωνία που χτίζουμε σε εφτά παράλληλα επίπεδα.

Πλέον φοβάμαι τα αποκόμματα

Το απόκομμα με το όνομα του πατέρα σου. Το πρόσωπό του στην εφημερίδα, κουκούλα και τα χέρια στην πλάτη.

Το απόκομμα με τους μετανάστες που δεν έχουν επίθετο.

Με τα μνημόσυνα. Αναγγελίες λευκών γάμων.

Τα νέα μέτρα για την παιδεία. Το σκάνδαλο με την υγεία.

Το κύπελλο, τη Super league. Τη μίζα του υπουργού.

Τις βάσεις και τα ονόματα των επιτυχόντων

Τις αυτοκτονίες, την ανεργία, τις αναλύσεις, τους σχολιασμούς

Τα αποκόμματα με συνταγές, διαφημίσεις κύβων κνορ «που δίνουν γεύση».

Τη σύγχρονη εκδοχή των Βερσαλλιών: «Ας φάνε λαχανάκια Μπάρμπα-Στάθης»

Ένα μάτσο τυπωμένα χαρτιά που καταλήγουν στα σκουπίδια. Ιδανικό μαξιλάρι για μιαν έναστρη νύχτα. Οι υπάλληλοι το πρωί δεν κατάλαβαν πως ζουν σε μια χώρα που όλοι γίναμε αποκόμματα. Νόμισαν πως σε έναν κάδο σκουπιδιών, τι αφελείς!, υπάρχουν μόνο σκουπίδια. Και τον άδειασαν. Κι ύστερα γίνανε πρωτοσέλιδο κάτω από το έλλειμμα, λίγο πιο δεξιά από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ.

Φοβάμαι τα μωβ αποκόμματα που έχουν φτάσει να ξεβάφουν στην ψυχή μας, «ορυε 005» και το έμβλημα της ένωσης με τα πολλά αστέρια. Όχι γιατί χρωματίζει κι αλλοιώνει την ψυχή μας. Το φοβάμαι γιατί νιώθω πώς σχεδόν ζητάμε από μόνοι μας να γίνουμε μωβ.

Μωβ. Μωβ σαν τα αποκόμματα που ανταλλάζουμε. Άκαμπτοι σαν τις πιστωτικές που φορτωνόμαστε. Ή ίσως, καλύτερα, μαύροι. Κατάμαυροι. Σαν τα φθαρμένα μας ιδανικά. Σαν το πετρέλαιο που κάνει τη γη να γυρίζει.

Αιώνια Λιακάδα

2010-11-12T17:05:00.000-08:00

How happy is the blameless vestal's lot!
The world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each pray'r accepted, and each wish resign'd;*

*Του αναμάρτητου, πόσο χαρούμενη είναι η ζωή;
Ο κόσμος ξεχνάει και ο κόσμος ξέχασε
Αιώνια λιακάδα του καθαρού μυαλού!
Κάθε προσευχή είναι ολότελα δεκτή-
μα απορρίπτεται κάθε ευχή

Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ

2010-11-06T16:46:00.000-07:00

Σήμερα είδα ένα δέντρο στον ήλιο. Ο άνεμος έπαιζε τα κίτρινα φύλλα. Πριν αγγίξουν τη γη, μια δέσμη φωτός τα έντυνε χρυσά. Χόρευαν; Μάλλον. ΟΙ ξανθές ακτίνες έφτασαν ως τα χέρια μου και τα έδεσαν. Να φύγω, να φύγω! Δεν γίνεται. Μένω. Μένω και το κοιτώ να ξεντύνεται. Ρίχνει τα φύλλα του, θυσία στο φως. Κι εκείνο; Εκείνο γλύφει τα γυμνά του κλαδιά. Για να μην μείνουν άδεια, να γυρεύουν θεό και να βρίσκουν στα σύγνεφα.

Κάποια κοπέλα πέρασε σπρώχνοντας ένα καρότσι δίπλα μου. Κάποιος ηλικιωμένος σπρώχνοντας ένα πι. Ένα ποδήλατο πέρασε βιαστικό μέσα στο φως, διακόπτοντας τον χορό των φύλλων… (ή των φύλων;) Φύλλα στο κράσπεδο, φύλλα κι οι άνθρωποι, κίτρινιασμένα φύλλα. Τη φυσική τους κίνηση συνεχίζοντας, πορεύονται. Αφήνουν το κλαδί και πέφτουνε. Ζωή εφήμερη κι ύστερα το έδαφος. Σωροί- σωροί υπόστρωμα για λίπασμα, για τα δέντρα που θα ‘ρθουν.

Ένας νεαρός στάθηκε και κοίταξε. Μόλις χάθηκε η αναστάτωση του βιαστικού ποδηλάτη και η ακτίνα ξανάπιασε μάταια να προκαλεί με γητέματα για φωτοσύνθεση τα φυλλοβόλα δέντρα, εκείνος έβγαλε μια φωτογραφική κάμερα και άρχισε να ψάχνει για τη σωστή οπτική. Να πιάσει μες τα χίλια pixel του το μαγεμένο δέντρο. Που όλο το λίκνιζε αέρας – καυσαέριο κι έμπλεκε μες τις ρίζες του συνέχεια το τσιμέντο.

Δεν μου αρέσουν καθόλου οι κάμερες με τον παγωμένο χρόνο τους που γρήγορα γίνεται ενθύμιο μιας οπτασίας που τότε ήταν -μα τώρα φθάρθηκε.
Δεν μου αρέσει αυτή η ψευδαίσθηση.

Όμως, εκείνη τη στιγμή, βλέποντας τον να έρχεται και να απομακρύνεται, θα θελα να χα κι εγώ μια κάμερα, να αποθανατίσω αυτόν τον μικρό προσκυνητή της ομορφιάς.

Αυτόν τον εραστή του χρυσοκίτρινου φθινοπώρου.

Τρυγαῖος

δεῦρ᾽ ὦ γύναι εἰς ἀγρόν,

χὤπως μετ᾽ ἐμοῦ καλὴ

καλῶς κατακείσει.

Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ

(Επίκαιρο, αυτό το τελευταίο
και όχι μόνον λόγω εποχής ... Τρυγαίου και Οπώρας.

Είναι το κλίμα αυτών των ημερών.
Σε κάνει λίγο, τόσο δα, να ελπίζεις

να δεις ένα γιγάντιο σκαθάρι να οργώνει των ουρανό.

Αντί αυτού, σκαθάρια στα τηλεπαράθυρα.

Και καλή μας τύχη)

Ανησυχία*

2010-11-02T06:10:00.000-07:00

Φύτεψε κι εσύ μια βόμβα στον κήπο τους!

Μια βόμβα στα σπίτια τους!

Ανατίναξέ τους!

Σκότωσε τα παιδιά τους

Και κάψε οτιδήποτε μαρτυρά

πως έζησαν κάποτε.

Πως φοβήθηκαν κάποτε.

Πως ονειρεύτηκαν κάποτε.

Φύτεψε κι εσύ μια βόμβα στον κήπο μου!

Στο σπίτι μου!

Ανατίναξέ με!

Σκότωσε τα παιδιά μου

Και κάψε οτιδήποτε μαρτυρά

πως έζησα κάποτε.

Πως φοβήθηκα κάποτε.

Πως ονειρεύτηκα κάποτε.

Θα φυτέψω κι εγώ μια βόμβα στον κήπο σου!

Στο σπίτι σου!

Θα σε ανατινάξω!

Θα σκοτώσω –όχι δίχως χαρά για το τόλμημα-

τα παιδιά σου

Θα κάψω ότι ποτέ μαρτύρησε πως έζησες

Πως φοβήθηκες κάποτε.

Πως ονειρεύτηκες κάποτε.

Κι έτσι θα τα καταφέρουμε!

Όση ώρα η Ρώμη θα καίγεται

Σύγχρονοι Νέρωνες θα αγναντεύουν τη φωτιά

Κι όταν θα φθίνει θα της ρίχνουνε σπίρτο

(Αλήθεια, έχω καιρό να κοιτάξω στον κήπο μου)

* Πολύ η βιασύνη, λίγο η ανησυχία, στο μέλλον θα εκφραστώ με περισσότερη συνάφεια. Δηλαδή, ας ελπίσουμε ότι ως τότε θα μπορούμε ακόμα να εκφραζόμαστε με μια-κάποια-συνάφεια.

Τέσσερεις μικρές και ασύνδετες ιστορίες

2010-10-23T08:13:00.000-07:00

1ον

Η Άννα προσπαθεί να περάσει τα κάγκελα. Το στενό άνοιγμα, που ανυπάκουοι μαθητές προνόησαν για λαθραίες εξόδους και κοπάνες, καθόλου δε βοηθά. Χάθηκε να κόψουνε ακόμη ένα, δύο κάγκελα… Πετάει την παραφουσκωμένη τσάντα της στο μουσκεμένο χώμα, σταγόνες λάσπης λερώνουν το χρώμα. Προσπαθεί να περάσει. Πραγματικά προσπαθεί. Μια βαθιά εισπνοή: τίποτα. Περνά πρώτα το χέρι της, τίποτα. Μήπως να δοκίμαζε περνώντας τα γόνατα; Το χώμα γλιστρά. Σηκώνει απότομα το κεφάλι της και χτυπά στο κρύο σίδερο. Δύο παιδιά πιο κει τη βλέπουν και γελάνε. Γελάνε, χωρίς να κρύβουν τα άσπρα τους δόντια με την αντίστροφή της παλάμης, χωρίς να κατεβάζουνε τα μάτια τους. Γελάνε χωρίς ίχνος ντροπής. Αφήνουν την ντροπή όλη δικιά της.
Η Άννα μπαίνει στο μάθημα και ξέρει ότι έχει αργήσει. Ζητά διστακτικά συγγνώμη και κάθεται στη θέση της.
«Ε!» της ψιθυρίζει το λάχανο.
«Εκεί τι έχεις υπογραμμίσει;»

«Άννα, σου μιλάω»

«Άννα…;»

«Κυρία, να βγω λίγο έξω;»

«Είναι σοβαρό;»

«Να βγω;»

«Κάνε γρήγορα όμως, Άννα»

Μέχρι να βγει από την τάξη, την πιάνουν τα κλάματα.
Και κλαίει δυνατά. Με οργή.

Αφήνει τη ντροπή όλη δικιά μας.

2ον

«Μαλάκα, θέλω γκόμενα»

«Θέλε»

«Ρε, μη με δουλεύεις! Μιλάω σοβαρά»

Γυρίζω και την κοιτάω στα μάτια.

«Εσύ και σοβαρά…; Ό,τι πεις»

«Αλήθεια λέω ρε»
(παύση)

«Νομίζω ότι μου λείπει η αγάπη»

«Μαλάκα» λέει. «Μου λείπει η αγάπη»

3ον

Το κουδούνι έχει ήδη χτυπήσει. Η αυλή είναι άδεια από παιδιά. «Άντε ρε Βιολογίααα!!! Θα πάρεις απουσία! Βιάσου λίγο!» Ο δρόμος είναι γεμάτος από βιαστικούς γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους. Βγαίνω από το αυτοκίνητο και αφηρημένα κλείνω πίσω μου την πόρτα. Ο πατέρας μου βάζει μπρος τη μηχανή. Πάω να κάνω ένα βήμα, νιώθω κάτι να με τραβάει προς τα πίσω. Τι στο…; Όχι!

Το κεφάλι μου πονάει απίστευτα. Μα τι γίνεται; Γιατί βλέπω μόνο ουρανό; Σέρνομαι με την πλάτη πάνω στην άσφαλτο. Στο πρώτο φανάρι, τραντακάτι μέτρα μετά τη στροφή, η μάνα μου, βλέπει το μπουφάν μου στον καθρέφτη, βαμμένο κόκκινο, κόκκινο.

Παραλίγο.

Βλέπω τη ζωή μου να περνά από μπροστά μου. Σε δευτερόλεπτα, αρχίζω να χτυπάω το τζάμι με τα χέρια. Ευτυχώς!

«Τι έπαθες καλέ;»
«Πιάστηκε το … το… πώς το λένε; Το … σκοινάκι του μπουφάν μου στην … στην πόρτα…»
Πέρασε ώρα μέχρι να ξανασυντονίσω την αναπνοή μου, πολλή ώρα.

4ον

Βρέχει. Βρέχει τόσο που σκέφτομαι ότι όποιος προνοήσει τώρα για κιβωτό θα δοξασθεί ανά τους αιώνες περισσότερο κι από το Νώε. Είμαστε συγκεντρωμένοι στο υπόστεγο του λυκείου. Μαλώνουμε.

Ένα μάτσο εξαγριωμένα αγόρια προσπαθούν να με πείσουν ότι το σχολείο «πρέπει να κλείσει».

«Γιατί;» τολμώ να ρωτήσω.
«Γιατί έτσι»
«Δεν έχουμε αιτήματα ρε παιδιά, συγκεντρωθείτε λίγο».
Κάποιος νομίζει ότι λέει κάτι έξυπνο, γελάνε μεταξύ τους… Με εκνευρίζουν τόσο, τόσο, τόσο πολύ.

Και φυσικά:
«Σκάσε, δεν ξέρεις εσύ»

«Μα είναι αίτημα το ότι και καλά λείπει ένα βιβλίο, το οποίο στην τελική το έχεις ήδη αγοράσει για το φροντιστήριο;»

«Γιατί δεν μας λες εσύ ‘κανα αίτημα μετά;» μου τη λέει όλο ειρωνεία.

Θέλω να του απαντήσω, θέλω τόσο που τα χέρια μου τρέμουν από θυμό.
Να του φωνάξω:

Θες αίτημα λοιπόν; Γιατί κλείνεις τα μάτια; Το αίτημα σου, περπατά δίπλα σου. Μουσκεύεται μες τη βροχή. Παγώνει μες το χειμώνα. Το βιάζει κάθε μέρα η γαμημένη η αδιαφορία σου. Πώς μπορείς να μην το βλέπεις; Πώς μπορείς;

Φορά ένα ξεφτισμένο σακάκι, παπούτσια παράταιρα με την ηλικία του. Τα άκρα του μένουν να κουνιούνται συνεχώς. Μια ξέφρενη πορεία, αδιάκοπη. Ξύπνα! Περπατά στο ίδιο με σένα προαύλιο, ξύπνα, πώς μπορείς, πώς μπορείς να κοιμάσαι; Το πρόβλημα είναι δίπλα σου. Είναι το «προβληματικό» που γυρίζει στα διαλείμματα. Κρατάει με το ένα χέρι ένα κινητό και το βλέμμα του τρυπάει το πάτωμα. Μην μου το παίζεις αγωνιστής, επαναστάτης χωρίς αιτία. Κλείνεις τα μάτια στα δύσκολα. Σε αυτά που σε θέλουν εκεί. Φωνάζεις απλά γιατί γουστάρεις να μην ακούς τίποτα, όχι ότι έχεις τίποτα να μας πεις. Κομματική γραμμή μπερδεμένη με άγνοια να τι μου δείχνουν τα κενά τα λόγια σου.

Καταπίνω χολή και το βουλώνω, όπως με έμαθαν να κάνω. «Πάμε Δ. δε θα βγάλουμε άκρη με αυτούς.»

Καθώς φεύγω τον βλέπω, στο πίσω μέρος του σχολείου. Περπατά πάνω σε μια πεσμένη λαμαρίνα και κάνει θόρυβο. Πολύ θόρυβο για να μην τον ακούσεις. Με ξεκουφαίνει. Ο ίδιος δε φαίνεται να ενοχλείται, όμως. Κρατά στο χέρι του ένα κινητό και περπατά τον ίδιο πάντα νοητό κύκλο. Γύρω μας. Κοντά μας. Δίπλα μας, δίπλα από εμάς τους «υγιείς».

Εμάς που κάνουμε καταλήψεις με αιτήματα τυρόπιτας. "Γιατί είναι στρογγυλές και δεν ξέρουμε από που να αρχίσουμε..." λέμε, γελάμε και πιστεύουμε κι όλας.

Ευτυχώς που δεν μπορεί να μιλήσει. Ευτυχώς.
Γιατί αυτό το «σκάσε, δεν ξέρεις εσύ» δίνει περίεργη δύναμη σε όσους δε σκέφτονται το ίδιο με όλους. Γεννάει μίσος.

Υπερβολή

2010-10-08T04:43:00.000-07:00

("Μουσικός πληθωρισμός" που θα λέγαμε και στην έκθεση. Ή μήπως "γλωσσικός"; Ιδέα δεν έχω, μπερδεύτηκα. Πληθωρισμός πάντως. Υπερβολικός πληθωρισμός. Υπερβολικότατος πληθωρισμός. "Πάρα πολύ υπερβολικότατος πληθωρισμός" θα έλεγα για να ακριβολογίσω)

Μερικές φορές ένα τραγούδι σου φτιάχνει τη μέρα

Μερικές φορές η μέρα γεμίζει νότες

Τραγούδι που παίζει κρυφά

Κάτω από τις λέξεις του καθηγητή σου

Παραδίδει και είναι λες και παίζει θέατρο

«Διάβασε!», «Πες!», «Ησυχία παιδιά!»

«Άντε μη στείλω κανέναν στον διευθυντή!»

«Σκηνική παρουσία καλή, αλλά στις ψηλές νότες χάνεστε.

Και η κίνησή σας θέλει δουλειά. Λυπάμαι, δεν περνάτε στην επόμενη φάση»

σκέφτεσαι καθώς ρωτά τα κύρια στοιχεία της θεωρίας του Βέμπερ

με κείνο το ύφος που σε κάνει να πιστεύεις ότι εγκεφαλογράφημα σε κατσαρίδα

θα ανίχνευε υψηλότερη εγκεφαλική λειτουργία

Κοντεύει να κοιμηθεί και ο ίδιος, αλλά παραδίδει λες και κάνει ιδιαίτερο (στον εαυτό του)

Αντίθετα, εσύ ακούς μουσική

ζωγραφίζοντας την εικόνα του Μαρξ στο βιβλίο –και καλά σημειώνοντας-

Ακούς μουσική -τον ήχο της περιστροφής της γης

Ζαλίζεσαι από τη συνεχή της κίνηση

Βλέπεις τη σκιά της στο διάστημα

Δεν νιώθουν τίποτα ή προσπαθούν να το ξεχνάνε;

Αμφιβάλλεις αν θυμούνται ακόμη πως δεν είναι παρά κόκκοι διαστημικής σκόνης

κατά τύχη επιβαίνοντες σε ένα ταξίδι το πολύ 75 ανθρώπινων χρόνων

Γυρνάς ξανά στο Μαρξ. Δεν πρόλαβες να τον μουντζουρώσεις τελείως

τον άγνωστο κύριο

πριν να χτυπήσει κουδούνι

και είναι πολύ, πολύ σημαντικό το κουδούνι

θυμίζει στους έγκλειστους στα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα

να μην ξεχάσουν να ξεχνούν ότι ζουν

Ανοίγω τη Χημεία και βρίσκω ένα ΛΑ

Και αφού δεν έχω φωνήεν δε θα το κάνω Λέξη

Κι αφού δεν έχω νότες ούτε μουσική

Θα το κρατήσω. Θα το θάψω.

Θα δω τον κόσμο ΛΑμπερό.

ΛΑτρεύω τις μικρές, τις ανθρώπινες,

τις τιποτένιες μου, τεράστιες διαστάσεις.

Μπορεί να μην μπορώ να αλΛΑξω τον κόσμο,

αλΛΑ όντας κατ’ όνομα άνθρωπος μπορώ

πάντα να έχω την ψευδαίσθηση ότι

βλέπω το φως το ιΛΑρό χωμένο μέσα

σε μια ΛΑμπα ηλεκτρική

Κι αν δε μου φτάνει…

Η χαρά μου, φωνάζει, φωνάζει σιωπηΛΑ

Αντιμάχεται τους κανόνες και αψηφά τους νόμους

Είναι εύκολο να με καταστείλετε

Η ύπνωση έρχεται απΛΑ, η φωνή έρχεται δύσκολα

Ο ήχος από ένα κουδούνι…

Ξανάγινε μόνο συλλαβή κάθε λα.

Η γη σταμάτησε και …

«Λέγε!»

«Η θεωρία του Βέμπερ εισάγει τέσσερεις ιδεοτύπους για την πράξη.
Την παραδοσιακή, τη θυμική, την ορθολογική προς την αξία την ωφελιμιστική, την ωφελιμιστική, την ωφελιμιστική, την ωφελιμιστική, την ωφελιμιστική, την ωφελιμιστική, την ωφελιμ…»

Καλό ταξίδι

2010-09-19T11:12:00.001-07:00

Δεν πέθανε η γιαγιά μου. Δεν πέθανε.

Η γιαγιά μου άλλωστε δεν πεθαίνει ποτέ.
Ντυμένη μαύρα, περπατά σκυφτή
Ξέρει το κρύωμα να ξορκίζει
Και μαγειρεύει καλύτερα από όλους
Και μου λέει και ιστορίες καμιά φορά
ιστορίες που μυρίζουν ιδρώτα, αίμα και πικρό ψωμί
Μα δε μου λέει ωραιοποιημένα παραμύθια.
Δε λέει ψέματα.

Δεν είναι όμορφες οι ιστορίες τις γιαγιάς. Δεν είναι απαλά τα λόγια της.
Είναι μαχαίρια, είναι πληγές.
Μα στάζει αλήθεια η κάθε λέξη της.
Μου λέει για παιδιά ορφανά
που δεν είδαν τον πατέρα τους πριν να χαθεί
Και που δεν είχαν καν επίθετο
Το κλάμα τους ξεσήκωνε τη γειτονιά
"Μη, μη το χτυπάς άλλο! Τι σου ΄κανε;"
Διόλου ζαχαρωμένη η περιγραφή

Και ύστερα έρχεται ο εμφύλιος.
Δεν έχουν φωτοσκίαση οι εικόνες της.
Το κεφάλι του αδερφού στην πόρτα της ένα πρωί
Το αριστερό παρελθόν είναι από μαύρο μελάνι κηλίδα
Ούτε παπάς δε θέλει να διαβάσει το μνημόσυνο
Του νέου με τις φωτεινές ιδέες που ήθελε να σώσει τον κόσμο
και τελικά δεν έσωσε ούτε τη δική του καρωτίδα
Κανείς.

Και ύστερα κανείς δε θεωρεί ον ανθρώπινο
την αδερφή του «άδοξου Βελουχιώτη»
Εκείνη λιώνει αλεύρι σε νερό
να ζήσει τη μάνα από την πείνα
κι όταν περάσει από την πόρτα της στρατιώτης
του δίνει το δικό της μερίδιο
Να μην πεθάνει εκείνος -κι ίσως να χει αδερφή
Να μην τον κλάψει η μάνα του. Να μην…

Γάμος ξεπλένει την ντροπή -στις ιστορίες της-
Μόνο ένας γάμος με φιλοβασιλικό
Παιδιά της τραβάνε τη φούστα
Ξενοδοχεία της χλιδής τρέφουν τη φτώχια της
Αριστερά και δεξιά, διπλή λεπίδα
Κι οκτώ στόματα με μισό μισθό
Δεν ξεπλένει μόνο τις αμαρτίες από τα σεντόνια τους
Χλομιάζει το όνειρο μέσα της η αλισίβα

Μα ο τροχός γυρίζει ξανά
Οι ιστορίες της δεν πρέπει να τελειώνουν άσχημα
Στο τέλος λοιπόν, όλοι έχουν βρει το δρόμο τους
Παιδιά, εγγόνια - τα ασήμαντα και σημαντικά
Κι ύστερα «πέρασα κι εγώ από κει,
Κι είχα παπούτσια από χαρτί»

Για αυτό το λέω η γιαγιά μου δεν πέθανε.
Χτες πέθανε μόνο ένα ακόμη κακοποιημένο παιδί
Πέθανε η αδερφή κάποιου, κάποτε
Μια καμαριέρα, μια μητέρα και ένας αιώνας ιστορία ελληνική
Αλλά όχι, όχι, όχι δεν πέθανε
Δεν μπορεί να πέθανε η γιαγιά

Την κοιτάζω έτσι πρωτόγνωρα άτονη
Συγγενείς και «τι σου είναι ο άνθρωπος!»
Γειτόνισσες, μοιρολογίστρες, κεριά: ατμόσφαιρα αποπνικτική
Κάποια από αυτές (ηλίθιο έθιμο) την προτρέπει γελώντας να σηκωθεί
Μα δε σηκώνεται. Δε σηκώνεται.
Δε θα ξανασηκωθεί.
Μοιάζει ήρεμη.

Καλό ταξίδι λοιπόν, γιαγιά.
Καλό ταξίδι.
Είθε να υπάρχει «δεύτερη ζωή»
Ή κάποιου τύπου «Ηλύσια Πεδία».
Αλλά όχι λήθη, όχι λήθη. Είναι ανούσια

Είθε κάπου μέσα στα σύννεφα
Να βρουν δυο αδέλφια την ηρεμία.

Καλό ταξίδι, γιαγιά.

Σκέφτομαι και γράφω: Αγάπη

2010-09-07T01:23:00.000-07:00

Αφού το πνεύμα διέταξε, δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς! :)
Μόνο που .... θα αλλάξω λίγοοοοοοοο τους όρους του παιχνιδιού και ελπίζω να μην το δει και με μαλώσει! :P
Οι όροι είναι να γράψεις 10 πράγματα που αγαπάς κι ύστερα να προσκαλέσεις 10 bloggers. Εγώ θα γράψω για το "αγαπώ" μου, όπως πάντα ασυνάρτητα -σε σχολικό φόντο- ... και θα προσκαλέσω όποιοδήποτε δει ποτέ αυτό το post να απαντήσει. Όπως και το πνεύμα, συμφωνώ, δε γράφω για οικογένεια (εννοείται). Όμως για ανθρώπους θέλω να πω. Όλα τα 'εσύ' λοιπόν είναι για φίλους, καμιά φορά και για "αδερφούς".
Λοιπόν,

Το τελευταίο μου;; «μεγάλο» post (–μιας και αύριο δε γράφω θέμα φυσικά-)

«Θα βγω να μεθύσω» μου είπε. «Μαλώσαμε».

«Μπράβο» της απάντησα ξερά. «Εγώ δε σε μαζεύω πάντως»

6 ώρες μετά, κάθεται στο παγκάκι μπροστά μου. Είναι μεθυσμένη με ούζο και τεκίλα, με μπύρα και βότκα, με ό,τι έχει βρει και ότι δε βρήκε. «Του είπα ‘δεν είμαι καλά’ και δεν ήρθε» λέει παραπονιάρικα. Θέλω να τη χτυπήσω. Τη μαλώνω. «Πάρε με αν με χρειαστείς» λέω στον κολλητό της. Άλλη μια νύχτα που περνά απλά όπως προέβλεψα. Δύο χαμένες ώρες. Να κάτι που δεν αγαπώ.

Η Δ. κλαίγεται γιατί δεν μπορεί να διαλέξει. Ο φοιτητής –εξ’αποστάσεως- έρωτας δεν την καλύπτει πια. Ο Γ. φοβάται λέει μην την πληγώσει. Για αυτό δεν χωρίζει τον Ν. Τα ‘χει κάνει θάλασσα. Τη μάλωσα. «Είσαι τόσο τυχερή που τον έχεις εδώ. Και κάνεις τα πάντα για να τον χάσεις» της είπα και ύστερα προσπάθησα να τα καλύψω «τι κάθεσαι και μ’ ακούς, κάνε ό,τι θες» στερεότυπα λόγια να χουμε να λέμε. Ο Ι. τη βλέπει και πίνει. Στο τέλος βγαίνει μεθυσμένος στο δρόμο, να πει τον πόνο του στον Γ. που όμως κι εκείνος θέλει τη Δ. που δεν ξέρει ποιόν θέλει. Μπέρδεμα.

«Ζεις για τη φοιτητική σου ζωή» λέει η Ηλέκτρα. Οι γονείς της της παραχώρησαν διαμέρισμα, να μένει μόνη της, να μην τους ακούει να μαλώνουν. Χτες με ρώτησε αν το αλκοόλ σταματάει την περίοδο. Το Σάββατο θα ταξιδέψει 300 χλμ για να μεθύσει στην αγκαλιά του. Τον αγαπά; Έτσι λέει. Τη μάλωσα. «Μην κάνεις βλακείες με το σώμα σου» της είπα. Μία που μ’ άκουσε και μία που με ξέχασε.

Την τελευταία ώρα μαλώνω τον εαυτό μου. Μέσα στους άλλους. Μέσα στις ζωές των άλλων. Μέσα σε όλα αυτά που γλιστράνε στα χέρια μου, τις στιγμές, τον καιρό και το άγχος μου. Τα λέω για να τα ακούσω εγώ. Τι θέλω και μιλάω; Βγαίνω πνιγμένη στο δρόμο. Σε κάποιο παγκάκι κλαίει ίσως η Ε. σε κάποιο άλλο ο Ι. για τη Δ. Και η Ηλέκτρα θα μεθύσει έναν ύποπτο έρωτα.Κοιτώ τριγύρω. Δεν έχω πιεί κι όμως ψάχνω κι εγώ ένα παγκάκι. Έναν πάγκο για τους αναπληρωματικούς, όσους δε θέλουν να παίξουν. Κοιτώ τριγύρω στα χαμένα. Ψάχνω κρύο. Πουθενά. Ξενέρωτη βροχή. Κρύο θέλω. Το πλεκτό μου μπλουζάκι με το μεγάλο γιακά. 1 Αγαπώ τα πλεκτά μπλουζάκια με τους μεγάλους γιακάδες, που σε κρατάν σφιχτά αγκαλιά τους κρύους χειμώνες. Την τελευταία ώρα, τα αγαπώ τα πλεκτά.

2 Αγαπώ ακόμα περισσότερο, τον τρόπο που ο καιρός, μας ορίζει. Στο ντύσιμο, στη συμπεριφορά. Κάθε πρωί αγαπώ, που τον κοιτάζεις και σκέφτεσαι τι ρούχα να διαλέξεις από τη γεμάτη ντουλάπα σου. Τον αγαπώ τον καιρό. Κάνει το homo sapiens, sapiens, sapiens να στρέψει τα μάτια του ψηλά στον ουρανό. Μεγάλη υπόθεση η λίγη ποίηση πια μέσα στην αποστειρωμένη ζωή μας.

Περπατώ και θυμώνω. Το παγκάκι, η εκκλησία, το φανάρι. Σε ένα – δυό χειμώνες θα χω φύγει. Μάλλον. Αν όλα πάνε καλά. Ξανααγχώνομαι. Ξαναθυμώνω. Φοβάμαι. Θέλω να φύγω. Κοιτάω το χάρτη : λέω εδώ θα ΄μαι του χρόνου. Του χρόνου; Καλά, μπορεί τον άλλο χειμώνα. Τον άλλο; Η σκέψη ακυρώνεται. Θέτω τον εαυτό μου φοιτήτρια εδώ και ύστερα εκεί και μετά σε άλλη πόλη, με άλλο παγκάκι, άλλο φανάρι, άλλη ζωή. 3 Τις αγαπώ τις τόσες εναλλακτικές. «Αν όλα παν καλά» κι αν δεν πάνε; Κι αν δε μπορέσω; Κι αν κοπώ; Αχ, να ‘χε βιολογικό στα Ίμια, να ΄χε και βάση το 3 καλά θα ήμασταν. Δεν έχει. Δεν έχει, δυστυχώς. Κι αν δεν… θα μου αρέσουνε και τότε οι εναλλακτικές; Καλή ερώτηση. Με μάλωσα. Με άγχωσα. Φοβάμαι.

Μιλάνε για τη θρησκεία. Μιλάνε για το Θεό. «Μιλάνε για καιρούς που το μέλλον θα φέρει». Μιλάνε. Πώς μπορούν; Στο δρόμο το κουφάρι του καλοκαιριού, μπλέκεται μέσα στα πρώτα κίτρινα φύλλα. Του καλοκαιριού… να κάτι που αγαπώ. Να κάτι που αγαπώ χωρίς αλλά. 4 Το καλοκαίρι. Ή όχι. Μάλλον το χωριό. Αλλά…; Αλλά… έρχεται ο χειμώνας. Πάντα.

Μελαγχολώ. Δε μ’ αγαπώ, έτσι θλιμμένη συνεχώς. Ε, δε βαριέσαι; Φθινόπωρο mood. Και τη Δευτέρα; «Υπομονή» και «μην αγχώνεσαι» και «μια χρονιά είναι». Είναι μόνο μία; Δεν έκανα δα και κανένα συμβόλαιο ότι θα μπω. Τουναντίον. Ας είναι.

Θα ξαναδώ τις γαλότσες του λάχανου γεμάτες λάσπη από τη βροχή. Τη Δευτέρα. Θα ξαναδώ τον μισητό κύριο Κ. που δε ρωτάει τι σχολή αλλά τι πόλη θέλουμε, που λέει ότι το διάβασμα είναι χαμένος χρόνος –μεγάλη υποστήριξη ψυχική ο κύριος Κ- και λέει πως είμαι καλός άνθρωπος, πολύ καλός για να δηλώσω Αθήνα. Θα ξαναδώ τον Μ. να μου ζητάει θέματα με κείνο το ηλίθιο, σιχαμένο βλέμμα. Τη Δευτέρα. Την Μ. που θέλει να της πω αν διάβασα, τι διάβασα και σε τι ποσότητες και κοκκινίζει ακόμα με τη λέξη sex. Ναι, δεν τους αγαπώ και δε μου λείψανε. Δεν είναι φίλοι μου αυτά τα ρομποτ. Μα θα τους δω να χορεύουν το ρυθμό της επανάληψης. Νιώθω το χέρι μου περίεργο: Το αγγίζω. Τι είναι αυτό; Βίδα. Γίναμε ίδιοι, λοιπόν; Ουρλιάζω.

Θα δω τα σπασμένα κάγκελα του γυμνασίου, θα δω πριν τέσσερα χρόνια τον Γ. να βγαίνει λαθραία για κοπάνα από δω. Θα δω την τρύπα στον τοίχο που πριν την απεντόμωση έμενε μια μικρή οικογένεια ποντικών –ποια απεντόμωση δηλαδή, μόνα τους φύγανε, δεν άντεχαν τη βρωμιά-. Θυμάσαι πέρυσι τι κάναμε στα αρχαία; Παίζαμε μπάσκετ! Η μπροστινή μου έφευγε με το μαλλί γεμάτο χαρτάκια. Ή τότε που μαλώναμε με τη θεολόγο για το αν υπήρξε η Εύα ιστορικά, ή με τον κύριο Σ. που δεν έκανε ποτέ μάθημα κι όλο μας έλεγε ιστορίες από τη Θεσσαλονίκη, που χε αγαπήσει λέει μια μαθήτρια του; Θυμάσαι; Είχα γράψει χειμερινούς κολυμβητές στο θρανίο μου, πέρυσι. Πρέπει να το γράψω ξανά φέτος. Δε θα το γράψω αλλά 5 «καδε νιαχρο απαγαω αλη τητου ητ συθεινηα».

Την Τρίτη; Το Σάββατο; Την Παρασκευή; Πώς θα περνάνε οι μέρες; Πώς θα γυρίζει ο χρόνος; «Κούραση», «άγχος», «αντίστροφη συνάρτηση», «όρια», «γενική τι πήρες;», «ο γιατρός μου είπε ένα μετά το φαγητό», «βιταμίνες, έχω και χαμηλό σίδηρο». Παράπονα, γκρίνια, απαισιοδοξία.

Γράφει 100 σε κάθε διαγώνισμα. Ήξερα τους βαθμούς του και πριν να τον γνωρίσω. Κορυφαίος μαθητής –μα και βέβαια-. Μιλάμε. «Τι θες να γίνεις;» «Δεν ξέρω». «Δεν ξέρεις;» «μου αρέσει η φυσική…» … αλλά θα γίνω γιατρός. Got it. Κοιτάζω από το παράθυρο. Άνθρωποι άγνωστοι περνάνε από μέσα μου. 6 Άνθρωποι που δε σε έχουν απογοητεύσει (ακόμα). Τους αγαπώ.

7 Τα πρωινά θα φτιάχνω ζεστό καφέ. Δεν ξέρω τι αγαπώ περισσότερο: την υποψία καφεΐνης ή τη ζεστή κούπα στα χέρια μου.

Θα προσπαθώ να σκεφτώ θετικά.

Θα έχω εναλλακτικές για να μην πληγωθώ.

«Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό».

Για να μην τους ακούω θα ακούω το playlist σου. Μου το ‘χες γράψει το καλοκαίρι. Μου αρέσει γιατί σε θυμίζει. Το μόνο πρόβλημα: Ακούς ελληνική punk.Δεν πειράζει, ας είναι. Κι αν ρωτήσει κανείς τους «τι ακούς;». «Μεθυσμένα ξωτικά - το σχολείο». Η συζήτηση τελειώνει. Κρίμα; Καθόλου. 8 Την αγαπώ την playlist σου.

Κι ύστερα θα σκέφτομαι ιστορίες, αφού να τις διαβάσω «δεν μπορω». 9 Να κάτι που αγαπώ να κάνω. Κι ευτυχώς, ευτυχώς υπάρχουν όνειρα. Κι ευτυχώς, θα μπορώ να είμαι εκεί. Κι εσύ θα χτυπάς το κουδούνι μου, κι εγώ θα γεμίζω πεταλούδες. Θα σου φτιάχνω καφέ και θα τον χύνεις στον νεροχύτη μου και θα γελάς που δεν μπορώ ούτε καφέ να φτιάξω, θα σου διαβάζω «μικρές ιστορίες για να σκεφτείς» και θα βαριέσαι. Θα μου λες όσα είδες και θα σε θαυμάζω κρυφά. Κι όταν θα βρέχει αστέρια θα ‘μαστε στη βεράντα μου, κι ότι θα θες θα λες και θα γίνεται, μακριά εκεί μέσα στα όνειρα της νύχτας μου. Και θα σου λέω 10 σ’ αγαπώ. Και ύστερα Καρράς. Καρράς;; Το ξυπνητήρι μου. Γαμώτο. «Τι μέρα είναι, τι ώρα είναι και τι χρονιά;» Δευτέρα; Fuck!

"Αν -έστω ένας- πέθαινε από ... αηδία;"

2010-08-31T05:37:00.000-07:00

Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Παύλος Παυλίδης

Το ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ' στη μέση του χειμώνα

Έβλεπα έτσι από μπροστά μου να περνάνε
κάτι σπασμένοι ουρανοί με χελιδόνια
Κάτι κλαδιά να εξαπλώνονται σαν χρόνια
μέσ' στην ομίχλη, το καραβάνι

Το ωραιότερο τραγούδι που 'χω ακούσει
το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει:
"το πιο ωραίο
το πιο ωραίο
το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι"

Έτσι ταξίδεψα μακριά στην Ισπανία
ένα απόγευμα, που είχε λιακάδα
Όλη η Μεσόγειος μια παραλία
μία κυρία περπατάει στη Γρανάδα

Τα μαλλιά της είναι άσπρα, το μαντήλι
είναι λευκό, μα η ματιά της είναι μαύρη
Από μικρό παιδί το γιο της είχε στείλει
στο μέρος που μουγκρίζουνε οι ταύροι

Παραπατάει ο ταυρομάχος στην αρένα
αλλά και ο ταύρος τώρα πια παραπατάει
Μπρος στα ρουθούνια του λιβάδια ανθισμένα
το πλήθος όρθιο, χειροκροτάει

Μέσ' στην αρένα που μαζεύτηκαν τα πλήθη
να ξαναδούν απ' την αρχή το ίδιο τέλος
ένα κορίτσι ακονίζει με το νύχι
πίσω απ' την πλάτη μας του έρωτα το βέλος

Ο ταυρομάχος παίρνει φόρα και χτυπάει
όλοι νομίζουν ότι ζουν σε παραμύθι
Αυτή ακίνητη στα μάτια τον κοιτάει
τη χαιρετάει, θα τον πετύχει

Το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας
θα εξημερώσει αυτή τη νύχτα άλλο ένα κτήνος
ποιας Ισπανίας ουρανός και ποιας Ελλάδας;
Σε πολυθρόνα σαν κι αυτή τώρα ίσως κάθεται και 'κείνος

Και βλέπει από μπροστά του να περνάει
το καραβάνι που ξεκίνησε και πάλι
Αυτό το βέλος απ' την καρδιά του
ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να το βγάλει

Το ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ' στη μέση...
...μέσ' στη μέση του χειμώνα

«Τι θέση είχες;» με ρώτησε.

Πήγα να απαντήσω αλλά με πρόλαβε εκείνη.

« Γιατί πράγμα μιλάτε; Θέλω κι εγώ» είπε με άπταιστη baby-talk προφορά, που παραδοσιακά μιλάνε οι νύφες, ιδιαίτερα παραμονές της «καλύτερης μέρας της ζωής» τους.

«Θα μεγαλώσεις και θα μάθεις» της απάντησα περιπαικτικά.

Η απάντηση μου δεν έφτανε όμως θα καλύψει την περιέργεια της.

«Τίποτα, ξέχνα το» της είπε εκείνος, καταλαβαίνοντας από το υγρό βλέμμα μου την τόση αμηχανία.

«Πάντως» συμπλήρωσε «να το ξέρεις: για αυτό το γάμο όλοι κάνουμε θυσίες».

******

Καθώς ανέβαινα τις σκάλες για την δημόσια υπηρεσία, σκεφτόμουν πόσο πρέπει να βαριέται ένας υπάλληλος που δουλεύει σε ένα τέτοιο γραφείο, με κόλλες Α4 τριγύρω, με σφραγίδες, με το σοβαροφανές του ύφος κάθε πρωί 8 με 2, με όλα τα "περάστε αύριο" ή με τα "σας λείπει το τάδε χαρτί"

Κι ύστερα έφτασα στα γραφεία τους. Το ωραίοτερο ταξίδι που χουν κάνει; Δευτέρα πρωί με τον καφέ στο ένα χέρι να αναλύουν την ακρίβεια ή την πολιτική. Το ωραιότερο ταξίδι που χουν κάνει, μια πολυκαιρισμένη πολυθρόνα, ένα γραφείο μέσα σε κόλλες Α4, σφραγίδες, με ωράριο 8 με 2 και με "περάστε αύριο" χωρίς "παρακαλώ" στη διατύπωση. Το ωραιότερο ταξίδι που χουν κάνει είναι να μένουν συνεχώς στα ίδια κυβικά. Στην τελική, ίσως τους φτάνει και αυτούς. Εμένα; Όχι. Μέχρι να δώσω τελευταία φορά ΑΣΕΠ - που λέει ο λόγος- δε θα μου φτάνει.

Μετά... ίσως. Να θυμηθώ να πάρω μια σπασμένη πολυθρόνα, 10 κουτιά κόλλες Α4 και πολλές, πολλές σφραγίδες -τα τελευταία φυσικά ημινόμιμα δηλωμένα ως "δαπάνες δημοσίου"

"Βίος Ανθόσπαρτος"

2010-08-27T01:37:00.000-07:00

"Αυτό;"
"Μμμ... Μου θυμίζει λίγο... hijab"
"Τότε, μήπως αυτό;"
"Με τίποτα!! Σαν κουρτίνα είναι!"

"Θα συνεργαστείς επιτέλους να τελειώνουμε;" με αγριοκοιτάζει.
"Και κόψε αυτές τις ηλίθιες παρομοιώσεις!"

Δοκίμασε, άλλαξε, ντύσου, ρουφήξου, χαμογέλα στον καθρέφτη, ξανάλλαξε. Μισώ τόσο τη διαδικασία. Καθώς ξαναμπαίνω στα δοκιμαστήρια, με ένα ακόμη φόρεμα στα χέρια, πιο επίσημο, πιο μακρύ, πιο σατέν κάθε φορά, νιώθω την υπομονή μου να εξατμίζεται. Την ακούω να μιλάει έξω με τον πωλητή και σκέφτομαι ότι κάποιος θα έπρεπε να προνοήσει για μια έξοδο κινδύνου εδώ μέσα. Είναι που είναι κλειστοφοβικά... "Λίγο ακόμα" μου υπόσχομαι "τελειώνουμε"

Βγαίνω σέρνοντας το ύφασμα και την ψάχνω στο χώρο. Κρατάει μερικά ακόμη ρούχα και με κοιτάζει απειλητικά. Αυτό δε στρώνει καλά, αυτό είναι πολύ ανοιχτό, το άλλο πολύ σκούρο, εκείνο πολύ... κάπως, το άλλο πολύ… αλλιώς. Ψυχραιμία!....

Γύρω μου, παντού φορέματα με ροζ τούλι, γαλάζιες φόδρες, στρας και γκλίτερ, πολύ, πολύ, πολύ γκλίτερ . Φτηνά υφάσματα, περίεργα κοψίματα, ασύμμετρα τελειώματα και πολύχρωμα μανίκια, αντιγραφή από μια παλιά “collection” κάποιου μεγάλου σχεδιαστή. Ανατολίτικο σουκ σε δυτική έκδοση. Γυναίκες σε αναζήτηση ενός άλλου εαυτού, κάτω από τη burga, της καταπίεσης εκεί, της καθημερινότητας εδώ. Τεχνητή αυτοπεποίθηση κρεμασμένη σε κρεμάστρες.

Κι όταν εκείνη η νύχτα τελειώσει, το φόρεμα μπαίνει στη ντουλάπα, η φόδρα ξεφτίζει, το γκλίτερ χάνεται. Παιδάκια να κλαίνε στην κούνια, super market κάθε Σάββατο πρωί και μαλώματα για το ποιός θα πάρει τη μικρή απ' το σχολείο. Το τούλι επί χρόνια ταΐζει μια οικογένεια σκόρων στο παλιό ντιβάνι. Ποιός ξέρει; Ίσως η κα Σκόρου να προσέχει να μη φάει πολύ από τις ραφές, ενθυμούμενη κι εκείνη το δικό της φτηνό, πολύχρωμο φόρεμα, κλεισμένο στο δικό της ντιβάνι.

Το επόμενο πρωί πρέπει να τους φτιάξω το video της δεξίωσης. Πηγαίνω με χίλιες προτάσεις και ακυρώνουν χίλιες και μία. "Αυτό είναι σαν διαφημιστικό του ΕΟΤ. Λίγο πιο ... πώς να στο πω; Καλλιτεχνικό. Μα όχι, αυτή είναι πολύ σκούρα. Αυτή είναι από κινητό, θα χει καλή ανάλυση; Τώρα είναι σαν διαφήμιση ανθοπωλείου. Τώρα σαν διαφήμιση pet shop! Βάλε και καμιά καρδιά!"

Θέλω να του πω ότι αν θέλει να τελειώνουμε πρέπει… να κόψει τις ηλίθιες παρομοιώσεις.
Του λέω απλά "Τώρα; Οκ;" και μου γνέφει αρνητικά. Έρχεται κι εκείνη και βλέποντας το αναφωνεί "σαν πολλές καρδιές δε βάλατε;" Καταλήγουν να μαλώνουν μεταξύ τους. Ύστερα φεύγει νευριασμένη. Αν με αφήσει λίγο ακόμα μαζί του, θα του πω το all time classic "αν έχεις αμφιβολίες, προλαβαίνεις. Έχω την άμαξα κάτω στο garage, για παν ενδεχόμενο".

Έχει πάει 11 και παλεύουμε το video (σήμερα μόνο) από τη 1. Έχουν αλλάξει τραγούδι 4-5 φορές και έχουν δοκιμάσει τις μισές εικόνες και βάλε από όσες βγάζει το google σε αναζητήσεις του τύπου "love" , "wedding", "just married". Στο ενδιάμεσο ήρθε ο αδερφός της, η μάνα της, μια άκυρη θεία, μια ξαδέρφη και φυσικά ΟΛΟΙ είχαν και μια άποψη για τη σειρά, τη διάρκεια, τη φωτεινότητα, τις μεταβάσεις μεταξύ των φωτογραφιών. Και μετά σου λένε, φταίει ο δολοφόνος....

"Κι εγώ στο γάμο σου, ότι θες!"

Αντιδρώ συνοφρυωμένη αλλά πριν προλάβω να μιλήσω συμπληρώνει "ναι, μας τα παν κι άλλοι και τώρα ψάχνουν νυφικά". Σκέφτομαι πόσες φορές μου είπε "και στα δικά σου" και προσπαθώ με νόμους των πιθανοτήτων να υπολογίσω πόσες ακόμη ευχές θα μαζέψω εκείνη την Κυριακή, από διάφορους άσχετους, άγνωστους, μακρινούς συγγενείς, που δε θυμούνται καν το μικρό μου όνομα, αλλά θα είναι πεπεισμένοι ότι θα πρέπει να χαρώ με την ευχή τους. Να θυμηθώ να αγοράσω ένα ματσάκι ψεύτικα χαμόγελα, κι ένα καρτελάκι να γράψω το όνομα μου και να το καρφιτσώσω στο ρούχο μου, να χω τουλάχιστον την ψευδαίσθηση ότι όλοι αυτοί οι τρία-οικογενειακά-δέντρα πιο κει συγγενείς μου με θυμούνται.

"Τα δείγματα για την τούρτα του γάμου" μου λέει. "Θα βοηθήσεις;" "Αλλοίμονο!" -με τέτοια κούραση η ταύτιση μου με την εργατική τάξη είναι μεγάλη... και... και let 'em eat cake-

Ύστερα κάθεται δίπλα του. Κι ύστερα κείνος την τραβάει από το χέρι. Τους κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου καθώς πληκτρολογώ για εκατομμυριοστή φορά "romance".
"Ελα δω" την παρακαλά.
Με κοιτάζει και διστάζει. Της χαμογελώ.

Τους αφήνω να μιλάνε χαμηλόφωνα, για το χρώμα των κεριών και τις κορδέλες στα τραπεζομάντηλα. Είμαστε στη βεράντα κι έχει μια ήρεμη, γλυκιά βραδιά, με τα φωτάκια της πόλης να σχηματίζουν κύκλους πάνω στην άσφαλτο και το αεράκι να μου φέρνει λίγο λίγο το Σεπτέμβρη. Στη διπλανή βεράντα ακούγεται ένα παιδάκι να φωνάζει.

"Αν νιώθεις κουρασμένη από την πρόβα του νυφικού, να σε δω όταν θα έρθει κι αυτό"

Γυρνώ στην οθόνη μου με τους κρύους, ψηφιακούς χαρακτήρες. Τις γλυκές, Αυγουστιάτικες νύχτες, που ο αέρας σου φέρνει το Σεπτέμβρη και όλα μοιάζουν για μια στιγμή μοιάζουν τόσο απλά, τόσο ... ανθρώπινα, όσο φως κι αν βγάλει η οθόνη και τα φώτα του δρόμου, δεν θα καλύψουν τη λάμψη των ευτελών φορεμάτων. Όσα αυτοκίνητα κι αν περάσουν δεν καλύπτουν τη φωνή του παιδιού. Για μια στιγμή, το σύμπαν όλο συνοψίζεται στην πέτρα που φοράει στο χέρι της. Για μια στιγμή, ο χρόνος γίνεται λεπτό μες το ρολόι του.

Κι όλες οι λέξεις που φοβήθηκες, κι όλες οι έννοιες που ποτέ δεν αποσαφήνισες, κι όλα όσα ποτέ δεν ονειρεύτηκες, κι όλα όσα σου «στερούν το ταξίδι», σε «δένουν»... γίνονται εισιτήριο -για μια στιγμή- του μεγάλου ταξιδιού, του αιώνιου. Του ακούσιου, ασταμάτητου κύκλου γύρω και γύρω από τον ήλιο. Κι ίσως -για μια μόνη στιγμή- να βρει πιο απλό, πιο γλυκό, πιο .. ανθρώπινο προορισμό αυτό το αδιέξοδο. Σε κάποιους, ίσως να φτάνει μόνο αυτό. Ίσως… να τους φτάνει. Ίσως.

...

2010-08-20T13:44:00.000-07:00

Kαι Κοπερτί το Κοπερτί
κι εμείς θα κουραστούμε
θα αρχίσει κάποτε η φθορά κι ο μαρασμός

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα ξεαγαπηθούμε
όλη η ζωή μου ήταν ένας χωρισμός

Δε θα φτιάχνεις πια
στιχάκια στη γιορτή μου
ούτε καρδιές με κόκκινο χαρτί
όμως πάντα εσύ
θά'σαι Κοπερτί μου
το μοναδικό μου Κοπερτί

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα βγαίνεις μ'άλλα αγόρια
κι εγώ θα ζήσω το δικό μου το ρυθμό

Και Κοπερτί το Κοπερτί
μετά από χίλια χρόνια
θα σου τηλεφωνήσω σ'άλλον αριθμό

Γειά σου Κοπερτί
θυμάσαι τη φωνή μου
αν είσαι ολομόναχο και συ
πάρε ένα ταξί
κι έλα Κοπερτί μου
έλα να γεράσουμε μαζί...

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Λένα Πλάτωνος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Παλαμίδας

«Το κοπερτί, το κοπερτί τάπι τάπι ρούσι είναι ένα παιδικό παιχνίδι, που τα παιδιά κάνουν έναν κύκλο και στο τέλος κάθε γύρου αποχωρεί και ένα. Αυτό το παιχνίδι έφερνε μια μελαγχολία στη Μαριανίνα και ήθελε να το κάνει τραγούδι. Έτσι το Κοπερτί μεταφέρθηκε νοηματικά στο πως μας αποχαιρετάνε αγαπημένα πρόσωπα ένα - ένα και φεύγουν από τη ζωή».(Λένα Πλάτωνος)

... ή φεύγουν... γενικότερα....