Tis teleutaies duo wres kai bale apla koitazw tin othonh....
Kai enw exw tupseis pou tha eprepe na diabazw, xazeuw
kai nai klassika katabathos pali tupseis exw
Lew na kleisw to pc
kuriws lew na mn grapsw sto blog
oxi giati dn thelw na ta diabasei kaneis (ta akatanoita ponimata mou) alla giati me pligwnei h skepsi oti kapote tha ta diabazw kai tha lew
"koita, auto pou tote oneireuomouna, pote telika den to katafera"
Kai tha agapaw akoma tis ximaires.
Kai gia na niwsw ti xara pou exei o anthrwpos otan tou perisseuei xronos zwis
kai gia na arnhthw oti gerazw kathigitria tou dimosiou me 3 wres ti mera douleia kai aperanto ksisimo....
Tha diavazw ta imerologia ton paidiwn mou
kai tha gelaw me tous paidikous tous tous erwtes kai me ti zwh pou aploxera tous dinetai!....!
Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010
Κυριακή, 03 Ιανουαρίου 2010
Σάββατο, 02 Ιανουαρίου 2010
αμα βγαλεις ακρη με μένα σφύρα μου
Δεν μπορώ να νιώθω τα όνειρα μου να σαπίζουνε μέσα μου.
Και όχι επειδή φταίει κάποιος εξωτερικός από μένα παράγοντας,
αλλα γιατί είναι η δική μου η δειλή και τεμπέλα καρδιά,
που γεννά στιγμές και τις αφήνει μες τα αίματα,
να πεθαίνουν από πείνα στα χέρια μου.
Λαχταρώ να γίνω όσα φοβάται το μυαλό μου
για να μη γίνω όσα μισούσα παιδί.
Θέλω να κλείσω τα μάτια και να νιώσω ζεστο ρακόμελο να τρέχει στο αίμα μου,
κι εγώ φοιτητριούλα, ψιλοζαλισμένη από το ποτό και την ανεμελια της (ημι)ανεξάρτητης ζωής να τα ανοιξω και να δω τη φωτισμένη Ακρόπολη στον αφρό της μπύρας μου,
ή να ντυθώ γιατί με πάγωσε ο Βαρδάρης, ή... ή... ή.... στις πόλεις που ζητά το είναι μου για να ανοίξει τα πανιά του στον άνεμο.
Και μεθυσμένη, και γελώντας δυνατά αφεθώ να μαζεύω καρπούς από το δέντρο της προσπάθειας που τώρα είναι στο χέρι μου να κάνω και αρνουμαι, η δυσκλεής και η τρισκατάρατη. Με έναν Alberts σε κάποια πόλη μαγική.
Τέλος του φιλολογικού μου ιντερλούδιου.
Τώρα απλά.
Την πρωτοχρονιά βγήκα με την κύρια παρέα μου.
Λίγο πριν λήξει η συμφωνία με τους δικούς μου, (κανένα μισάωρο πριν)
με φώναξε τρομαγμένη η Μ. από μιά άλλη παρέα.
Μου έδειξε τις Ε. και Φ. που είχανε μεθύσει και μου είπε ότι η ίδια και η Α. "έπρεπε" να φύγουν.
Και έφυγαν, αφήνοντας με με την Φ. και την Ε. που μεθυσμένες, η μια έκλεγε και η άλλη γελούσε υπερβολικά δυνατά.
Άντε βγάλτα πέρα.
Γνωρίζοντας την εφηβική ψυχολογία (την μελετώ από παιδί νομίζω άλλωστε ως ομοιοπαθής)
κατάλαβα ότι η Ε. "έπινε για να ξεχασει ότι ο πατέρας της πέθαινε" (στο σχολείο συχνά την πιάναν κρίσεις άγχους γιαυτό) και η Φ. (φαντάστηκα) ότι χτυπιότανε για γκόμενο.
Συμπέρασμα: Ακολούθησα την τεχνική "Θέλω φροντίδα, κατανόηση κι αγάπη".
Τις έβγαλα έξω από το μαγαζί (κυρίως για να μν έχουν κάποιον να προσπαθούν να του τραβήξουν την προσοχή) και τις ανάγκασα (συναισθηματικά εκβιάζοντας τες) να καλέσουν τους δικούς τους.
Δεν ξέρω αν έκανα τις καλύτερες κινήσεις, ούτε ψυχολόγος, ούτε γιατρός, ούτε γονιός, ούτε καν ενήλικη δεν είμαι.
Ξέρω ότι κράτησα ψυχραιμία 100%.
Δεν έφυγα.
Τις ηρέμισα (το καταδύναμην).
Και γούσταρα καταβάθος.
Άραααααααααααααααααααααααααααααα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Κιθαρίστας ή drummer??? (σε απλά ελληνικά: Τι στο διάολο θέλω να κάνω στη ζωή μου;
Κι αν το βρω και δεν μου φτάνουν τα μόρια...;;;;)
ΚΑΛΟ 2010
ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ 2011
(και πάνω από όλα, ας είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΣ εδώ να τα ζήσουμε με ΥΓΕΙΑ και -δεν αντέχω, θα το πω- ΠΟΛΥ ΒΙΟΛΟΓΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑααααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :P :P :P :P)
Και όχι επειδή φταίει κάποιος εξωτερικός από μένα παράγοντας,
αλλα γιατί είναι η δική μου η δειλή και τεμπέλα καρδιά,
που γεννά στιγμές και τις αφήνει μες τα αίματα,
να πεθαίνουν από πείνα στα χέρια μου.
Λαχταρώ να γίνω όσα φοβάται το μυαλό μου
για να μη γίνω όσα μισούσα παιδί.
Θέλω να κλείσω τα μάτια και να νιώσω ζεστο ρακόμελο να τρέχει στο αίμα μου,
κι εγώ φοιτητριούλα, ψιλοζαλισμένη από το ποτό και την ανεμελια της (ημι)ανεξάρτητης ζωής να τα ανοιξω και να δω τη φωτισμένη Ακρόπολη στον αφρό της μπύρας μου,
ή να ντυθώ γιατί με πάγωσε ο Βαρδάρης, ή... ή... ή.... στις πόλεις που ζητά το είναι μου για να ανοίξει τα πανιά του στον άνεμο.
Και μεθυσμένη, και γελώντας δυνατά αφεθώ να μαζεύω καρπούς από το δέντρο της προσπάθειας που τώρα είναι στο χέρι μου να κάνω και αρνουμαι, η δυσκλεής και η τρισκατάρατη. Με έναν Alberts σε κάποια πόλη μαγική.
Τέλος του φιλολογικού μου ιντερλούδιου.
Τώρα απλά.
Την πρωτοχρονιά βγήκα με την κύρια παρέα μου.
Λίγο πριν λήξει η συμφωνία με τους δικούς μου, (κανένα μισάωρο πριν)
με φώναξε τρομαγμένη η Μ. από μιά άλλη παρέα.
Μου έδειξε τις Ε. και Φ. που είχανε μεθύσει και μου είπε ότι η ίδια και η Α. "έπρεπε" να φύγουν.
Και έφυγαν, αφήνοντας με με την Φ. και την Ε. που μεθυσμένες, η μια έκλεγε και η άλλη γελούσε υπερβολικά δυνατά.
Άντε βγάλτα πέρα.
Γνωρίζοντας την εφηβική ψυχολογία (την μελετώ από παιδί νομίζω άλλωστε ως ομοιοπαθής)
κατάλαβα ότι η Ε. "έπινε για να ξεχασει ότι ο πατέρας της πέθαινε" (στο σχολείο συχνά την πιάναν κρίσεις άγχους γιαυτό) και η Φ. (φαντάστηκα) ότι χτυπιότανε για γκόμενο.
Συμπέρασμα: Ακολούθησα την τεχνική "Θέλω φροντίδα, κατανόηση κι αγάπη".
Τις έβγαλα έξω από το μαγαζί (κυρίως για να μν έχουν κάποιον να προσπαθούν να του τραβήξουν την προσοχή) και τις ανάγκασα (συναισθηματικά εκβιάζοντας τες) να καλέσουν τους δικούς τους.
Δεν ξέρω αν έκανα τις καλύτερες κινήσεις, ούτε ψυχολόγος, ούτε γιατρός, ούτε γονιός, ούτε καν ενήλικη δεν είμαι.
Ξέρω ότι κράτησα ψυχραιμία 100%.
Δεν έφυγα.
Τις ηρέμισα (το καταδύναμην).
Και γούσταρα καταβάθος.
Άραααααααααααααααααααααααααααααα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Κιθαρίστας ή drummer??? (σε απλά ελληνικά: Τι στο διάολο θέλω να κάνω στη ζωή μου;
Κι αν το βρω και δεν μου φτάνουν τα μόρια...;;;;)
ΚΑΛΟ 2010
ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ 2011
(και πάνω από όλα, ας είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΣ εδώ να τα ζήσουμε με ΥΓΕΙΑ και -δεν αντέχω, θα το πω- ΠΟΛΥ ΒΙΟΛΟΓΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑααααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :P :P :P :P)
Σάββατο, 05 Δεκεμβρίου 2009
Δίλλημα επαγγελματικής φύσης...!!!
Κιθαρίστας ή drummer?????????????
Δε μου λες, αν σε ρώταγα τώρα να μου πεις
τι θέλεις να γίνεις περισσότερο
Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
Τι θα απαντούσες, τι θα απαντούσες
τι θα απαντούσες
Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
Καλά, δε σου λέω να πας να μάθεις κανά πνευστό
Πράμα που θα 'ταν πιο καλύτερο δηλαδή
γιατί θα 'κανες εύκολα στρατό
Εγώ σου λέω ποιο απ' τα δυο
Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
Ούτε σου λέω να πα να μάθεις πιάνο
Να γίνεις ο keith tzaret ξέρω 'γω
ή ο Τσικ Κορία
Εγώ σου βάζω αυτό το απλό διλημματάκι
Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
Κοίταξε να δεις, δεν είναι ερώτηση αυτή
τι γουστάρουν περισσότερο οι γκόμενες
Γίνε εσύ καλός και μη σε νοιάζει
δε μου απάντησες όμως,
δε μου απάντησες όμως
δε μου απάντησες όμως
Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
Δε μου λες, αν σε ρώταγα τώρα να μου πεις
τι θέλεις να γίνεις περισσότερο
Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
Τι θα απαντούσες, τι θα απαντούσες
τι θα απαντούσες
Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
Καλά, δε σου λέω να πας να μάθεις κανά πνευστό
Πράμα που θα 'ταν πιο καλύτερο δηλαδή
γιατί θα 'κανες εύκολα στρατό
Εγώ σου λέω ποιο απ' τα δυο
Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
Ούτε σου λέω να πα να μάθεις πιάνο
Να γίνεις ο keith tzaret ξέρω 'γω
ή ο Τσικ Κορία
Εγώ σου βάζω αυτό το απλό διλημματάκι
Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
Κοίταξε να δεις, δεν είναι ερώτηση αυτή
τι γουστάρουν περισσότερο οι γκόμενες
Γίνε εσύ καλός και μη σε νοιάζει
δε μου απάντησες όμως,
δε μου απάντησες όμως
δε μου απάντησες όμως
Κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
κιθαρίστας ή ντράμερ
Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009
ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ
ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΓΕΙΩΣΩ
ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΜΟΥ ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΩΝ ΓΟΝΕΙΩΝ ΜΟΥ
ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ.
ΤΟ 93 ΜΕ ΤΡΑΒΑ ΠΙΣΩ
ΜΕ ΑΚΥΡΩΝΕΙ....>!!!!
ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΟΥΡΙΑΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΔΥΟ ΚΟΠΛΙΜΕΝΤΑ.
ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΤΙ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΑ ΑΡΚΕΤΑ ΜΟΡΙΑ.
ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΤΙ ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΛΟΓΟ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΩ.
ΓΙΑΤΙ Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΥΚΛΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ( ΑΡΧΗ ΜΕΣΗ ΤΕΛΟΣ ΑΡΧΗ _ ΖΩΗ ΘΑΝΑΤΟΣ ΖΩΗ) ΑΛΛΑ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΟ ΤΜΗΜΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΖΗΣΑ, ΤΟ ΠΛΕΞΑ ΚΟΜΠΟΥΣ.
ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΟΜΠΟ, ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΕ ΚΡΑΤΑΝΕ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΜΟΥ "ΡΕΚΟΡ"
ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΗΔΗ ΤΑ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΑ ΦΤΥΝΟΥΝ!
ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΣΤΑΣΙΜΗ.....
93%.................
Μπράβο μου;;;;
Yeah, whateva....!
ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΓΕΙΩΣΩ
ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΜΟΥ ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΩΝ ΓΟΝΕΙΩΝ ΜΟΥ
ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ.
ΤΟ 93 ΜΕ ΤΡΑΒΑ ΠΙΣΩ
ΜΕ ΑΚΥΡΩΝΕΙ....>!!!!
ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΟΥΡΙΑΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΔΥΟ ΚΟΠΛΙΜΕΝΤΑ.
ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΤΙ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΑ ΑΡΚΕΤΑ ΜΟΡΙΑ.
ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΤΙ ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΛΟΓΟ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΩ.
ΓΙΑΤΙ Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΥΚΛΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ( ΑΡΧΗ ΜΕΣΗ ΤΕΛΟΣ ΑΡΧΗ _ ΖΩΗ ΘΑΝΑΤΟΣ ΖΩΗ) ΑΛΛΑ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΟ ΤΜΗΜΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΖΗΣΑ, ΤΟ ΠΛΕΞΑ ΚΟΜΠΟΥΣ.
ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΟΜΠΟ, ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΕ ΚΡΑΤΑΝΕ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΜΟΥ "ΡΕΚΟΡ"
ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΗΔΗ ΤΑ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΑ ΦΤΥΝΟΥΝ!
ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΣΤΑΣΙΜΗ.....
93%.................
Μπράβο μου;;;;
Yeah, whateva....!
Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009
Ονειρα, χάρτινα όνειρα
(AKYΡΟ το τραγουδι)
Να τα πω (έστω, γράψω) γιατί θα σκάσω.
Η μάνα μου έχει μια αδερφή (ναι, τη γνωστή γιατρό στην οποία αναφέρονται τα τελευταία 3576 ποστ). Όπως ξανάγραψα λοίπον, αγαπητό, ανύπαρκτο κοινό μου, η αδερφή τελείωσε ιατρική τότε που στην Αθήνα κυκλοφορούσαν δεινόσαυροι, όντας κατά γενική ομολογία αυτό που λέμε "μυαλό". Ύστερα, παντρεύτικε έναν (επίσης ιατρό) εξ Ιταλίας τελειωμένο σε όχι και τόσο λαμπρά χρόνια των ιταλικών πανεπιστημίων και έκανε 4 παιδιά (οκ, σκασίλα μας).
Εμάς μας εδιαφέρουνε τα δύο πρώτα (κορίτσια και τα δύο, άσχετο, το ξέρω, προχωράω)
Let's name them Ε και Λ να καταλαβαινόμαστε.
Σύντομα βιογραφικά:
(ξεκινώ από τη μικρότερη)
Η Λ. ήταν πάντα η ξαδέρφη που τουλάχιστον σε αυτή τη μερια του σογιού μου μου ασκούσε και την περισσότερη μαγέια. Λιγάκι εγωιστρια, αιρετική, λιγάκι καλό παιδι, λίγο απόμακρη, ποτέ δν γνωριστήκαμε καλά, αφού με περνά αρκετά χρόνια. Έδωσε και κόπηκε το 200* (σιγά μη θυμάμαι ακριβώς), "από τα μαθηματικά" -δεν μας ανακοίνωσε (έλεος, και σωστά έκανε εννοείται)τα μόρια που έβγαλε, και αφου έφαγε κανά χρόνο να ψάχνει πανεπιστήμια ανά την ευρώπη, βρέθηκε στο πανεπιστημιο της Σλοβακιας να κάνει το (ιατρικό of course) ονειρό της πραγματικότιτα. Οκ, μπράβο της της κοπέλας, από μικρή αυτό ήθελε και μπλα, μπλα, μπλα.
Η Ε. ήταν (και είναι) ο κατάλληλος άνθρωπος για να περιγράψεις τη φράση "δουλέψτε για με". Στα 13 ήδη το χε σκάσει απο το σπίτι και την ψαχνανε ένα ολοκληρο βράδυ.
Στα 18 και με τα χιλια ζώρια έδωσε πανελλαδικές. Το αποτελεσμα; 7000 μόρια και καποια ξενογλωσση φιλολογία. Ως εδω εύγε της. Ελα όμως που μετά από 4 χρόνια φοιτητικης ανεμελιάς αποφασίζει να τα βροντίξει (καλά, μάλλον τα είχε από καιρό βροντήγμενα) και να φορτωθεί στην Λ. στη Σλοβακία η οποία ανέλαβε και χρέη "νταντέματος" της μεγάλης της αδελφής. Πρόσφατα έμαθα κι όλας οτι η Ε. έχασε το ετος (θα έλεγα ότι μου έκανε εντύπωση, αλλα η μαμά λέει "όποιος λέει ψέμματα, πέφτει μες τα αίματα -μήπως να το ξανασκεφτομουν να το πω; :P)
The thing is,
οτι η Λ. ήρθε προχτές να πιει καφέ με τη μάνα μου. Και όσο μιλουσαν η κουζίνα μας γινόταν νοσοκομείο μιας χώρας με περιεργη γλώσσα, που κάνει ΠΟΛΥ κρύο και που και που και που. Η Λ. μιλούσε για τα πτώματα που είδε, για τις διαγνώσεις πο καταφερε να κανει, για τη φόρμα που φοράν οι καθηγητές της και θυμίζει χασάπη, για τον πόνο, τα ράμματα, τη μυρωδιά ή μαλλον τη δυσωδία που αναδείουν κάποιες ασθένειες. Η Λ. μιλούσε, γελούσε και έλαμπε. Κι εγώ σκεφτόμουνα συνειρμικά ότι δε διαβάζω όσο θα έπρεπε.
------------------------*----------------------
Μέρος αριστουργηματικών σκέψεων της Βιο 2
_----------------------_*_------------------------_
Χτες βγήκα με ενα παιδι που μου εξηγούσε ότι είναι ανάμεσα σε ιατρική και αστροφυσική γιατι λεει παντα ηθελε η δουλεια του να του προσδίδει κύρος.
Η Ε. (άλλη Ε αυτή) συνεχίζει να με κανει να νοιώθω τύψεις καθε φορα που την αντικρύζω.
Γαμώτο, γιατί δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και να λύσω μία ασκηση ΣΩΣΤΑ (ακα χωρις αριθμητικα και ΜΑΛΑΚΙΕΣ;)
Αμα ξυπνησω νωρις αυριο, θα ξυπνήσω η θα ξανακοιμηθω;
Η ημικρανία μου με έκανε να δεσω ενα κασκολ στο κεφάλι σαν τουρμπανι και τωρα ειμαι σαν αραβας (βοηθα παντως)
Θελω. Η μηπως δεν θέλω. Τελικά μπορεί και να θέλω. Ναι, αλλα αμα θελω μπορώ; Σιγά μην μπορώ. Αντε καλέ που μπορώ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΚΙ ΑΛΛΟ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΗΔΗ ΚΙ ΑΛΛΟ???????????? Ας φαω ένα λουκουμα...
Στους πόσους λουκουμάδες καιγομαι;;;
Να ζει κανεις;
Γιατι ζουμε;
Απο που ηρθαμε;
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ;;;;;;;
ΔΕΕΕΕ ΘΕΕΕΛΩΩΩΩ ΝΑΑΑ ΠΕΕΕΘΑΑΑΑΝΩΩΩΩΩΩ
ΜΗ μου Το ΟνειρΟ ΠηΔατε
ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ
Μαλάκα, μετά απ'ό βράδυ αυπνίας/ κακού ύπνου/ ο ήλιος ειναι ΛΑΜΠΕΡΟΣ. ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑΑΑΑΑ ΛΑΑΑΜΠΕΕΕΡΟΟΟΣ!!!!
ΑΓΑΠΩ ΣΟΚΟΛΑΤΑ, ΑΓΑΠΩ
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
ΣΚΑΤΑ. ΠΑΛΙ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ
Μαλάκα, θα κοπώ από ΜΑΛΑΚΙΕΣ
ΔΕ θελω να ζησω τη γαμημενη στιγμη που καθεσαι και διαβαζεις για το επομενο μαθημα των πανελλαδικών και τρως μια φλασιά εκεί, στο άκυρο. "ρίζα 2!!!!! ρίζα 2 ήταν τελικα!!!!!!!" ή "Γαμώτο, ξέχασα τους περιορισμούς"!!!!!!!!!!!!!! και καταλαβαινεις οτι αυτομάτως πεφτεις στο 16....!
Θα κανω ΚΑΙ ιδιαιτερο στην εκθεση. Εχω αρχισει να πιστεύω ότι έχω σοβαρα προβλήματα πια.
ΜΟυ αρεσει η βιολογια.
Τι σημαίνει μου αρέσει;
Μηπως απλά βαριόμουνα τα αρχαία (γιατί ήμουν τεμπελα -όπως λεει η αδερφή μου-) και απλά εδραιώθηκε έτσι στη σκέψη μου να μου αρέσει -και καλά- το αντίθετο;;;;
Μπά. Ο Δαρβίνος ειναι μορφή. Τελεία και παύλα.
Επρεπε να ειχα διαβασει καλυτερα για αυριο.
ΜΑΛΑΚΑ, ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΝΩ ΤΟΣΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ/ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ. ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ, ΠΕΙΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ (να κόψω τις μεθόδους πειθούς και να αρχίσω τα μιτοχόνδρια γιατί κοντεύω να φλιπάρω).
Σας το πα; Ορκίζεται η αδερφη μου στο μεταπτυχιακό.
Γιατί οταν εχω να κανω 4312394529341293- πράγματα σε 0,9sec τα κάνω (άσχετο το πώς) και όταν έχω 0,9 πράγματα σε 4312394529341293 ώρες χαζοπαζαρεύομαι;;;;
ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΠΟΚΤΙΣΩ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΟΝΕΙΡΟ ΠΑΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ
Μαλάκα, δεν προσπαθω αρκετά.
ΘΕΛΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ.
Που σημαίνει ότι ρισκάρεις περισσότερα.
Αξίζει;;;;;;;
ΓΜΤ, παλι αργα θα κοιμηθώ;!!!!!!!!!
ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΛΟΥΚΟΥΜΑ ΜΟΥ ΤΩΡΑΑΑΑΑΑααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Να τα πω (έστω, γράψω) γιατί θα σκάσω.
Η μάνα μου έχει μια αδερφή (ναι, τη γνωστή γιατρό στην οποία αναφέρονται τα τελευταία 3576 ποστ). Όπως ξανάγραψα λοίπον, αγαπητό, ανύπαρκτο κοινό μου, η αδερφή τελείωσε ιατρική τότε που στην Αθήνα κυκλοφορούσαν δεινόσαυροι, όντας κατά γενική ομολογία αυτό που λέμε "μυαλό". Ύστερα, παντρεύτικε έναν (επίσης ιατρό) εξ Ιταλίας τελειωμένο σε όχι και τόσο λαμπρά χρόνια των ιταλικών πανεπιστημίων και έκανε 4 παιδιά (οκ, σκασίλα μας).
Εμάς μας εδιαφέρουνε τα δύο πρώτα (κορίτσια και τα δύο, άσχετο, το ξέρω, προχωράω)
Let's name them Ε και Λ να καταλαβαινόμαστε.
Σύντομα βιογραφικά:
(ξεκινώ από τη μικρότερη)
Η Λ. ήταν πάντα η ξαδέρφη που τουλάχιστον σε αυτή τη μερια του σογιού μου μου ασκούσε και την περισσότερη μαγέια. Λιγάκι εγωιστρια, αιρετική, λιγάκι καλό παιδι, λίγο απόμακρη, ποτέ δν γνωριστήκαμε καλά, αφού με περνά αρκετά χρόνια. Έδωσε και κόπηκε το 200* (σιγά μη θυμάμαι ακριβώς), "από τα μαθηματικά" -δεν μας ανακοίνωσε (έλεος, και σωστά έκανε εννοείται)τα μόρια που έβγαλε, και αφου έφαγε κανά χρόνο να ψάχνει πανεπιστήμια ανά την ευρώπη, βρέθηκε στο πανεπιστημιο της Σλοβακιας να κάνει το (ιατρικό of course) ονειρό της πραγματικότιτα. Οκ, μπράβο της της κοπέλας, από μικρή αυτό ήθελε και μπλα, μπλα, μπλα.
Η Ε. ήταν (και είναι) ο κατάλληλος άνθρωπος για να περιγράψεις τη φράση "δουλέψτε για με". Στα 13 ήδη το χε σκάσει απο το σπίτι και την ψαχνανε ένα ολοκληρο βράδυ.
Στα 18 και με τα χιλια ζώρια έδωσε πανελλαδικές. Το αποτελεσμα; 7000 μόρια και καποια ξενογλωσση φιλολογία. Ως εδω εύγε της. Ελα όμως που μετά από 4 χρόνια φοιτητικης ανεμελιάς αποφασίζει να τα βροντίξει (καλά, μάλλον τα είχε από καιρό βροντήγμενα) και να φορτωθεί στην Λ. στη Σλοβακία η οποία ανέλαβε και χρέη "νταντέματος" της μεγάλης της αδελφής. Πρόσφατα έμαθα κι όλας οτι η Ε. έχασε το ετος (θα έλεγα ότι μου έκανε εντύπωση, αλλα η μαμά λέει "όποιος λέει ψέμματα, πέφτει μες τα αίματα -μήπως να το ξανασκεφτομουν να το πω; :P)
The thing is,
οτι η Λ. ήρθε προχτές να πιει καφέ με τη μάνα μου. Και όσο μιλουσαν η κουζίνα μας γινόταν νοσοκομείο μιας χώρας με περιεργη γλώσσα, που κάνει ΠΟΛΥ κρύο και που και που και που. Η Λ. μιλούσε για τα πτώματα που είδε, για τις διαγνώσεις πο καταφερε να κανει, για τη φόρμα που φοράν οι καθηγητές της και θυμίζει χασάπη, για τον πόνο, τα ράμματα, τη μυρωδιά ή μαλλον τη δυσωδία που αναδείουν κάποιες ασθένειες. Η Λ. μιλούσε, γελούσε και έλαμπε. Κι εγώ σκεφτόμουνα συνειρμικά ότι δε διαβάζω όσο θα έπρεπε.
------------------------*----------------------
Μέρος αριστουργηματικών σκέψεων της Βιο 2
_----------------------_*_------------------------_
Χτες βγήκα με ενα παιδι που μου εξηγούσε ότι είναι ανάμεσα σε ιατρική και αστροφυσική γιατι λεει παντα ηθελε η δουλεια του να του προσδίδει κύρος.
Η Ε. (άλλη Ε αυτή) συνεχίζει να με κανει να νοιώθω τύψεις καθε φορα που την αντικρύζω.
Γαμώτο, γιατί δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και να λύσω μία ασκηση ΣΩΣΤΑ (ακα χωρις αριθμητικα και ΜΑΛΑΚΙΕΣ;)
Αμα ξυπνησω νωρις αυριο, θα ξυπνήσω η θα ξανακοιμηθω;
Η ημικρανία μου με έκανε να δεσω ενα κασκολ στο κεφάλι σαν τουρμπανι και τωρα ειμαι σαν αραβας (βοηθα παντως)
Θελω. Η μηπως δεν θέλω. Τελικά μπορεί και να θέλω. Ναι, αλλα αμα θελω μπορώ; Σιγά μην μπορώ. Αντε καλέ που μπορώ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΚΙ ΑΛΛΟ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΗΔΗ ΚΙ ΑΛΛΟ???????????? Ας φαω ένα λουκουμα...
Στους πόσους λουκουμάδες καιγομαι;;;
Να ζει κανεις;
Γιατι ζουμε;
Απο που ηρθαμε;
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ;;;;;;;
ΔΕΕΕΕ ΘΕΕΕΛΩΩΩΩ ΝΑΑΑ ΠΕΕΕΘΑΑΑΑΝΩΩΩΩΩΩ
ΜΗ μου Το ΟνειρΟ ΠηΔατε
ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ
Μαλάκα, μετά απ'ό βράδυ αυπνίας/ κακού ύπνου/ ο ήλιος ειναι ΛΑΜΠΕΡΟΣ. ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑΑΑΑΑ ΛΑΑΑΜΠΕΕΕΡΟΟΟΣ!!!!
ΑΓΑΠΩ ΣΟΚΟΛΑΤΑ, ΑΓΑΠΩ
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
ΣΚΑΤΑ. ΠΑΛΙ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ
Μαλάκα, θα κοπώ από ΜΑΛΑΚΙΕΣ
ΔΕ θελω να ζησω τη γαμημενη στιγμη που καθεσαι και διαβαζεις για το επομενο μαθημα των πανελλαδικών και τρως μια φλασιά εκεί, στο άκυρο. "ρίζα 2!!!!! ρίζα 2 ήταν τελικα!!!!!!!" ή "Γαμώτο, ξέχασα τους περιορισμούς"!!!!!!!!!!!!!! και καταλαβαινεις οτι αυτομάτως πεφτεις στο 16....!
Θα κανω ΚΑΙ ιδιαιτερο στην εκθεση. Εχω αρχισει να πιστεύω ότι έχω σοβαρα προβλήματα πια.
ΜΟυ αρεσει η βιολογια.
Τι σημαίνει μου αρέσει;
Μηπως απλά βαριόμουνα τα αρχαία (γιατί ήμουν τεμπελα -όπως λεει η αδερφή μου-) και απλά εδραιώθηκε έτσι στη σκέψη μου να μου αρέσει -και καλά- το αντίθετο;;;;
Μπά. Ο Δαρβίνος ειναι μορφή. Τελεία και παύλα.
Επρεπε να ειχα διαβασει καλυτερα για αυριο.
ΜΑΛΑΚΑ, ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΝΩ ΤΟΣΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ/ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ. ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ, ΠΕΙΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ (να κόψω τις μεθόδους πειθούς και να αρχίσω τα μιτοχόνδρια γιατί κοντεύω να φλιπάρω).
Σας το πα; Ορκίζεται η αδερφη μου στο μεταπτυχιακό.
Γιατί οταν εχω να κανω 4312394529341293- πράγματα σε 0,9sec τα κάνω (άσχετο το πώς) και όταν έχω 0,9 πράγματα σε 4312394529341293 ώρες χαζοπαζαρεύομαι;;;;
ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΠΟΚΤΙΣΩ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΟΝΕΙΡΟ ΠΑΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ
Μαλάκα, δεν προσπαθω αρκετά.
ΘΕΛΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ.
Που σημαίνει ότι ρισκάρεις περισσότερα.
Αξίζει;;;;;;;
ΓΜΤ, παλι αργα θα κοιμηθώ;!!!!!!!!!
ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΛΟΥΚΟΥΜΑ ΜΟΥ ΤΩΡΑΑΑΑΑΑααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009
update 3 μηνών
Ελειψα το ξέρω.
Αλλά ξαναήρθα και σβήστηκε η απουσία μου.
Σκληρό το καλοκαίρι που πέρασε.
Δε γίνεται να διδαχτθείς το θάνατο, όχι μες το καλοκαίρι.
Τέλη Ιουνίου:
Εκεί που είναι όλα καλά, κεραυνός.
Και άντε να παραμερίσεις τη λάμψη του και να δεις καθαρά ξανά....!
Το καλοκαίρι έφυγε ένα κοριτσάκι μιά στάλα άνθρωπος.
Άδικα, λόγω "τεχνικών σφαλμάτων του αυτοκινήτου".
Ηλίθια η επαρχία, καταδίκασε την οδική συμπεριφορά της μάνας (λες και υπάρχει μάνα που θα το επιδίωκε να σκοτώσει το ίδιο της το παιδάκι, θέτοντας τη ζωή της και τη ζωή ακόμα 2 από τα παιδιά της σε κίνδυνο...) έσμπρωξε τη μάνα στα ψυχοφάρμακα να θρινεί μια αγκαλιά που έσβησε.
Η οικογένεια είχε αντικειμενικά προβλήματα από παλαιότερα. Τώρα λύγισε, πάει.
Η μεγάλη κόρη να πλένει τα ρούχα της μικρής που πέθανε, για να μην τύχει και πέσουν στα χέρια της μάνας, του πατέρα, της γιαγιάς και πνιγούν από το κλάμα.
Λες και δεν είχε δικό της πόνο να κλάψει. Είχε κι μας από πάνω της, τεθλιμμένους φίλους.
Και η γιαγιά να κατηγορεί το παιδί της ότι σκότωσε το σπλάχνο του και να πηγαινοέρχεται σα σε χορό αρχαίας τραγωδίας και να μοιρολογεί και να προκαλεί τύψεις για κάτι που έγινε όταν οι μοίρες πήγαν για καφέ και μπλέξανε τα νήματα.
Και μια θεία να βογκάει πάνω από το μνήμα, και η βροχή να μη σταματά, και να φωνάζει να φωνάζει "βγες" λες και την άκουγε ο Θεός και οι Ώρες, που είχαν πιάσει κουβέντα με τις μοίρες και ξεχάστηκαν.
κι ύστερα, πέρασαν οι στιγμές, πώς φτασαμε δεν ξέρω, τέλη Ιουλίου...
εγώ με τη μαμά στο εξοχικό....
Να μας ρωτάει ο παππούς πενηντα φορές το ίδιο. -τά χουμε ξανα πει, επιδυνώνεται-
Οι αδερφές μου στη θάλασσα....
Κι ένα παγερό τηλέφωνο από το μπαμπά....
"Δώσε μου τη μάνα σου"
Πάγωσα, κρύωσα, έμεινα.
"Μαμάαααααααααααααααααααα
Μαμάαααααααααααααααααααααααααααα
κάτι έγινε.... Σε θέλει ο μπαμπάς στο τηλέφωνο"
"Πέθανε ο θείος σου"
"Πέθανε"
"Πε-θα-νε"..................
Στο ταξίδι της επιστροφής από το εξοχικό να χω να παρηγορώ τη μάνα μου που ένοιωθε ότι αύριο θα γίνει το ίδιο και στον πατέρα μου. Και να της λέω μην πάρεις ταξί, τπτ δεν κερδίζουμε. Δεν ήθελα να την δουνε σε φάση σοκ κάτω. Μόλις φτάσαμε οι θείες (ντυμμενες μαύρες γεροντοκόρες του Λορκα "μας την είπανε" κι όλας που αργήσαμε. (Ας όψεται...)
Πώς είναι να πεθαίνεις ήσυχα στα 70 σου?
Έχοντας ζήσει τη ζωούλα σου όσο μπορεί κανεις να το πει αυτο
σε βρίσκει ο ανιψιός σου στη καρέκλα
με το σταυρόλεξο στο χέρι -ούτε να κουνηθείς δεν πρόλαβες.
Γαμάτα είναι.
Δε σε ξεσκάτησε κανείς.
Δεν κρεμόταν μπουκαλάκια και σωλήνες από πάνω σου.
Έφυγες και καλά "με αξιοπρέπεια"
Τουλάχιστον έφυγες όρθιος, μάγκας.
Οι συγγενείς σου βέβαια τον μπούλο.
Στην κηδεία σου κρατούσα στην αγκαλιά μου την Ε. την ανηψιά σου. Σ'αγαπούσε μου λέει. 10 χρόνια στο ίδιο σπίτι μέσα λέει. Πονάει μου λέει... Κλαίει, κλαίει, κλαίει. Δεν μπορώ να κλάψω. Το προσπαθώ, αλλά τίποτα. (Θείε, δεν μου δειξες ποτέ τι σκέφτεσαι, πώς να σε νοιώσω δικό μου;) Κοιτάζω τον πατέρα μου δίπλα στη χήρα (την αδερφή του) που με ύφος Xanax διατηρεί μια παγωμένη ψυχραιμία.
Μα την αλήθεια, θα μπορούσα να ορκιστώ (αν δε φοβόμουν μν καώ σε μιά κόλαση που αρνούμαι να πιστέψω) πως το γουστάρει, μετά το τρίτο πρόζακ το νοιώθει γιορτή. Όλοι μαζεμένοι εδώ, για πάρτη της. Πάντα, πάντα τόσο καλομαθημένο παιδί ήταν.
Πατέρα, κράτησε την.
Εσύ αυτή κι εγω την Ε που σπάραξε.
Κι ο γαμπρός του την κόρη του.
Τον φερνουν στο σπίτι, νεκρό.
Η θεία μου αρχίζει ένα γοερό κλάμα (βγήκε από τον κόσμο της;) Αν ήταν κάτι να φοβάμαι, είναι που θα λολαθει ολότελα, κι έτσι πως ηταν από μικρή άντε να τη μαζεύεις.
Η κόρη της (που κλαίει στα μέσα δωμάτια) κι ο γιός της (σοκαρισμένος; κοιτά το νεκρό) πάντα είχανε κόμμα με τον πατέρα τους. Εκείνης που να της την βγεις.Τον εφαγέ και τον εαυτό της και τους γύρω της. Το μισό σόι τη φωνάζει τρελή. Εγώ απλά τη λέω κακομαθημένη.
Η κόρη της τον αγαπούσε τον πατέρα της. Τον λάτρευε.
Πέθανε, ενώ είχαν προγραμματίσει το γάμο της.
Κρίμα, με σχεδόν ραμμένο το νυφικό να σου τη βγαίνει η ζωή με πλερέζα.
Μαράζωσε.
Ο ξαδερφός μου (ένας άκυρος) με την Ε. πήγανε λέει τη μέρα της κηδείας στη γιαγιά. Δεν τους γνώρισε, είπε. Πήγα και γω. Με φώναξε με το μικρό μου όνομα από την πόρτα. Δεν είπε πολλά για το θάνατο, αλλά και τι να πει, γραμμένονε τον έχει πιά (μεγάλο θέμα η γιαγιά 5000 ποστς βγάζεις). Είπε κουράγιο στην κόρη του. Κάποιοι την ακουσαν να λέει πάνω από την κάσα "καλό ταξίδι". Δάκρυ δεν έριξε. Η γιαγιά δε κλαίει για να κρατήσει το θάνατο μακριά από το φόβο.
Η γιαγία, πόση αδυναμία την έχω.
Κοιμησέ με γιαγιά στα γόνατά σου.
Κοιμησέ με.
Μικρή μου έλεγες 1000 ιστοριές. Τώρα, πέντε φορές την ίδια σε μιάν ώρα καιρό. Και συ γιαγιά σαν τον παππού στο χωριό. Γαμώτο, σας λατρεύω......
Μέσα Σεπτέβρη είχαν όλα αρχίσει να (δείχνουν τουλάχιστο) καλύτερα. Η ξαδερφή μου
(κόρη του νεκρού)ερχόταν μαζί μας στις "οικογενειακές συνεστιασεις". Με την Ε. την πειράζαμε ότι τώρα, που θα ανοίξει σπιτικό, τα παιδιά της θα τα μεγάλωνε η Ε.
Μέσα Σεπτέμβρη πήγε κι αυτή να κάνει ένα γυναικολογικό check-up. Έτσι, γιατί τη βάρεσε. Το αποτέλεσμα: αμφίβολο αν ποτέ θα κρατήσει βιολογικό παιδί της στην αγκαλιά. 28 χρονώ κοπέλα, την πήρε από κάτω.
Η μάνα της χειρότερη από ποτέ. Ανεβαίνει στη γιαγιά και την κάνει να ντρέπεται που ζει, ενώ ο αντρας της πέθανε. Και η γιαγία ντρεπεται. Καμιά φορά όπως κατεβαίνω ακούει τα βηματά μου στη σκάλα και βγαίνει να μου πει (απ'εξω απ'εξω) ότι θα πεθάνει μόνη.Φοβάται.
Και ντρεπεται ακόμα πιο πολύ.
Τέλη Σεπτεμβη:
Είμαι με γρίπη στο σπίτι.......
Ακούω φωνές.
Δε δίνω σημασία, έχω πονοκέφαλο, είμαι μισοκοιμησμένη οι δικοί μου πρεπει να ναι που φεύγουν για το σχολείο.
Σε λίγο μπαίνει η μάνα μου. Φώναξαν λέει γιατρό ο πατερας μου λεει κάτι για ίλιγκο λέει. Ωχ.
Αίματα λεει, τριγλικερίδια λεει χοληστερίνες μου λεει. Ωχ - ωχ.
Σήμερα ήρθε η αδερφή μου από το σπίτι.
Εκραξε (ως άλλη μάνα μου τον μπαμπά).
"Μην πίνεις, μην καπνίζεις, μην τρως.
Εγώ που δεν κοιμήθηκα απ'την ανησυχία.
Θα πεθάνεις.
Και θα μας στενοχωρίσεις.
Αμα το έχεις σκοπό να αυτοκτονίσεις να πας να ζήσεις μονος σου.
και,,,,, και.... και...."
Και μετά ήρθε και η σειρά μου
"να του λες να μην πίνει.
να του λες να μην καπνίζει.
να τον μαλώνεις.
να τον κράζεις".
Της το είπα, δεν αντεξα
"Τόση ώρα εκραζες τον μπαμπα λες και είναι 5 χρονό ο 60χρονος και θα του πεις μη και θα σάκουσει. Δεν είπα τπτ να μην βριστούμε μπροστά του αλλά δεν συμφωνώ και δεν πρόκειται να κάνω αυτό που λες"
και απάντησε:
"Θα πεθάνει και θα το έχεις κρίμα που δεν του είπες"
"Ει, ειναι 60 χρονό, θα του τη βγω εγώ ρε συ;;; Πας καλά;;;;"
"να του λες να μην πίνει.
να του λες να μην καπνίζει.
να τον μαλώνεις.
να τον κράζεις."
θυμωσα.
"αμαν ρε βιολογία, κανεις όπως όταν σου λέω να χάσεις 2-3 κιλάκια!!!!!αγαπήστε λιγάκι τους εαυτους σας εδω μεσα"
ναι, έτσι κάνω και χειρότερα.
Aγαπητές 30χρονές,
που καπνίζετε.
Πινετε.
Το παίζετε νέα γυναίκα ανεξάρτητη στα '00s, στο everwood τη μικρή μας πόλη.
Διατυμπανίζετε την αγάπη για τη ζωή και νομίζετε ότι ωφείλετε να φτιαξετε τους άλλους,
παρακαλείστε να σταματίσετε να νομίζετε ότι πιάσατε τη ζωή από τα αρχίδια.
Στην τελική να σταματίσετε να πρίζεται τα δικά μας.
Ευχαριστώωωωω!
Όσο για τον μπαμπα, αυριο με το ζόρι στο γιατρό............! Ωψομέν!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
