ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΓΕΙΩΣΩ

ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΜΟΥ ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΩΝ ΓΟΝΕΙΩΝ ΜΟΥ

ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ.

ΤΟ 93 ΜΕ ΤΡΑΒΑ ΠΙΣΩ

ΜΕ ΑΚΥΡΩΝΕΙ....>!!!!


ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΟΥΡΙΑΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΔΥΟ ΚΟΠΛΙΜΕΝΤΑ.

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΤΙ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΑ ΑΡΚΕΤΑ ΜΟΡΙΑ.

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΤΙ ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΛΟΓΟ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΩ.

ΓΙΑΤΙ Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΥΚΛΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ( ΑΡΧΗ ΜΕΣΗ ΤΕΛΟΣ ΑΡΧΗ _ ΖΩΗ ΘΑΝΑΤΟΣ ΖΩΗ) ΑΛΛΑ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΟ ΤΜΗΜΑ

ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΖΗΣΑ, ΤΟ ΠΛΕΞΑ ΚΟΜΠΟΥΣ.

ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΟΜΠΟ, ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.

ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΕ ΚΡΑΤΑΝΕ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΜΟΥ "ΡΕΚΟΡ"

ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΗΔΗ ΤΑ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΑ ΦΤΥΝΟΥΝ!


ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΣΤΑΣΙΜΗ.....

93%.................

Μπράβο μου;;;;

Yeah, whateva....!

Ονειρα, χάρτινα όνειρα

(AKYΡΟ το τραγουδι)



Να τα πω (έστω, γράψω) γιατί θα σκάσω.

Η μάνα μου έχει μια αδερφή (ναι, τη γνωστή γιατρό στην οποία αναφέρονται τα τελευταία 3576 ποστ). Όπως ξανάγραψα λοίπον, αγαπητό, ανύπαρκτο κοινό μου, η αδερφή τελείωσε ιατρική τότε που στην Αθήνα κυκλοφορούσαν δεινόσαυροι, όντας κατά γενική ομολογία αυτό που λέμε "μυαλό". Ύστερα, παντρεύτικε έναν (επίσης ιατρό) εξ Ιταλίας τελειωμένο σε όχι και τόσο λαμπρά χρόνια των ιταλικών πανεπιστημίων και έκανε 4 παιδιά (οκ, σκασίλα μας).
Εμάς μας εδιαφέρουνε τα δύο πρώτα (κορίτσια και τα δύο, άσχετο, το ξέρω, προχωράω)

Let's name them Ε και Λ να καταλαβαινόμαστε.

Σύντομα βιογραφικά:

(ξεκινώ από τη μικρότερη)

Η Λ. ήταν πάντα η ξαδέρφη που τουλάχιστον σε αυτή τη μερια του σογιού μου μου ασκούσε και την περισσότερη μαγέια. Λιγάκι εγωιστρια, αιρετική, λιγάκι καλό παιδι, λίγο απόμακρη, ποτέ δν γνωριστήκαμε καλά, αφού με περνά αρκετά χρόνια. Έδωσε και κόπηκε το 200* (σιγά μη θυμάμαι ακριβώς), "από τα μαθηματικά" -δεν μας ανακοίνωσε (έλεος, και σωστά έκανε εννοείται)τα μόρια που έβγαλε, και αφου έφαγε κανά χρόνο να ψάχνει πανεπιστήμια ανά την ευρώπη, βρέθηκε στο πανεπιστημιο της Σλοβακιας να κάνει το (ιατρικό of course) ονειρό της πραγματικότιτα. Οκ, μπράβο της της κοπέλας, από μικρή αυτό ήθελε και μπλα, μπλα, μπλα.

Η Ε. ήταν (και είναι) ο κατάλληλος άνθρωπος για να περιγράψεις τη φράση "δουλέψτε για με". Στα 13 ήδη το χε σκάσει απο το σπίτι και την ψαχνανε ένα ολοκληρο βράδυ.
Στα 18 και με τα χιλια ζώρια έδωσε πανελλαδικές. Το αποτελεσμα; 7000 μόρια και καποια ξενογλωσση φιλολογία. Ως εδω εύγε της. Ελα όμως που μετά από 4 χρόνια φοιτητικης ανεμελιάς αποφασίζει να τα βροντίξει (καλά, μάλλον τα είχε από καιρό βροντήγμενα) και να φορτωθεί στην Λ. στη Σλοβακία η οποία ανέλαβε και χρέη "νταντέματος" της μεγάλης της αδελφής. Πρόσφατα έμαθα κι όλας οτι η Ε. έχασε το ετος (θα έλεγα ότι μου έκανε εντύπωση, αλλα η μαμά λέει "όποιος λέει ψέμματα, πέφτει μες τα αίματα -μήπως να το ξανασκεφτομουν να το πω; :P)

The thing is,

οτι η Λ. ήρθε προχτές να πιει καφέ με τη μάνα μου. Και όσο μιλουσαν η κουζίνα μας γινόταν νοσοκομείο μιας χώρας με περιεργη γλώσσα, που κάνει ΠΟΛΥ κρύο και που και που και που. Η Λ. μιλούσε για τα πτώματα που είδε, για τις διαγνώσεις πο καταφερε να κανει, για τη φόρμα που φοράν οι καθηγητές της και θυμίζει χασάπη, για τον πόνο, τα ράμματα, τη μυρωδιά ή μαλλον τη δυσωδία που αναδείουν κάποιες ασθένειες. Η Λ. μιλούσε, γελούσε και έλαμπε. Κι εγώ σκεφτόμουνα συνειρμικά ότι δε διαβάζω όσο θα έπρεπε.

------------------------*----------------------

Μέρος αριστουργηματικών σκέψεων της Βιο 2
_----------------------_*_------------------------_

Χτες βγήκα με ενα παιδι που μου εξηγούσε ότι είναι ανάμεσα σε ιατρική και αστροφυσική γιατι λεει παντα ηθελε η δουλεια του να του προσδίδει κύρος.

Η Ε. (άλλη Ε αυτή) συνεχίζει να με κανει να νοιώθω τύψεις καθε φορα που την αντικρύζω.

Γαμώτο, γιατί δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και να λύσω μία ασκηση ΣΩΣΤΑ (ακα χωρις αριθμητικα και ΜΑΛΑΚΙΕΣ;)

Αμα ξυπνησω νωρις αυριο, θα ξυπνήσω η θα ξανακοιμηθω;

Η ημικρανία μου με έκανε να δεσω ενα κασκολ στο κεφάλι σαν τουρμπανι και τωρα ειμαι σαν αραβας (βοηθα παντως)

Θελω. Η μηπως δεν θέλω. Τελικά μπορεί και να θέλω. Ναι, αλλα αμα θελω μπορώ; Σιγά μην μπορώ. Αντε καλέ που μπορώ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΚΙ ΑΛΛΟ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΗΔΗ ΚΙ ΑΛΛΟ???????????? Ας φαω ένα λουκουμα...

Στους πόσους λουκουμάδες καιγομαι;;;

Να ζει κανεις;

Γιατι ζουμε;

Απο που ηρθαμε;

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ;;;;;;;

ΔΕΕΕΕ ΘΕΕΕΛΩΩΩΩ ΝΑΑΑ ΠΕΕΕΘΑΑΑΑΝΩΩΩΩΩΩ

ΜΗ μου Το ΟνειρΟ ΠηΔατε

ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ

Μαλάκα, μετά απ'ό βράδυ αυπνίας/ κακού ύπνου/ ο ήλιος ειναι ΛΑΜΠΕΡΟΣ. ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑΑΑΑΑ ΛΑΑΑΜΠΕΕΕΡΟΟΟΣ!!!!

ΑΓΑΠΩ ΣΟΚΟΛΑΤΑ, ΑΓΑΠΩ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ

ΣΚΑΤΑ. ΠΑΛΙ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ

Μαλάκα, θα κοπώ από ΜΑΛΑΚΙΕΣ

ΔΕ θελω να ζησω τη γαμημενη στιγμη που καθεσαι και διαβαζεις για το επομενο μαθημα των πανελλαδικών και τρως μια φλασιά εκεί, στο άκυρο. "ρίζα 2!!!!! ρίζα 2 ήταν τελικα!!!!!!!" ή "Γαμώτο, ξέχασα τους περιορισμούς"!!!!!!!!!!!!!! και καταλαβαινεις οτι αυτομάτως πεφτεις στο 16....!

Θα κανω ΚΑΙ ιδιαιτερο στην εκθεση. Εχω αρχισει να πιστεύω ότι έχω σοβαρα προβλήματα πια.

ΜΟυ αρεσει η βιολογια.

Τι σημαίνει μου αρέσει;

Μηπως απλά βαριόμουνα τα αρχαία (γιατί ήμουν τεμπελα -όπως λεει η αδερφή μου-) και απλά εδραιώθηκε έτσι στη σκέψη μου να μου αρέσει -και καλά- το αντίθετο;;;;

Μπά. Ο Δαρβίνος ειναι μορφή. Τελεία και παύλα.

Επρεπε να ειχα διαβασει καλυτερα για αυριο.

ΜΑΛΑΚΑ, ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΝΩ ΤΟΣΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ/ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ. ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ, ΠΕΙΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ (να κόψω τις μεθόδους πειθούς και να αρχίσω τα μιτοχόνδρια γιατί κοντεύω να φλιπάρω).

Σας το πα; Ορκίζεται η αδερφη μου στο μεταπτυχιακό.

Γιατί οταν εχω να κανω 4312394529341293- πράγματα σε 0,9sec τα κάνω (άσχετο το πώς) και όταν έχω 0,9 πράγματα σε 4312394529341293 ώρες χαζοπαζαρεύομαι;;;;


ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΠΟΚΤΙΣΩ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΟΝΕΙΡΟ ΠΑΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ

Μαλάκα, δεν προσπαθω αρκετά.

ΘΕΛΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ.

Που σημαίνει ότι ρισκάρεις περισσότερα.

Αξίζει;;;;;;;

ΓΜΤ, παλι αργα θα κοιμηθώ;!!!!!!!!!

ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΛΟΥΚΟΥΜΑ ΜΟΥ ΤΩΡΑΑΑΑΑΑααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

update 3 μηνών

Ελειψα το ξέρω.

Αλλά ξαναήρθα και σβήστηκε η απουσία μου.

Σκληρό το καλοκαίρι που πέρασε.

Δε γίνεται να διδαχτθείς το θάνατο, όχι μες το καλοκαίρι.

Τέλη Ιουνίου:
Εκεί που είναι όλα καλά, κεραυνός.

Και άντε να παραμερίσεις τη λάμψη του και να δεις καθαρά ξανά....!

Το καλοκαίρι έφυγε ένα κοριτσάκι μιά στάλα άνθρωπος.

Άδικα, λόγω "τεχνικών σφαλμάτων του αυτοκινήτου".

Ηλίθια η επαρχία, καταδίκασε την οδική συμπεριφορά της μάνας (λες και υπάρχει μάνα που θα το επιδίωκε να σκοτώσει το ίδιο της το παιδάκι, θέτοντας τη ζωή της και τη ζωή ακόμα 2 από τα παιδιά της σε κίνδυνο...) έσμπρωξε τη μάνα στα ψυχοφάρμακα να θρινεί μια αγκαλιά που έσβησε.

Η οικογένεια είχε αντικειμενικά προβλήματα από παλαιότερα. Τώρα λύγισε, πάει.

Η μεγάλη κόρη να πλένει τα ρούχα της μικρής που πέθανε, για να μην τύχει και πέσουν στα χέρια της μάνας, του πατέρα, της γιαγιάς και πνιγούν από το κλάμα.
Λες και δεν είχε δικό της πόνο να κλάψει. Είχε κι μας από πάνω της, τεθλιμμένους φίλους.

Και η γιαγιά να κατηγορεί το παιδί της ότι σκότωσε το σπλάχνο του και να πηγαινοέρχεται σα σε χορό αρχαίας τραγωδίας και να μοιρολογεί και να προκαλεί τύψεις για κάτι που έγινε όταν οι μοίρες πήγαν για καφέ και μπλέξανε τα νήματα.

Και μια θεία να βογκάει πάνω από το μνήμα, και η βροχή να μη σταματά, και να φωνάζει να φωνάζει "βγες" λες και την άκουγε ο Θεός και οι Ώρες, που είχαν πιάσει κουβέντα με τις μοίρες και ξεχάστηκαν.

κι ύστερα, πέρασαν οι στιγμές, πώς φτασαμε δεν ξέρω, τέλη Ιουλίου...

εγώ με τη μαμά στο εξοχικό....

Να μας ρωτάει ο παππούς πενηντα φορές το ίδιο. -τά χουμε ξανα πει, επιδυνώνεται-

Οι αδερφές μου στη θάλασσα....

Κι ένα παγερό τηλέφωνο από το μπαμπά....

"Δώσε μου τη μάνα σου"

Πάγωσα, κρύωσα, έμεινα.

"Μαμάαααααααααααααααααααα

Μαμάαααααααααααααααααααααααααααα

κάτι έγινε.... Σε θέλει ο μπαμπάς στο τηλέφωνο"

"Πέθανε ο θείος σου"

"Πέθανε"
"Πε-θα-νε"..................

Στο ταξίδι της επιστροφής από το εξοχικό να χω να παρηγορώ τη μάνα μου που ένοιωθε ότι αύριο θα γίνει το ίδιο και στον πατέρα μου. Και να της λέω μην πάρεις ταξί, τπτ δεν κερδίζουμε. Δεν ήθελα να την δουνε σε φάση σοκ κάτω. Μόλις φτάσαμε οι θείες (ντυμμενες μαύρες γεροντοκόρες του Λορκα "μας την είπανε" κι όλας που αργήσαμε. (Ας όψεται...)

Πώς είναι να πεθαίνεις ήσυχα στα 70 σου?

Έχοντας ζήσει τη ζωούλα σου όσο μπορεί κανεις να το πει αυτο

σε βρίσκει ο ανιψιός σου στη καρέκλα

με το σταυρόλεξο στο χέρι -ούτε να κουνηθείς δεν πρόλαβες.

Γαμάτα είναι.

Δε σε ξεσκάτησε κανείς.

Δεν κρεμόταν μπουκαλάκια και σωλήνες από πάνω σου.

Έφυγες και καλά "με αξιοπρέπεια"

Τουλάχιστον έφυγες όρθιος, μάγκας.

Οι συγγενείς σου βέβαια τον μπούλο.

Στην κηδεία σου κρατούσα στην αγκαλιά μου την Ε. την ανηψιά σου. Σ'αγαπούσε μου λέει. 10 χρόνια στο ίδιο σπίτι μέσα λέει. Πονάει μου λέει... Κλαίει, κλαίει, κλαίει. Δεν μπορώ να κλάψω. Το προσπαθώ, αλλά τίποτα. (Θείε, δεν μου δειξες ποτέ τι σκέφτεσαι, πώς να σε νοιώσω δικό μου;) Κοιτάζω τον πατέρα μου δίπλα στη χήρα (την αδερφή του) που με ύφος Xanax διατηρεί μια παγωμένη ψυχραιμία.
Μα την αλήθεια, θα μπορούσα να ορκιστώ (αν δε φοβόμουν μν καώ σε μιά κόλαση που αρνούμαι να πιστέψω) πως το γουστάρει, μετά το τρίτο πρόζακ το νοιώθει γιορτή. Όλοι μαζεμένοι εδώ, για πάρτη της. Πάντα, πάντα τόσο καλομαθημένο παιδί ήταν.
Πατέρα, κράτησε την.
Εσύ αυτή κι εγω την Ε που σπάραξε.
Κι ο γαμπρός του την κόρη του.
Τον φερνουν στο σπίτι, νεκρό.

Η θεία μου αρχίζει ένα γοερό κλάμα (βγήκε από τον κόσμο της;) Αν ήταν κάτι να φοβάμαι, είναι που θα λολαθει ολότελα, κι έτσι πως ηταν από μικρή άντε να τη μαζεύεις.
Η κόρη της (που κλαίει στα μέσα δωμάτια) κι ο γιός της (σοκαρισμένος; κοιτά το νεκρό) πάντα είχανε κόμμα με τον πατέρα τους. Εκείνης που να της την βγεις.Τον εφαγέ και τον εαυτό της και τους γύρω της. Το μισό σόι τη φωνάζει τρελή. Εγώ απλά τη λέω κακομαθημένη.
Η κόρη της τον αγαπούσε τον πατέρα της. Τον λάτρευε.

Πέθανε, ενώ είχαν προγραμματίσει το γάμο της.

Κρίμα, με σχεδόν ραμμένο το νυφικό να σου τη βγαίνει η ζωή με πλερέζα.

Μαράζωσε.

Ο ξαδερφός μου (ένας άκυρος) με την Ε. πήγανε λέει τη μέρα της κηδείας στη γιαγιά. Δεν τους γνώρισε, είπε. Πήγα και γω. Με φώναξε με το μικρό μου όνομα από την πόρτα. Δεν είπε πολλά για το θάνατο, αλλά και τι να πει, γραμμένονε τον έχει πιά (μεγάλο θέμα η γιαγιά 5000 ποστς βγάζεις). Είπε κουράγιο στην κόρη του. Κάποιοι την ακουσαν να λέει πάνω από την κάσα "καλό ταξίδι". Δάκρυ δεν έριξε. Η γιαγιά δε κλαίει για να κρατήσει το θάνατο μακριά από το φόβο.

Η γιαγία, πόση αδυναμία την έχω.

Κοιμησέ με γιαγιά στα γόνατά σου.

Κοιμησέ με.

Μικρή μου έλεγες 1000 ιστοριές. Τώρα, πέντε φορές την ίδια σε μιάν ώρα καιρό. Και συ γιαγιά σαν τον παππού στο χωριό. Γαμώτο, σας λατρεύω......


Μέσα Σεπτέβρη είχαν όλα αρχίσει να (δείχνουν τουλάχιστο) καλύτερα. Η ξαδερφή μου
(κόρη του νεκρού)ερχόταν μαζί μας στις "οικογενειακές συνεστιασεις". Με την Ε. την πειράζαμε ότι τώρα, που θα ανοίξει σπιτικό, τα παιδιά της θα τα μεγάλωνε η Ε.

Μέσα Σεπτέμβρη πήγε κι αυτή να κάνει ένα γυναικολογικό check-up. Έτσι, γιατί τη βάρεσε. Το αποτέλεσμα: αμφίβολο αν ποτέ θα κρατήσει βιολογικό παιδί της στην αγκαλιά. 28 χρονώ κοπέλα, την πήρε από κάτω.

Η μάνα της χειρότερη από ποτέ. Ανεβαίνει στη γιαγιά και την κάνει να ντρέπεται που ζει, ενώ ο αντρας της πέθανε. Και η γιαγία ντρεπεται. Καμιά φορά όπως κατεβαίνω ακούει τα βηματά μου στη σκάλα και βγαίνει να μου πει (απ'εξω απ'εξω) ότι θα πεθάνει μόνη.Φοβάται.
Και ντρεπεται ακόμα πιο πολύ.

Τέλη Σεπτεμβη:
Είμαι με γρίπη στο σπίτι.......
Ακούω φωνές.
Δε δίνω σημασία, έχω πονοκέφαλο, είμαι μισοκοιμησμένη οι δικοί μου πρεπει να ναι που φεύγουν για το σχολείο.

Σε λίγο μπαίνει η μάνα μου. Φώναξαν λέει γιατρό ο πατερας μου λεει κάτι για ίλιγκο λέει. Ωχ.

Αίματα λεει, τριγλικερίδια λεει χοληστερίνες μου λεει. Ωχ - ωχ.

Σήμερα ήρθε η αδερφή μου από το σπίτι.

Εκραξε (ως άλλη μάνα μου τον μπαμπά).

"Μην πίνεις, μην καπνίζεις, μην τρως.

Εγώ που δεν κοιμήθηκα απ'την ανησυχία.

Θα πεθάνεις.

Και θα μας στενοχωρίσεις.

Αμα το έχεις σκοπό να αυτοκτονίσεις να πας να ζήσεις μονος σου.

και,,,,, και.... και...."

Και μετά ήρθε και η σειρά μου

"να του λες να μην πίνει.
να του λες να μην καπνίζει.
να τον μαλώνεις.
να τον κράζεις".

Της το είπα, δεν αντεξα
"Τόση ώρα εκραζες τον μπαμπα λες και είναι 5 χρονό ο 60χρονος και θα του πεις μη και θα σάκουσει. Δεν είπα τπτ να μην βριστούμε μπροστά του αλλά δεν συμφωνώ και δεν πρόκειται να κάνω αυτό που λες"

και απάντησε:

"Θα πεθάνει και θα το έχεις κρίμα που δεν του είπες"

"Ει, ειναι 60 χρονό, θα του τη βγω εγώ ρε συ;;; Πας καλά;;;;"

"να του λες να μην πίνει.
να του λες να μην καπνίζει.
να τον μαλώνεις.
να τον κράζεις."

θυμωσα.

"αμαν ρε βιολογία, κανεις όπως όταν σου λέω να χάσεις 2-3 κιλάκια!!!!!αγαπήστε λιγάκι τους εαυτους σας εδω μεσα"

ναι, έτσι κάνω και χειρότερα.

Aγαπητές 30χρονές,
που καπνίζετε.
Πινετε.
Το παίζετε νέα γυναίκα ανεξάρτητη στα '00s, στο everwood τη μικρή μας πόλη.
Διατυμπανίζετε την αγάπη για τη ζωή και νομίζετε ότι ωφείλετε να φτιαξετε τους άλλους,
παρακαλείστε να σταματίσετε να νομίζετε ότι πιάσατε τη ζωή από τα αρχίδια.

Στην τελική να σταματίσετε να πρίζεται τα δικά μας.

Ευχαριστώωωωω!

Όσο για τον μπαμπα, αυριο με το ζόρι στο γιατρό............! Ωψομέν!

Σκληρό και κρίμα και Άδικο

Άδικο να πεθαίνεις στα 13...
Οι κυρίες στην κηδεία σου μοιάζαν ειρωνικές με τα λουλούδια στα χέρια...
Το νηφικό σου μου θύμησε Αντιγόνη...
Δεν έπρεπε να σου στείλω το νεκρικό σου στεφάνι, αλλά βιβλία για το σχολείο σου...
Στα 13 δεν πεθαίνουν οι άνθρωποι...
Όχι εσύ...
Όχι έτσι..
Όχι γιατί ο θάνατος σε ζήλεψε...
Όχι...
Και δεν πιστεύω ούτε στη μοίρα....
Κοίτα κακό...
Ούτε παρηγοριά στο ψέμα...
Όχι.
Η βροχή.
Το κλάμα μας.
Τεθλημένοι φίλοι και συγγενείς...
Εμείς!
Δε σου άξιζε........
Όχι έτσι...
Στα 13 δεν πεθαίνουν οι άθρωποι...
Και τώρα να δω ποιός θα μετρήσει τα στάδια της θλίψης στους δικούς σου....
ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟ ΚΑΙ ΚΡΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟ..............!
ΑΠΡΟΟΠΤΟ ΚΑΚΟ!
ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ.
ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΓΙΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΕΣ.

Δύο άνθρωποι, μία ιστορία.

Προχτές ανακάτεβα τις φωτογραφίες της οικογένειας για τριακοστή φορά, προσπαθόντας να βρω εκείνες που θα ενταχτούν στο power point με θέμα την επιτυχία της Μεγάλης Αδερφής μου στο μεταπτυχιακό. Ψάχνοντας βρήκα στιγμές από τουλάχιστον 40 χρόνια οικογενειακής ζωής. Η μάνα μου στο δημοτικό, ο πατέρας μου στην ορκωμοσία του, γάμοι, βαφτήσια. Μιά πεθαμένη προγιαγιά που δεν μου είπε παραμύθια ποτέ, αφού πέθανε πριν να γεννηθώ, η νονά μου να χορεύει στη βάφτηση, η θεία μου με λουκ που με κάνει να ανησυχώ για την επίδραση των 80’s στην παγκόσμια αισθητική. Μέσα σε όλα αυτά, η απόλυτη φωτογραφία, αυτή που κοιτάζω και τώρα και που θα κοιτάζω για αρκετό καιρό ακόμη κυριολεκτικά ή νοητά και πάντα θα θαυμάζω και θα αγαπώ: Η θεία μου, η γιατρός, μόνο που τότε δεν είχε παιδιά, ούτε σκυλιά, ούτε είχε και τον αμίλητο θείο μου τότε. Τότε...! Τότε εκείνη ήτανε το πολύ είκοσι, φοιτητριούλα της ιατρικής από την επαρχία, και η μάνα μου το πολύ εικοσικάτι, καθηγήτρια που μόλις ξέμπλεξε απ’ τις σπουδές. Είχε πάει να τη δει στην εστία, σαν έβγαλαν τη φωτογραφία, στο περβάζι της βεράντας. Η θεία μου κοιτά το φακό, μισοχαμογελαστή με ‘κείνο το βλέμμα που ξέρεις ότι κρύβει μιά υπόγεια σκέψη. Είχε άβαφτα μαλλιά και βλέμμα καθαρό και μιά φούστα ασορτί με το πουκάμισο. Πίσω της, η πανέμορφη Αθήνα, σου γνέφει, σε χαιρετά με τα πρώτα της ψηλά κτίρια που ξεφυτρώνουν στις φτωχικές γειτονιές. Στέκομαι στη φωτογραφία αυτή και όσο την κοιτώ τόσο πιο πολύ θέλω να βουτήξω μέσα της, να μπω και γω στο πλάνο της ανεξάρτητης γυναίκας που έσπασε τα δεσμά της εποχής και του αστικού κέντρου που στέγασε για αρκετά χρόνια τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του νεαρού κοριτσιού. Θα κρυβόμουν στα ρούχα της κι αυτή, κινούμενη μέσα στα χρόνια, θα με πήγαινε από αμφιθέατρο σε αμφιθέατρο και θα μου έδειχνε –άθελά της- κάθε απογοήτευση και χαρά, από αυτές των ανατομίων και των νεκροτομείων και των κληνικών. Θα μου μεταλαμπάδευε τεράστια σοφία για τη ζωή και τεράστιο πλούτο από αυτόν που λατρεύω: τον πλούτο των ιστοριών των άλλων, των ασθενών που μπαίνουν ετοιμοθάνατοι και βγαίνουν ζωντανοί ή εκείνων που μπαίνουν για ένα check-up και τελικά τους υποβαστάζουνε τέσσσερεις. Συνάμα θα είχα κι ένα πλούτο βαθύτερο: Θα γνώριζα το ανθρώπινο σώμα σα να ήταν η χούφτα μου. Θα έκανα βόλτες με το μυαλό στο ανθρώπινο γονιδίωμα σα να επρόκειται για τον κήπο μου. Θα ήξερα τα μυστικά της επιστήμης, αυτά που έψαχνε ο Da Vinci στις νεκροψίες του και ο Δαρβίνος στα παγώνια. Μα δυστυχώς, η φωτογραφία στέκει ακόμα εδώ, απόλυτος κριτής και καθοδηγός σε ένα δρόμο ανοίγεται και με καλεί, χωρίς ωστόσο να είναι ευκολοδιάβατος. Αξίζει;





Δε χρειαζόταν να την ξέρεις καλά για να το καταλάβεις. Η Ε. «το έχει». Μαζί από το τέλος του δημοτικού, μας χώρισαν μόνο οι λυκειακές τάξεις. Έξυπνη, όμορφη κοπέλα, αδύνατη και αθλητική, σχετικά ψηλή. Με πέτυχε ένα βράδυ στο «Rock ‘em” στην κατεξοχή μαθητική καφετέρια. Ήρθε και μου μίλησε μόνη της κρατώντας ένα ποτήρι χυμό στο χέρι. Η ίδια δεν έπινε ποτέ, παρόλου που το αλκόολ στην Ελλάδα είναι σήμερα μαθητική συνήθεια. Σταθερός χαρακτήρας. Επίμονη όσο θα μπορούσε να είναι άνθρωπος. Ανταγωνιστική. Ο ορισμός της «κορυφής» του τμήματος. Εκθέσεις (ακόμα και τώρα) για τις οποίες το 98/100 είναι βαθμός χαμηλός. Δεν τα λέω με κακία, προς Θεού, ούτε με ζήλια (so not me) φυσικά. Με θαυμασμό ίσως. Θαυμασμό όχι μόνο για τις μαθητικές επιδόσεις (αν εξαιρέσω κάποιους, αρκετοί από τους βαθμούς μας –το πιστεύω ιδιαίτερα για μένα- είναι τελείως μα τελείως επίπλαστοι), αλλά και για την απίστευτη θέληση και προσήλωση που τη διακρίνει. Μπορώ να θυμηθώ τουλάχιστον δέκα περιπτώσεις που η Ε. να σηκώνει χέρι στην πιό κουλή – εκτός ύλης ερώτηση. Θαυμάζω ιδιαίτερα την ικανότητά της να μην κάνει λάθη σε καμία μα καμία περίπτωση: όταν όλο το τμήμα γράφει 12 η Ε. γράφει 20. Όχι 19,9. 20. Με τόνο κατά προτίμηση. Όσο όμως και να τη θαυμάζω (είπαμε, η ζήλια δε με χαρακτήρισε ποτέ) σήμερα έκανε λάθος. Είχε έρθει με το χυμό στο χέρι να μου μιλήσει στην μπάρα που καθόμουνα «με τους γνωστούς – άγνωστους» όπως λέει η μαμά μου για τους φίλους μου. Βαριόμουν και πιάσαμε μιά χαλαρή κουβέντα. Κι όμως έκανε λάθος. Αγαπητή Ε. στα λέω από το blog γιατί εγώ έχω πρόβλημα στο λόγο. Στο σχολείο ήμουν και είμαι το κορίτσι αντίδραση. Αυτό που λέμε η «δύσκολη περίπτωση». Με τις φιλόλογους έχουμε βριστεί 1.300.000 φορές. Έχω να ανοίξω βιβλίο αρχαίων από την 1η γυμνασίου. Καταφέρνω να διατηρώ τους Χ βαθμούς μου με μέτρια (αν όχι υπό του μετρίου) προσπάθεια. Δε λέω ότι δεν είναι ψηλοί οι βαθμοί αυτοί, αλλά μην παρασύρεσαι. Διαβάζεις 7 και 9 ώρες τη μέρα από το δημοτικό. Κοιμάσαι λιγότερο από 6 ώρες τη μέρα για να πετύχεις τους στόχους σου. Εγώ, από την άλλη, «διαβάζω» το Σάββατο το βράδυ, μετά το ντεμακιγιάζ, και μόνο αυτά που γουστάρω και θέλω. Βγαίνω πολλαπλάσιο αριθμό φορών εβδομαδαίως και ναι, έχω κάνει και (αρκετές) κοπάνες που εσύ δεν πρόκειται να κάνεις από τα αρχαία. Είμαι το παιδί που οι καθηγητές θα περιέγραφαν αφθάδες, αναιδές και μετρίων ικανοτήτων. Εσύ είσαι το absolute, ρε χαζό. Και δε στο λέω αφθερέτως. Αν διάβαζες αυτό το post ποτέ θα έβρισκες ένα σωρό ορθογραφικά, γραμματικά, συντακτικά λάθη. Στις εξετάσεις θα τα πάς πολλαπλασίως καλύτερα και στο υπογράφω και αυτή τη φορά αυτό. Γιαυτό σου λέω. Μην κολλάς. Το έχεις. Αν κάτι πάει στραβά και το λινκ (biologisttobe) αυτού του blog δεν επαληθευτεί γιατί κάτι πήγε στραβά, γιατί δε με ξεπέρασα ή ό,τι άλλο, και δεν ξαναδώσω και κάνω το τραγικό σφάλμα να νομίζω ότι είμαι αρκετά δυνατή και ικανή να πάω νοσηλευτική (αν στη χειρότερη –βαθμολογικά- περίπτωση πιάνω το ΤΕΙ) ίσως να δουλέψουμε (ποιός ξέρει;) κάποτε μαζί. Ε. είσαι αστέρι και ξεκόλλα. Είσαι από τα άτομα που αν καταλήξω καθηγήτρια θα πέθαινα για να έχω στην τάξη μου. Στον τοίχο μου Ε. κολλάω τα λάθη μου. Κυριολεκτικά, όταν κάνω κάτι τραγικό (όπως φέτος στη φυσική –και ακόμα με «μισώ» γι αυτό) το εκτυπώνω και το κολλώ πάνω από τον εκτυπωτή. Στον τοίχο μέσα μου υπάρχει σίγουρα και μιά φώτο σου ρε Ε. Όχι για πρόκληση ανταγωνιστικών συναισθημάτων όταν την κοιτώ αλλά για να λέω πως ίσως κάποιοι φτάσουν στο δικό μου ουρανό. Και να χαίρομαι με αυτό. Να ονειρεύεσαι, Ε. Και μην κολλάς ΠΟΥΘΕΝΑ. Φιλιά.

Ευρωεκλογές 2009

Για να πω την αλήθεια στενοχωρέθηκα. Το έχασα το πανηγύρι χτες,ήμουν στη Χ. και μιλούσαμε στο μπαλκόνι, ποιός να ανοίξει την τβ να δει το χαμό; Το πρότινα, αλλά με γράψανε, και τώρα ψάχνω τα αποτελέσματα στο νετ, αποτελέσματα που θα με εκπλήξουν (τι να λέμε, δηλ) που θα με σοκάρουν, που "όλοι περιμένουν εναγωνίως".
Τα κοιτάζω και μου φαίνονται γνώριμα. Σα να τα ήξερα πριν βγουν ένα πράγμα. Αν εξαιρέσω εκείνο το 49,κάτι που απείχε, όλα τα άλλα αναμενόμενα. Δε λέω βέβαια πως η αποχή δεν είναι πολιτική πράξη. Λέω ότι θα προτιμούσα το 49,κάτι σε άκυρα,ή δωσμένο σε 1000+1 διαφορετικά μικρά (αλλά πολύ μικρά) κόμματα. Έτσι, τι κάναμε δηλ; Τίποτα. Ο δικομματισμός ακμαίος, έστω και με λιγότερες ψήφους. Αρχίδια. Σας ευχαριστώ πολύ, κύριοι - κύριοι ενήλικες για το μέλλον που μου χαρίζετε.

Και μιάς και το είχα καιρό στο μυαλό μου λοιπόν, και αφού το "φιλολογικό" δε μου πολυβγαίνει σήμερα (έφυγε η μεγάλη αδελφή και ψιλοθλίφτηκα) ας εκφραστώ και γω πολιτικά. Αλλά για όλους έτσι; Επί παντώς επιστητού. (Όχι, παίζουμε :P ).

ΠαΣοΚ

Αναρρωτιέμαι ποιός θυμάται ακόμα τα αρχικά. Η ιδεολογία χάθηκε και το πτώμα του Παπανδρέου έχει σαπίσει από καιρό. 20 χρόνια διακυβέρνησης,ΟΧΙ αγαπητοί Πασόκοι, δε φέρνουν απαραίτητα και κάποια "μικροσκάνδαλα" μαζί. 20 χρόνια αυτοκρατορίας ίσως. Και είναι άδικο ρε γαμώτο, γιατί αν για το πασοκ η ιδεολογία δεν ηταν τζάμι για να βλέπουμε από μέσα του τα λάθη των άλλων, αλλά καθρέφτης που μας αντικατοπτρίζει μαζί με τις λαμογές μας, θα ήμουν πολύ κοντά στο να πιστέψω σε αυτό. Λυπάμαι, αγαπητοί, δεν είμαι έτοιμη να παραδώσω τη Χώρα μου σε ορκισμένους Αλή Πασάδες, κληρονομικούς άρχοντες, είτε αυτοί είναι Πράσινοι είτε Μπλε. Και μπορεί (που θα γίνει με μαθηματική ακρίβεια) να βγείτε και στις εθνικές, αλλά να βρείτε αλλού πουτάνες για να εκπληρώνετε τα γούστα σας. Γιατί εγώ, στη δική σας 4ετία θα ψηφίσω και στα δικά σας χρόνια θα σπουδάσω (αν όλα πάνε κατ' ευχήν) και στη δική σας σειρά θα αρχίσω να ζω. Και κανονίστε, κανονίστε να τολμίσετε να μου λέτε πως θα δουλεύω δίωρα και τρίωρα, πως θα έχω 400Ε βασικό μισθό με σύνταξη στα 80 και πως οι αδελφοί μου οι μετανάστες θα συνεχίσουν να ζουν σα ζώα και να γίνονται πεδίο πολιτικών συμφερόντων, ενώ ένα κόμμα σοσιαλιστικό θα έπρεπε να είναι αντίθετο σε όλα αυτά, κανονίστε να μου λέτε για ταμεία που εγκολεάζονται στις οπές του συστήματός σας, και κανονίστε να ακούω για παρανομίες και ψευτιές και ΜΑΛΑΚΙΕΣ. Κύριοι, τότε, να σας κάνω τίποτα δε θα μπορώ παρα να μεγαλώσω τα παιδιά μου ΑΚΡΙΒΩΣ σαν εμένα. Και θα είναι, πιστέψτε με, σεισμός 10 ρίχτερ στα σαπισμένα σας θεμέλια.

ΝΔ

Υπήρχε χειρότερη Ελλάδα και τη ζήσαμε. Εδώ ισχύουν όλα τα παραπάνω περί κληρονομικών βιαστών του ελληνικού κράτους, αν και ιδεολογικά σε αυτό το πεδίο δεν προσκειμαι ιδιαιτέρως φιλικά. Λυπάμαι, που αν κρίνω από χτες, περίπου το 32-33% σας θέτει επιβίτορές του. Λυπάμαι επίσης που θα σας ξαναδώσει δικαιώματα και μετά από την επικείμενη κυβέρνηση Πασόκ, αντί να σας μαυρίσει και τους δύο μέχρι τη δευτέρα παρουσία. Το άρθρο 16 με πείραξε, όχι γιατί διαφωνούσα σε ΟΛΑ, αλλά γιατί με κάλυψε τα πενιχρά δικαιώματα της παιδείας στο ΑΕΠ, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της. Το βατοπέδι με πλήγωσε, όχι για τα λεφτά που άλλαζαν χέρια σε χρόνο dt αλλά γιατί 1000000 κόσμος το έβλεπε και δεν ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑΝ διόλου. Η Simens με πλήγωσε, όχι γιατί ήταν και γαμώ τα σκάνδαλα από όλες τις απόψεις, αλλά γιατί οι ίδιοι άθλοι συνεχίζουν να με "εκπροσωπούν" γιατί προσπάθησαν να τα ρίξουν όλα στο ΠΑΣΟΚ αντί να παραδεκτούν όλοι έβαλαν δάχτυλο, χέρι, πόδι και κεφάλι μες το μέλι, και γιατί οι ίδιοι κληρονόμοι συνεχίζουν να είναι βασιλιάδες της δημοκρατίας στη Χώρα μου. Ρε, αη σιχτίρ.(Και μιάς και το θυμήθηκα -flashιά μιλάμε-. Ο θουκιδίδης έλεγε πως εν καιρώ πολέμου οι λέξεις χάνουν το νόημα τους. ΑΝ μπορέσετε να βρείτε νόημα στη φράση "ανάληψη πολιτικής ευθύνης" δια στόματος νεοδημοκράτη, just let me know).

ΚΚΕ

Δε θα μιλήσω καθόλου (όσο κι αν καταβάθος ψίνομαι) για τυχόν εφαρμοσιμότητα παρωχυμένων κομμουνιστικών προτύπων στην Ελλάδα/ Ευρώπη του 2009. Θα πω μόνο πως κατά την ταπεινη και αδιάβαστη, επιφανειακή μου αποψή, το μεγάλο και κύριο πρόβλημα της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι ότι είναι βαθύτατα διεσπασμένη. Παιδιά, αν με θέλετε μαζί σας, και μιλώ σαν την αυριανή νέα πολίτη, κερδίστε με. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μεγάλο avantage σε αυτό το κομμάτι. Είπε ο Alexis περιληπτικά, ότι κάθε ψήφος που δεν ενισχύει το δικομματισμό είναι σωστή ψήφος. Εύγε. Συμφωνώ και επαυξάνω. Αλέκα, κατά τη γνώμη μου, μαλακία μεγάλη που βγήκες και την έλεγες στα μικρά κόμματα τον οποίων την πολιτική απειλή έννιωθες. Τεράστιο λάθος. Αντί να χτυπήσεις τον Alexis καιτους Πράσινους έπρεπε να επικεντρωθείς στο στόχο 100%. Και ο στόχος (κατά τη γνώμη μου) δεν είναι να πάει όλη η πίτα σε σένα, αλλά να φύγει από τα μεγάλα λαμόγια. Γκε γκε; Αη να δούμε. Τέλος, πέρα από το ΤΕΡΑΣΤΙΟ πρόβλημα της διάσπασης, το οποίο σημαίνει λιγότερα "αριστερίζοντα" ψηφοδέλτια και ποιό δυνατα αριστερά κόμματα, υπάρχει και ένα πρακτικό πρόβλημα (κατά τη γνώμη μου λέμε!!!!): Το να βγούμε από την Ευρωπαική είναι μιά κουβέντα. Αλήθεια πόσο πιθανή τη θεωρείς; Στο δημοτικό δεν πρόσεχες στην ιστορία; Η Δηλιακή συμμαχία της Ευρώπης σήμερα, εύκολα γίνεται Αθηναική συμμαχία της Καπιταλιστικής ένωσης. Δεν είναι πιό εφικτό, να πεις απλά ότι σε περίπτωση εκλογής θα ενισχύσεις τον εργαζόμενο, και ότι θα ενημερώνεις ΠΛΗΡΩΣ (κάτι που καθόλου δε γίνεται σήμερα) το λαό για τις συμφωνίες και τις (λέμε τώρα) πιέσεις των Βρυξελλών; Ε;

ΛΑ.Ο.Σ

ΑΑΑΑ! Τώρα δε μπορώ θα μπλέξω ιδεολογίες. Αν βγει κόμμα που να παντρέυει Κράτος-εκκλησία και μάλιστα από το όνομά του ακόμα, να πάω ΤΩΡΑ να βγάλω εισητίριο για την Kuala Loubour!!!! Ύστερα, κόμμα το οποίο έχει μαζέψει ΤΗ σαβούρα από τηλέ-καμμένα ανθωπάκια (Σαρρή και εκείνος ο "σεξολόγος" των πρωινάδικων) θα παίξει με την οικονομία-υγεία-παιδεία μου; Με την (ανύπαρκτη) μεταναστευτική πολιτική μου;
Έβλεπα ένα βράδυ στο Hardαbella (παίζει να ήτανε και η πρώτη φορά που είδα την εκπομπή του) το Γεωργιάδη (τον Άδωνη, ντε)να μιλάει για τους μετανάστες. Τα έλεγε εκπληκτικά καλά και είχα αγχωθεί (τώρα θα την πετάξει τη μαλακία δε μπορεί). Σε κάποια φάση ανάφερε τη λέξη "απέλαση" αρκετά μανιακά, και ο (αγαπημένος) κος Βαλλιανάτος αντέδρασε και ζήτησε το λόγο. Κάθως μιλούσε λοιπόν, πετάγεται ο Άδωνης και λέει "εσύ με τους ομοφυλόφιλους, τι θές εδώ"; Ε, τελικά την είπε τη μαλακία του. Εγώ περιμένω από το κόμμα να είναι ενάντια στους εμπόρους που εισάγουν λαθρομετανάστες, όχι στους λαθρομετανάστες! Δε ξέρω για σας. Περιμένω ένα κόμμα που τους *4@#$#$#$@%!%()&Θ&)**Ο τους παρακαρατικούς και τους Χρυσαυγίτες, όχι που τους ανατρέφει μέσα σε σχολικές αυλές. Λυπάμαι λοιπόν, και ελπίζω να μην "αξιωθώ" να ζησω "Λαική" κυβέρνηση, ούτε συνεργασία

ΣΥΡΙΖΑ

ΤΕΡΑΣΤΙΟ πλήγμα για το σύριζα ήταν φυσικά, η βαθιά διάσπαση που διακίνει (τα έιπαμε αυτά) την αριστερά. Ρε Αλαβάνο, πραγματικά, νομίζεις πειστίκαμε με τις παπαριές που έλεγες στον Ευαγγελάτο περί συνεργασίας με τον Alexis; ΣΥΝΕΛΘΕ. Ύστερα, δεύτερη γκάφα, τι οικολογίες και μπούρδες λέτε ρε παιδιά; Μιά χαρά θέσεις είχατε, τι χτυπάτε και σεις τους Πράσινους αντί για το δικομματισμό; Και από ότι είδα σε αποσπάσματα στο Debate τι έπαρση είναι αυτή κ. Αλαβάνο;;; Λίγο αυτογνωσία δε βλάπτει. Λέγατε ότι τα γκάλοπ έκαναν λάθη αντί να αποζητήσετε εννωμένη δυνατή αριστερά όσο ήταν καιρός. ΔΕ θέλουμε κόμματα τυφλής συνεργασίας - δεκανίκια του Χ μεγάλου κόμματος που δεν έχει αυτοδυναμια αλλά ΠοΛιΤικΗ. Να το συλλαβίσω; Ίσως βέβαια οι απέχοντες να ήταν περισσότεροι από εσάς παρά ΝΔάτες και Πασόκοι αλλά και αυτό είναι μάλλον σαθρό επιχείρημα. Ο λαός ζητά ένωση. Μέσα;

Οικολόγοι Πράσινοι

Πολλά πολλά λάθη.Κρίμα, πριν αναδειχθείτε στο πολιτικό σκηνικό είχατε κάποιες υποτυπώδεις θέσεις (που διαφωνούσαμε έστω, αλλά τεσπα). Βεργης -Τρεμόπουλος, τρομερά λάθη. Ο Καφετζόπουλος έχει καλό λέγειν/ θέσεις είναι διαλακτικός και καθόλου μονότονος. Με αυτόν στην ηγεσία, το συζητάγαμε. Α! Και με σαφείς θέσεις (τις οποίες προς το παρόν δε βλέπω). Μέχρι τότε, αντίο.

Αυτά τα ολίγα. Τώρα που τελείωσε η Eurovision εεε, σόρρυ, η Euroκάλπη ήθελα να πω, άντε, να ασχοληθούμε και με τίποτα πιο σοβαρό (βλέπε πόσες μέρες μείναν μέχρι τις διακοπές).
A! γενικώς ωραία τα είπε και η κωλόγρια. {Για τις φωτο, ας όψεται το ότι δεν είχα photoshop. Αν δεν το είχα διαλύσει καταλάθος, ίσως (οι φώτο) να έβγαιναν λίγο πιο καλές}.


Φιλιά.

Η φούσκα

Δεύτερη φορά σε μία -σχεδόν- βδομάδα που βρισκόμουν, μέτρα ψηλά από το έδαφος, να αγναντεύω την πόλη. Αυτή τη φορά όχι πάνω σε μπαλκόνι, αλλά πάνω σε ταράτσα. Η πόλη ανοιγόταν στα πόδια μου, κι εγώ την κοιτούσα εκστατική. Η νύχτα, τα φώτα, η αντανάκλαση του μικροαστισμού μια ανάσα κάτω από τα σταράκια μου. Ο ουρανός, μπροστά και πίσω μου, πίσσα μα η πόλη ολόκληρη φωτισμένη με τα μικρά φωτάκια των ψυγείων στα διαμερίσματα, τα αυτοκίνητα που περνούσαν το δρόμο, το κέντρο με τα ζευγαράκια που άρχιζαν να βγαίνουν ζητώντας επαρχιακή διασκέδαση, νοθευμένα ποτά και δακρύβρεχτο έρωτα. Πάνω στη στέγη, εμείς, κι ένα μαθητικό ζευγαράκι που προσπαθούσε να αναπνεύσει ρομαντισμό πάνω σε τούτη τη τσιμεντένια, βρώμικη, γεματη βρύα από τη βροχή στέγη. Εμείς. Η Χ με το αναμένο της τσιγάρο, απομεινάρι ενός ετεροπρόθεσμου "φεμινισμού" ποτισμένου με εβηφεία και αντίδραση, ο Γ. με ένα ξενικό mp3 στα αυτιά να προσπαθεί να βολέψει το κεφάλι του στα πόδια μου και 'γω, ψιλοαπογοητευμένη από τον ευατό μου και τα όνειρα για το μέλον μου που μοιάζουν να σαπίζουν πριν την ώρα τους, βρεγμένα από πρόσφατα δάκρια κι αυτά και το πρόσωπό μου. Μόλις είχαμε ξεφύγει από τις κοινωνικές μας υποχρεώσεις (ένα ηλίθιο, στημένο πάρτυ που έπρεπε να παρεβρεθούμε -λυπηρή κηδεία θα το έλεγα μιάς ξεχασμένης φιλίας) και ακολουθήσαμε την ιδέα του Γ. να ανεβούμε μισοπαράνομα μισονόμημα ψηλά (όχι ότι σε νοιάζει κι ιδιαίτερα κάτι τέτοιες μέρες), μπας και δούμε τα προβλήματα της ηλικίας από πάνω και γελάσουμε μαζί τους και 'μεις. Δεν είχαμε και πολύ ώρα που 'χαμε φτάσει εκεί και μοιραζόμασταν ένα mp3 και τρεις σιωπές, όταν ακούσαμε στη σκάλα πίσω μας τα βήματα του Α. και του Σ. Ήταν κι οι δύο γνωστοί των παιδιών εγώ τους ήξερα ελάχιστα, αλλά πόσο μπορείς να αγνοείς στο "Εverwood" ανθρώπους και πράγματα; Καθίσαν δίπλα μας, αφού χερέτισαν την ομήγυρη στα γρήγορα, και ανάψαν με τη μία τσιγάρο. Μιλήσαμε λίγο, για πράγματα συνήθη, τα νέα του τελευταίου καιρού. Ύστερα λίγο πολιτική, το γαμημένο το σύστημα, το παρακράτος, ο εφαρμοσμένος καπιταλισμός, η διαφθορά, η αναρχία. Μετά οι gay, οι queers, οι trans. Ψιλοαρπαχτήκαμε και λίγο -το συνηθίζω όταν ανοίγει αυτή η κουβέντα. Η Χ μου κρυφοχαμογέλασε και ανταπέδωσα. "Ας τους να λένε" έγραφε το ύφος της. "Εγώ έχω την Κ μου και οι άλλοι να πάνε να πηδηχτούν. Τι κουράζεσαι; Ο κοσμάκης δεν αλλάζει μυαλά". Τη χτύπησα μαλακά στα πλευρά. Σειρά της για ανταπόδωση, όλα συνωμοτικά και μυστικά λες κι είναι ο έρωτας τρομοκρατική πράξη. Κατόπι, -ούτε που κατάλαβα πως- το γυρίσαμε στην πρέζα, τα σκληρά και το θάνατο. Και τότε άρχισε να γίνεται ενδιαφέρον.
(Β)- Γιατί να το αρχίσεις γαμώτο; Ξέρω χαζή απορία. Αλλά το βλέπεις, η πρέζα σε ρουφά, σε εξεφτελίζει, σε σκοτώνει. Γιατί να μπεις στο τρυπάκι;
(Α)- Κοίτα, είναι πολλά. Στο σχολείο ας πούμε πέρναν χασίς. Νταξ, όσο το βλέπαμε, τα χαρτάκια, ο καπνός, η ετοιμασία ψαρώναμε. Μας τρέχανε σάλια. Όλο και θέλαμε κι εμείς, όλο και γουστάραμε. Ξέρεις όλη τη φάση, όχι το τσιγαριλίκι. Ύστερα, λέω του Τ. "Μαλάκα ψήνεσαι;" Απάντησε με μιάς "αν είχα φράγκα, θα έκανα". Έτσι μπήκαμε στο κόλπο. Λίγο συ, λίγο συ. Τόσο καπνός, τόσο χόρτο. Γουστάραμε.

(Β)- Κι έκανες κι εσύ;
(Α)- Γιατί όχι; Πιό αθώο και από τον καπνό. "Φυσικό προιόν", πρώτο πράμα.
(Β)- Καλά, σε αυτό άσε με να αμφιβάλλω.
(Α)- Σκληρό χαρακτήρα θέλει σου λέω. Και έχω.
Θυμήθηκα συνειρμικά την Χ όταν άρχισε με το τσιγάρο. "Χαρακτήρα θέλει. Εγώ το ελέγχω" μου έλεγε. "Ένα με τον καφέ". "Καλάααα" της φώναζα. "Θα το δούμε". Οι τζούρες πλήθαιναν, ο καιρός περνούσε. Τώρα την ήλεγχε αυτή, για τα καλά, μιά μάρκα, ένα όνομα του θανάτου. Αυτό του είπα και του Α, τώρα, καθώς παρατηρούσα την ασφυκτικά αργή ζωή της μικρής μας πόλης «αφ’υψηλού».

(Α)- Καλά δεν είπα να κάνω 6-7 τσιγάρα τη μέρα. Να φτάσω σε 8 μήνες τα σκληρά! Αλλά στο λέω, εντείνει τα πάντα. Σε βάζει σε φούσκα, ξεφεύγεις. Πετάς.

(Γ)- Ναι, σε φούσκα όπως τον Ε. Σε φούσκα κι από πάνω κυπαρίσσι. ‘Ασε ρε συ...!

(Σ)- Ο Ε ήταν άλλη ιστορία Έπερνε από 1^η γυμνασίου, μετά σκληρά. Μέχρι το λύκειο έψαχνε βλέπεις για φράγκα. Στο τέλος έγινε βαπόρι κι ησύχασε. Ερχόταν στο σχολείο με πράγμα που μαστούρωνε λόχο..! Ξετύλιγε το μαντήλι, μας το έδειχνε. «Θέλεις; Τόσα.» Μεγάλη επιχείρηση.

(Γ)- Στη φυλακή ρε! Που είναι η αστυνομία;

(Β)- Στο θεό σου, όταν είσαι άρρωστος σε φυλακίζουν εσένα στο σπίτι σου; Πρεζάκι λέμε. Οι έμποροι, οι καχαρίες, νταξ, αυτοί είναι για στενή. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Άλλωστε γιατί να τον βάλουν μέσα; Για να βρίκει σκόνη στο χαλαρό, απλά πληρώνοντας διπλά; Μεγάλο καλό θα του κάνανε. Τι να σου πω....!

(Σ) -Τον ήξεραν οι μπάτσοι, τον αφίνανε, ο πατέρας του το ήξερε κι εκείνος, τους πλήρωνε, μόκο όλοι, σούζα, τουμπεκί. Τι να μπλέκουνε κι όλας;

(Α)- Κοίτα, κι εκείνος την ήξερε τη δουλειά. Σου λέω ήμασταν στο στέκι, ξέρεις για τη δόση. Με το που φεύγει ο «δρόμος» που τον προμήθευε, σκάνε κάτω δύο περιπολικά. «Μαλάκα θα με μπλέξεις» του φωνάζω. Για πότε έκρυψε πρέζα και έβαλε το φωτοστέφανο! Μανούλα σου λέω. Όχι οτι θα τον έπιαναν...! Ειπαμε, ο πατέρας του...!

(Χ)- Μωρέ άλλοι φταίνε αλλά τέλος πάντων. Καρχαρίες. Όπως το είπες.

(Β) – Κάτσε, κι ο ίδιος; Ευθύνη καμία λοιπόν;

(Α)- Περιέργεια. Καθαρά περιέργεια. Κι ύστερα σου είπα. Η παρέα, οι γύρω! Η φυγή, η φούσκα. Μετά ο ιδρώτας, οι εφιάλτες, η ναυτία, ο πόνος. Και κολυμπάς για τα καλά σε έναν ωκεανό στη μέση φουρτούνας. Τι φυλακή και τι απεξάρτηση. Έχεις μπλέξει. Για τα καλά. Το μόνο που σου μένει; Να μπλέκεις κι άλλους, να συντιρείς τα μεγάλα κεφάλια, να βγάζεις λεφτά για να ξαναπάρεις τη σκόνη με απορρυπαντικό και σκόνη γάλακτος. 3 σε 1 που λένε.

(Β)-Γαμώτο, Χ πέρασε η ώρα. Πρέπει να φύγω. Θα έρθεις;

«Ναι βέβαια» μου απάντησε. Έσβησε το τσιγάρο στην τσιμεντένια ταράτσα κι ήταν η πρώτη φορά που δεν της ανάφερα καρκίνους και πνευμονοπάθειες. Χαιρετίσαμε τα παιδιά με μία βιαστική κίνηση που χάθηκε στον αέρα κι ύστερα κατεβήκαμε τη στενή σκάλα που οδηγούσε στη γη, στην πραγματικότητα, στα ανθρώπινα που τόσο αγαπώ, πέρα από φούσκες, ουσίες και κυπαρρίσια που τρέφονται με κορμιά νεανικά. Πριν χαθεί το πρόσωπό μου από τον ορίζοντα των άλλων και πριν χαθώ στη σκοτεινή προσωπική και καθόλου επίπλαστη φούσκα μου να σκεφτώ όσα άκουσα σήμερα γύρισα το κεφάλι στην πόλη, που ντυνόταν τα καλά της να ξεκινήσει τη μεταμεσονύκτια διασκέδασή της σε παράνομα κρεββάτια, σε λερωμένες πίστες, σε επαρχιακά ξενυχτάδικα εκεί που συχνάζουν οι τρελοί, οι άνομοι και οι αισθηματίες. Κατέβηκα τη σκάλα αμίλητη, η Χ να τραγουδάει Χαρούλα έχοντας ένα ύφος πόνου και συνάμα κοροιδείας για το φόβο μου για το σκοτάδι και τα ύψη που εκδηλώθηκε καθώς απομακυνθήκαμε από τα παιδιά και δεν ντρεπόμουν πλεον, κι εγώ να της γνέφω «θέλω να σου πω» σχηματίζοντας κύκλους με το δείκτη μπροστά στο στόμα μου και κουνώντας τα χείλη μου εκλειπαρόντας την να με προσέξει. Όταν βεβαιώθηκα πως χαθήκαμε στη νύχτα και πως οι άλλοι δεν άκουγαν πια τις φωνές μας παρά μέσα στον αχό της πόλης, την ανάγκασα να σταματήσει και της το είπα:

(Β)-Κοίτα, εγώ είμαι αντίθετη με τα ναρκωντικά Ελαφρά, σκληρά σου καίνε τον εγκέφαλο. Μ’ αρέσει η πραγματικότητα, ο έλεγχος των αισθήσεων. Αν σκέφτεσαι διαφορετικά...

(Χ)- Τι λες ρε; Πας καλά; Σιγά μη μπω στο τρυπάκι. Για μαλακίες να χάσω τις στιγμές μου.

Της χαμογέλασα και συνεχίσαμε το δρόμο μας. Τελικά στο σχολείο, εκτός από την πρέζα, το χασίς και τους σουγιάδες, κυκλοφορούνε και τα πιό κουλ άτομα.